donderdag 17 september 2020

Hergebruik

Bij het uitruimen van mijn kist vol dagboeken tref ik ook een paar kleine opschrijfboekjes aan. Al doorbladerend zie ik dat er geen dingen in staan waarop ik wil reflecteren. Ze bevatten voornamelijk braindumplijstjes. Waarom heb ik dit bewaard? Ik heb werkelijk geen idee. Dat maakt het loslaten een stuk eenvoudiger.

Alhoewel...

Er zijn boekjes waarvan ik voel dat het pijn doet om los te laten. Het heeft niets te maken met de inhoud. Het is omdat ik de kaft zo mooi vind. Ik snijd de katernen los. De ene kaft gaat op de plank om er een nieuw schrift van te maken. De andere snijd ik op maat en plak ik op een notitieboek waar ik nog in werk.


dinsdag 15 september 2020

Zachtheid


Het ene stuk van het fietspad straalde warmte uit, terwijl het op andere stukken waterkoud was. Ik hoorde een koe, zag overvliegende ganzen en rook de geur van rollen met afgesneden riet. De hemel kleurde in talloze pastelkleuren. Het zou een warme dag worden. 

"Wat zegt dat mij in relatie tot mijn dagboeken?" vroeg ik mezelf af terwijl ik van mijn fiets afstapte en wat foto's nam.

Zachtheid was het woord dat opborrelde. Een woord dat inspireerde tot het laten opkomen van vragen. Niet om direct thuis over te gaan schrijven, wel om over te mijmeren. 

  • Kan ik compassie hebben met de ik-van-zoveel-jaar-geleden? 
  • Sta ik mezelf toe om met zachtheid naar alle situaties en mensen te kijken die ik beschreven heb?
  • Kan ik de dingen laten zoals ze zijn? Ook als het schuurt het tijdens het lezen? Kan ik bij dat gevoel aanwezig blijven zonder oordeel?


maandag 14 september 2020

Wat te doen met oude dagboeken?

 

Soms moet ik blijkbaar eerst werkelijk de noodzaak voelen om tot actie over te kunnen gaan. Nadat de scholen dichtgingen in maart van dit jaar kwam ik steeds minder op mijn werkkamer. Niet alleen omdat het er rommelig was. Niet alleen omdat de stilte er ver te zoeken was. Maar ook omdat ik voelde dat de energie er stil stond. Het schrijven lukte er niet meer. Ik werd een huisnomade. Alles wat ik nodig had om te schrijven stopte ik in een tas en ik schreef overal, behalve op mijn werkkamer. Terwijl ik er wel graag wilde gaan zitten.

Dat riep om onderzoek. De stilte, tja dat was wel een ding. Maar het was niet de sfeer. Het zat hem ook niet in de rommel. Het was die overvolle kist met dagboeken die voor mij voelde als een brok stilstaande energie. Allemaal verleden. Daar moest ik toch echt eens wat aan doen. Nieuwe volle boeken pasten er niet meer bij. 

Maar ja...Wat te doen met al die oude dagboeken? 

Wegdoen, schenken, bewaren? Het zijn allemaal opties die voorbij zijn gekomen. Steeds weer kwam ik uit bij niet willen schenken, maar ook niet willen bewaren. Ongelezen wegdoen vond ik wel heel erg rigoureus. Maar meer dan 25 jaar dagboeken doorlezen dat voelde als een enorme berg. Dat gevoel maakte dat ik geen stappen ondernam. De vraag is dan:

Wat kan ik doen om het kleiner te maken?

En dan komt er ineens beweging:

  • Sorteren op jaartal
  • Sorteren op levensfase 
  • Sorteren op onderwerp
  • Reflectievragen maken
  • De papierversnipperaar klaar zetten
  • In gesprek gaan met iemand die ervaring heeft met dit proces
  • Schrijven over het loslaten
Langzaam maar zeker ontstond er een plan. Lees je mee met mijn reis door dagboekland?