donderdag 8 oktober 2020

in de spiegel kijken


Het is zo'n week waarin ik regelmatig in de auto zit te wachten. De radio speelt zacht. Ik lees een boek of schrijf nog wat regels om de tijd te vullen. Ik kijk in een van mijn autospiegels en vraag me af wat ik zie. De ene keer is dat een wijds beeld. De andere keer wordt het zicht belemmerd door bijvoorbeeld de weersomstandigheden of door de plek waarop ik me bevind.

Zo is het ook met het reflecteren op mijn oude dagboeken. De ene keer zie ik dat wat ik lees helder voor me. Ik zie welke weg ik afgelegd heb en waar ik nu ben. Dit soort teksten lezen lekker weg. Glimlachend kan ik een thema noteren of een herinnering afstoffen.

Andere teksten laten alleen maar de emoties van toen zien. Angst, verdriet en boosheid kregen hun plek op papier. Maar het herlezen van dat soort fragmenten voelt alsof ik alleen maar de druppels op de spiegel kan zien. De wereld die achter al die emoties ligt, is nauwelijks helder waarneembaar. Het maakt dat het lezen beklemmend aanvoelt. 

Wat voor soort fragment ik ook lees, steeds weer is er die ene vraag die het verleden met het nu verbindt. De vraag die me aan het schrijven zet, maar ook de vraag die me de oogst laat zien.

 Wat raakt me en wat zegt het mij nu?


donderdag 1 oktober 2020

Journaling podcast

Photo by Juja Han on Unsplash

Dagboekschrijven kent vele vormen. Omdat ik af en toe behoefte heb aan nieuwe dingen uitproberen in mijn dagboek levert een zoektocht op internet soms parels op die ik graag wil delen. Een daarvan is Rebecca Kochenderfer van Journaling.com. Zij heeft 34 interviews opgenomen over journaling die te beluisteren zijn via de site, maar ook via Soundcloud


maandag 28 september 2020

Nieuwe boekjes

 


Toen ik al mijn dagboeken uitgestald had, zag ik dat A5 is echt mijn favoriete formaat. Ik schreef in schoolschriften, maar ook in duurdere notitieboeken. "Hobby's kosten geld" wordt er hier thuis geroepen. Maar wat kost het nu werkelijk? Een goede tip die ik ooit tegenkwam wil ik je niet onthouden: Reken uit wat een boekje per pagina kost. Dan kun je de prijzen goed vergelijken. Wat niet wegneemt dat er bij de aankoop van nieuwe schrijfboekjes natuurlijk veel meer komt kijken.

Een voorbeeld:

Een dik notitieboek van de Hema kostte in de opruiming 3 euro. Het bevat 400 pagina's. Dan kost het 0,7 cent per pagina.

Een bundel van 3 schriftjes bij de Hema kost 3 euro. Zo'n pakketje bevat 3x 80 pagina's. Dan ben je ongeveer 1 cent per pagina kwijt.

Een A5 Leuchtturm notitieboek kost €16,50. Het bevat 249 bladzijden. Dan ben je dus 6,8 cent per pagina kwijt. Kies je een speciale versie, zoals bijvoorbeeld een zacht roze kaft, dan kom je op 7,2 cent per pagina uit omdat het een duurder exemplaar is.

Een Nanami Seven Seas notitieboek kost €37,95. Het bevat 480 pagina's. De prijs komt dan op 7,9 cent per pagina. Maar ja dan heb je wel de Rolls Royce onder het schrijfpapier in je bezit!

donderdag 24 september 2020

Muziek

Photo by Alberto Bobbera on Unsplash

In een paar dagboeken trof ik lijstjes met muziek aan. Sommige nummers zeiden me direct wat, andere nummers kon ik me niet meer voor de geest halen. Lang leve Spotify! Door de muziek uit dat tijdvak te draaien kwamen er weer allerlei associaties en herinneringen boven.

En zoals dat gaat met herinneringen... ze zijn lang niet altijd even helder en waarheidsgetrouw. Waar een nummer me vooral herinnerde aan een klasgenootje en haar liefde voor Echo & The Bunnyman, bleek dat nummer in mijn dagboek een hele andere rol te spelen. De muziek zat dus helemaal niet aan haar gekoppeld, maar aan heel iemand anders. Iets dat ik me nu niet meer herinnerde.

Mocht je geen lijstjes in je dagboek hebben staan met muziek, kijk dan eens op de site van de Top 40. Hier vind je van alle decennia's popmuziek de hitlijsten terug, die zowel in audio als video weergegeven kunnen worden. 


maandag 21 september 2020

Reflectie op vorm


Ga ik wel of niet reflecteren met een standaard vragenlijst? Ik weet het nog niet. Er zijn wel een aantal vragen die ik gebruik, maar niet bij elk boekje dat ik herlees.

Op dit moment wil ik ervaren waar het nog schuurt. Ik wil ontdekken waar ik nog iets te leren heb en zien welke patronen er zichtbaar worden. Maar bovenal wil ik met dankbaarheid terug kunnen kijken. 

Toch is er een ding dat ik wel steeds weer doe en dat is het reflecteren op de vorm en op mijn eerste gevoel. Ik kijk naar de buitenkant van het dagboek en blader het heel snel door (zonder de teksten te lezen). Vragen die ik iedere keer heel kort beantwoord zijn:

  • Hoe ziet het notitieboek eruit?
  • Welk formaat heeft het?
  • Zijn er lijntjes, ruitjes of heeft het boekje juist blanco papier?
  • Welke andere creatieve werkvormen worden er gebruikt?
  • Hoe ziet de tekstlengte eruit?
  • Welke herinneringen komen er boven als ik naar dit schriftje kijk?
  • Welk gevoel levert dit boekje op?
Met deze korte reflectie is het alsof ik "Hé hallo, ben je daar weer" zeg. Zo ontstaat er een opening om met het dagboek, dat ik ga lezen, in gesprek te gaan.

donderdag 17 september 2020

Hergebruik

Bij het uitruimen van mijn kist vol dagboeken tref ik ook een paar kleine opschrijfboekjes aan. Al doorbladerend zie ik dat er geen dingen in staan waarop ik wil reflecteren. Ze bevatten voornamelijk braindumplijstjes. Waarom heb ik dit bewaard? Ik heb werkelijk geen idee. Dat maakt het loslaten een stuk eenvoudiger.

Alhoewel...

Er zijn boekjes waarvan ik voel dat het pijn doet om los te laten. Het heeft niets te maken met de inhoud. Het is omdat ik de kaft zo mooi vind. Ik snijd de katernen los. De ene kaft gaat op de plank om er een nieuw schrift van te maken. De andere snijd ik op maat en plak ik op een notitieboek waar ik nog in werk.


dinsdag 15 september 2020

Zachtheid


Het ene stuk van het fietspad straalde warmte uit, terwijl het op andere stukken waterkoud was. Ik hoorde een koe, zag overvliegende ganzen en rook de geur van rollen met afgesneden riet. De hemel kleurde in talloze pastelkleuren. Het zou een warme dag worden. 

"Wat zegt dat mij in relatie tot mijn dagboeken?" vroeg ik mezelf af terwijl ik van mijn fiets afstapte en wat foto's nam.

Zachtheid was het woord dat opborrelde. Een woord dat inspireerde tot het laten opkomen van vragen. Niet om direct thuis over te gaan schrijven, wel om over te mijmeren. 

  • Kan ik compassie hebben met de ik-van-zoveel-jaar-geleden? 
  • Sta ik mezelf toe om met zachtheid naar alle situaties en mensen te kijken die ik beschreven heb?
  • Kan ik de dingen laten zoals ze zijn? Ook als het schuurt het tijdens het lezen? Kan ik bij dat gevoel aanwezig blijven zonder oordeel?