donderdag 29 december 2011

mooi initiatief

Ik kreeg vandaag een nieuwsflits van de Papieren Spiegel. Een berichtje dat ik graag met jullie wil delen, want wanneer je je tussen kerst en nieuwjaar aanmeldt voor haar winterse Schrijfkriebels, doneert Sarine het hele cursusbedrag aan KWF kankerbestrijding. Lees maar hier.

vrijdag 23 december 2011

blogvakantie

lichtjes


fijne kerstdagen
en
een goed 2012
toegewenst


(Op 9 januari ben ik weer terug. Tot die tijd ga ik genieten van de kerstvakantie.)

donderdag 22 december 2011

het woord voor volgend jaar

In het eerste jaar van de Tiki speelde iemand mij de woorden 't klopt toe. Het werd ondersteund met een hand op het hart, maar het ging niet over het fysieke hart, dat snapte ik wel. In 2011 startte met het hartenproject op Beelden van de Ziel om toch bij dat hart te kunnen blijven. Hoe verder ik het jaar door reisde, hoe meer ik voelde dat 't klopt voor mij. Ik heb de juiste weg gevonden, ik volg mijn hart. Soms al zichtbaar, andere dingen moeten nog gezaaid worden. Het woord voor volgend jaar heb ik ook al gekregen. Ik hou het nog even geheim zodat het zich in alle rust kan ontwikkelen.

Heb jij al een woord of een kleine zin voor 2012? Ga de komende dagen eens goed luisteren naar wat andere mensen tegen je zeggen. Wie raakt jou met welke woorden? Welke woorden wil je het komende jaar met je mee dragen? Welk woord of welke woorden zijn een prachtig item om op te focussen?

woensdag 21 december 2011

omdat het zo mooi is...

889 Wicked Game


Het is niet de tekst die het voor mij doet, maar de muziek. De jankerige gitaar brengt me terug naar het eerste huis dat we kochten: een premie A-koopwoning op nog geen 500 meter van ons flatje vandaan. Het huis dat we grotendeels inrichtten met spullen van Lundia en Ikea. Het huis waar we genoten van de tuin, die we vanaf niets helemaal zelf opbouwden. Het huis waar de winkels zo dichtbij waren en waar toekomstdromen werden gesmeed. Het huis waar we vol verwachting waren op wat er komen ging. Maar ook het huis waar we onze afgekeurde sheltie cavia Floyd (zusje van Pink) begraven hebben. Het huis waar wij op een gegeven moment nog de laatste eerste bewoners waren omdat heel het rijtje geld rook en het huis met veel overwaarde verkocht. Het huis waar we politieagenten met getrokken dienstwapen over de galerij van de tegenoverliggende flat zagen rennen. Het huis waar in de periode rond oudjaar de brandweer tig keer de containers kwam blussen. Het huis dat we achterlieten aan nieuwe bewoners met dezelfde achternaam (geen familie). Het huis dat herinnert aan stukken in de krant over gevechten met de ME tijdens de oudejaarsnacht. Het huis dat vorig jaar weer te koop stond. Het huis dat allang mijn huis niet meer is, maar waar ik, als ik er langs loop, toch een weemoedig gevoel van krijg. Er lagen zoveel idealen en verlangens...... 

dinsdag 20 december 2011

slotkilometers

Maria met kind

De laatste kilometers zijn aangebroken. Als slotexcursie had ik het cursusweekend in het Lioba uitgekozen. Een prachtige omgeving om in de stilte te kunnen zijn en goed te luisteren naar de fluisteringen van mijn hart. Soms waren het bekende woorden en beelden die opkwamen. Maar er was ook een diepe duik onder alle bekende verlangens. Ineens was daar het verlangen dat ik niet wilde zien, maar nu toch eindelijk wel zag. Ik heb het vol in mijn hart gesloten en laat het daar even rusten. Als het tijd wordt om te zaaien, zal het zeker een stukje vruchtbare grond krijgen. Het is mooi om dat zo in de laatste kilometers tegen te komen. Het voelt als de bekroning van zoveel maanden schrijven. Een reis waarin ik pagina na pagina vulde met groene of blauwe inkt. Een reis waarin ik soms met weerzin mijn boek pakte en verlangde naar een klein gezellig schriftje. Een reis die ik afgemaakt heb in tegenstelling tot andere "schriftelijke" cursussen, waarbij ik vaak halverwege het spoor bijster raakte. Een reis die niet te vergelijken is met de eerdere pelgrimage die ik bij Christine de Vries deed. Een reis die me weer dichter bracht bij wat ik nu op dit moment graag wil gaan doen in mijn werkende leven. Een reis die ik zeker over een paar jaar weer zal maken. Maar vooral een reis die ik iedereen van harte kan aanbevelen.

maandag 19 december 2011

Het Schrijfhandboek

In september 2010 schreef ik in de nieuwsbrief een boekrecensie over het Schrijfhandboek van Saskia de Bruin.

In de zomer kwam het nieuwste boek van Saskia de Bruin uit: Het Schrijfhandboek - over creatief, reflectief, expressief en therapeutisch schrijven. Het heeft de vertrouwde vorm van twee kolommen tekst per pagina (voor wie “het Schrijfpaleis” al kent). De bladspiegel is daardoor rustig en je hebt niet het gevoel overvallen te worden door enorme lappen tekst. Dat laatste wordt ook voorkomen doordat de teksten regelmatig in kleine stukken zijn verdeeld. Daardoor kun je het makkelijk even wegleggen en later weer eens ter hand nemen. Het boek bevat 316 pagina’s en heeft een dikke kaft. Als je in je achterhoofd houdt dat je dit boek als naslagwerk kunt gebruiken is dat laatste dus een zeer goede keuze geweest. Bij regelmatig gebruik zal het boek er lang mooi uit blijven zien. Achterin is een indexlijst opgenomen zodat je snel bepaalde schrijfvormen kunt terugvinden. Wat mij betreft had de lijst wel wat langer mogen zijn, maar goed je kunt niet alles hebben! Na de eerste keer doorlezen kon ik niet anders verzuchten dan: “Ik wou dat elk studieboek zo prettig geschreven was.” De stijl van Saskia de Bruin is los, luchtig en speels. Het stimuleert mij tot verder lezen en dingen uitproberen. De echt hele nieuwe dingen waren voor mij op twee handen te tellen, maar dat geeft niet. Ik had het ook niet om die reden gekocht. Het Schrijfhandboek is m.i. een zeer compleet boek dat allerlei vormen van schrijven aan bod laat komen. Wat denk je van fluisterschrijven of het schrijven van een Brulbrief en/of  een zoet dichttoetje? Dat zijn toch niet dingen die je elke dag doet! Bekende vormen die ik graag in mijn dagboek gebruik beschrijft ze soms met een lekkere Saskia-twist. Onder het mom van “het is goed dat er spelregels zijn, maar vals spelen is soms veel leuker” daagt ze me altijd weer uit om losser te worden. Zo kan een elfje ook prima bestaan uit 10 of juist 12 woorden als je daardoor beter duidelijk kunt maken wat er in je leeft. Ik weet niet of ik als beginnend dagboekschrijfster ook zo enthousiast over dit boek zou zijn, want juist die enorme hoeveelheid informatie, die mij nu zo aanspreekt zou erg overdonderend kunnen zijn. Maar het neemt niet weg dat ik dit boek een echte aanrader vind!

Zou ik het boek nog steeds aanraden?
Absoluut! Als je van schrijven houdt en je snakt naar inspiratie, maar ook naar informatie, dan is dit echt het boek dat je in je kast moet hebben staan. Maar nog liever: leg het op je schrijftafel, binnen handbereik.

Het Schrijfhandboek is uitgegeven door uitgeverij De Zaak en is o.a. te koop via Bol.com.

vrijdag 16 december 2011

1680: I'm every woman


september 2011
De taart staat klaar. De thee is gezet en straks is er met een druk op de knop ook koffie voor wie dat wil. Mijn iPod staat op te laden en de muziek speelt. Als Chaka Kahn begint te zingen, ga het volume op 17. Lekker zingen en dansen. De jongste telg komt de keuken binnen en ziet het allemaal eens aan. Met wat aanmoediging komt er beweging in het lijfje, maar niemand mag kijken, zegt ze. Ik sluit de keukendeur en samen swingen we erop los. En als ik op een onbewaakt ogenblik naar buiten kijk zie ik mijn ouders over het tuinpad lopen. Mijn moeder lacht. Bij binnenkomst vraag ik haar met een dikke knipoog of ze iets gezien heeft. Ze begrijpt de hint en zegt: "Nee, ik heb niets gezien." De jongste telg is 'm inmiddels gesmeerd naar de achtertuin.

Beelden van de ziel
Het nieuwe thema voor 2012 op Beelden van de Ziel is bekend: I'm every woman

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

donderdag 15 december 2011

389 Fast Car


1985  Live Aid
Elke zomervakantie werkte ik drie weken bij de plaatselijke Vakantie Aktiviteiten. Drie weken lang werden daar van maandag tot en met vrijdag leuke dingen georganiseerd voor kinderen van de basisschool: creatieve dingen zoals bloemschikken en theater, maar ook sport & spel, uitjes naar de duinen, maar vooral heel veel buiten zijn en bijvoorbeeld spelen met skippyballen, scheppen, stelten en voetballen.  Er zijn warme herinneringen aan de tijd van assistent en hoofdleiding zijn: trekdrop met koffie als ontbijt (je bedenkt het niet, maar ja als er niets anders voor handen is...), geld tellen, omroepen, stencillen. Maar vooral de groep waarmee je nauw samenwerkte. In de weekenden moest de "tent" waar alle spullen opgeslagen werden bewaakt worden. De beurten werden verdeeld, maar op de een of andere manier waren er sommige weekenden altijd meer mensen aanwezig dan afgesproken was. Zo ook die ene zaterdag.  Live Aid zou uitgezonden worden en dus zaten we met flink wat mensen op een oude doorgezakte bank voor een klein tv'tje. Er werd gekookt, gegeten en vooral gekeken. Daar stond ze dan opeens: Tracy Chapman, alleen met een gitaar. Ze zong, ze speelde en ik was verkocht. Vele jaren later kochten we de cd. Nog altijd draai ik haar muziek. Zo mooi.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

dinsdag 13 december 2011

1598 Long train running



Winter 2010
Na de winter van 2009 bestaat ook de winter van 2010 uit sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Feestjes worden halve feestjes omdat gasten van ver wegblijven. Op school worden er geen te laat briefjes uitgedeeld. Men is al blij dat er leerlingen komen. En dan is het kerstvakantie. Het begin van de top 2000. Manlief is vrij en ik besluit om even lopend naar het grote winkelcentrum te gaan. Op de wc kijk ik naar de planning van de nummers die nog moeten komen. Ik sluit het radiosnoertje op mijn iPod Nano aan zodat ik niets hoef te missen van al die mooie nummers. Eenmaal de wijk een beetje uit, worden de stoepen meer en meer begaanbaar. Voorbij het buurthuis is een pad gemaakt. Een zwart lint van ongeveer 3 voeten breed onderbreekt de witte wereld. Zodra de Doobie Brothers inzetten, versnelt mijn pas en word ik lekker warm. De zonnige muziek is voor eeuwig verbonden met de winterse aanblik van 2010.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

maandag 12 december 2011

A Walk Between Heaven and Earth

A Walk Between Heaven and Earth is geschreven door Burghild Nina Holzer. Het boek is besproken in de nieuwsbrief van januari 2010.


In feite is dit al een “oud” boek. Het verscheen in mei 1994, maar is nog steeds te koop. De schrijfster komt van origine uit Oostenrijk, maar is nu woonachtig in de Verenigde Staten waar zij o.a. les geeft in creatief schrijven. Dit boek is geen schrijfboek vol oefeningen en handvaten. Fragmenten van het persoonlijke leven van de schrijfster, tips en ervaringen uit haar schrijfklassen en stukjes tekst over persoonlijke ontwikkeling vormen samen een mooi boekje waarin het toch min of meer centraal staat. Het is bovendien in de vorm van een dagboek geschreven. Korte en lange teksten wisselen elkaar af. Het is juist die afwisseling (in onderwerpen en tekstlengte) die het aantrekkelijk maakt, maar daardoor kun je als lezer ook vrede hebben met het feit dat sommige persoonlijke dingen niet uitgediept worden, terwijl je daar misschien wel heel erg nieuwsgierig naar bent. Holzer heeft (net als Natalie Goldberg) duidelijk affiniteit met het Boeddhisme: in dit geval met Thich Nath Hahn en loopmeditatie. Die aspecten worden, zeker in het begin van het boek, regelmatig aan het schrijven gerelateerd, maar nergens is het overheersend aanwezig. Het is een prettig leesbaar (engelstalig) boek. In dit boek geen adviezen voor het gebruik van de keukenwekker, vloeiend schrijven of de schrijfsprint. De invloed van zowel Goldberg als Cameron is in dit boek nog niet aanwezig en daardoor eigenlijk ook een verademing, want de meeste “schrijfgoeroes” van het laatste decennium gebruiken juist die adviezen als basis. Voor mij is dit een boek dat absoluut een plekje krijgt in de verzameling boeken over schrijven.

Hoe kijk ik op dit boek terug?
Heel af en toe sla ik dit boek nog eens open. De zinnen die ik met een roze pen heb gemarkeerd spreken me nog steeds aan, maar leveren me geen echte schrijfinspiratie op, maar ze zetten me wel weer aan het denken. Het is een dierbaar boekje dat een plekje verdient in mijn boekenkast omdat het iets laat zien over het lesgeven over dagboekschrijven. De vorm waarin het boek gegoten is, een dagboek, wat natuurlijk ook weer een prachtige vondst is.

Zou ik het boek aanraden?
Nee, het is geen echte aanrader. Leuk voor verzamelaars, maar het is geen boek dat inspireert tot het pakken van pen en papier.

vrijdag 9 december 2011

1038 Forbidden Colours


Vol ontzag keek ik iedere training weer naar de jongens en meisjes van het eerste. Shuttles vlogen hard over en weer. Iedere klap was hoorbaar al dan niet begeleid door het gepiep van sportschoenen. Dubbels leken altijd van elkaar te weten waar de ander stond. Zij stonden al te spelen als wij nog rondjes moesten rennen door de sporthal onder leiding van de pa van J. (die voetbalcoach was). Niet aanstellen, doorrennen was zijn devies of je nu nog wel kon of niet meer. Ongetwijfeld goed voor de conditie, maar ik vond het drie keer niks. Laat mij maar lekker badmintonnen, dan doe ik daar wel mijn conditie op. Maar naarmate de jaren vorderden klom ik op van het ene team naar het andere team. Toen ik op een gegeven moment reservedame was voor het eerste leerde ik M. kennen. Ze zat bij een enkele les bij mij in de klas, maar veel contact hadden we niet. Doordat we regelmatig moesten dubbelen, spraken we elkaar meer en meer. En zo kwam het dat we samen huiswerk gingen maken. Ze woonde in een jaren 30 huis, nog geen straat van school vandaan. Ze had een prachtige kamer met originele glas-in-lood ramen. Ze luisterde naar muziekzenders waar ik nog nooit van gehoord had en liet me kennis maken met o.a. Echo and the Bunnyman en Joy Division. Ik vond het niks, maar David Sylvian kon ik wel waarderen.

Onlangs vond ik in een oude schoenendoos allerlei kleine briefjes die we elkaar onder de les stuurden. Nog altijd moet ik glimlachen om haar taalvondsten en mijn eigen antwoorden. Wat een rijkdom om nog een paar van die briefjes te hebben uit die bijzondere tijd.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

donderdag 8 december 2011

177 Bloasmuziek


Het is makkelijk om bij deze muziek weg te dromen naar vakanties in Limburg, maar als ik dit nummer hoor gaan mijn gedachten in eerste instantie uit naar een fietsvakantie in Oostenrijk door de Salzkammergut. Vrijwel de hele vakantie hadden we prachtig weer. We genoten van het prachtige landschap en waanden ons soms in de Sound of Music. Het beeld dat nog eens versterkt werd door op zondagochtend wakker te worden en ergens in de verte de plaatselijke kapel te horen spelen. Na het ontbijt de koffer weer inpakken en afleveren bij de receptie. Wij stapten op de fiets richting pont. Het hotel zorgde voor het bagagevervoer naar het volgende hotel.
Een paar dagen later zouden we weer met allerlei pontjes over kunnen varen. De eerste pont vonden we al snel. Wachtend op de veerboot zag ik hoe de zwanen hun kop onder water staken. Het water was glashelder en de halzen leken wel slangen. Maar de andere bootjes... hoe we ook zochten, geen enkele pont te zien. En dus werd het trappen geblazen: de tussenstops werden tot een minimum beperkt. De laatste trein richting Salzburg vertrok om half 6. We haalden het, maar waren totaal gevloerd. Tot overmaat van ramp begon het in Salzburg ook nog hevig te hozen. In eerdere vakanties hadden we al ervaren dat fietsvakantiegangers soms niet echt welkom waren, maar nog nooit hebben we ons zo welkom gevoeld. Volkomen verregend kwamen we bij het Ramada aan. We mochten compleet met fiets, echt helemaal doorweekt, gewoon door de lobby heen lopen om in de kelder onze fietsen te stallen. Waarbij we een spoor van fietsbanden en natte voetstappen op de rode loper en de blinkende lobbyvloer achterlieten.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

woensdag 7 december 2011

dinsdag 6 december 2011

vraagje

Vraag ik me zomaar af. Hoeveel kilometer heeft mijn vulpen al geschreven?

maandag 5 december 2011

Old Friend from Far Away

Old Friend from Far Away - The practice of Writing Memoir is een boek van Natalie Goldberg. Het verscheen in 2007 en is nog steeds te koop. In de nieuwsbrief van juni 2009 schreef ik het volgende.


Echt heel nieuw is dit boek niet meer. De eerste druk verscheen in 2007. Het thema is het schrijven van memoires. Maar anders dan het schrijven van je levensverhaal in chronologische volgorde rust dit boek juist op de manieren om herinneringen boven te krijgen. Hierdoor ontstaat er als het ware een berg teksten over allerlei delen van het leven. In het boek worden stukken tekst gecombineerd met schrijfopdrachten. Soms zitten die opdrachten verstopt in de tekst, soms staat er een enkele opdracht op een pagina. Er zitten verrassende onderwerpen tussen zoals schrijf in 10 minuten alles wat je weet over aardappelpuree of ijs. Dit soort opdrachten leveren, denk ik, meer originele herinneringen op dan de gebruikelijke lijstjes met scholen, werkplekken, familie-uitjes of vakanties.
Natalie Goldberg zet je aan tot het regelmatig gebruik van de 10 minuten sprints, maar stimuleert je ook tot het gebruik van je zintuigen. Qua schrijfoefeningen is er niet heel erg veel nieuws te vinden in dit boek. Het zijn de schrijfonderwerpen en de uitstapjes naar meditatie, literatuur, die het boek (voor mij) aantrekkelijk maken. 
Is dit boek het aanschaffen waard? Als je graag leest over schrijven en je wilt aangemoedigd worden om de daad bij het woord te voegen, dan is het een aanrader. De stijl van schrijven en de leuke voorbeelden spreken mij aan. Wat ik jammer vind is dat het boek zo’n goedkope uitstraling heeft, terwijl de prijs best pittig is (23 euro). De katernen zijn niet netjes gesneden en het papier is van dat goedkope “krantenpapier” dat je vaker in Amerikaanse boeken of goedkope pockets tegenkomt. Als je er een post-it op plakt en die vervolgens weer verwijderd zie je dat het papier blijft haken (en dus licht beschadigd wordt). Het papier kreukelt snel en het boek zal er daardoor al snel stukgelezen uitzien. Bovendien bladert het niet lekker waardoor het minder geschikt is om het zomaar op een pagina open te slaan voor het gebruik van toeval. Mijn conclusie is dus dat het inhoudelijk een lekker leesbaar en inspirerend boek is, maar dat ik een betere papierkwaliteit had verwacht voor dit toch niet echt goedkope boek.

Zou ik het boek nu nog aanraden?
Dit is een boek dat ik af en toe uit de kast pak als ik even niets weet om over te schrijven. Wanneer ik het boek opensla en lees, moet ik glimlachen. De manier waarop Natalie Goldberg me aanspoort, vind ik inspirerend. Wat vind jij van "Tell me about a clock you've looked at a lot. Go. Ten minutes." of van "What was missing? Go. Ten minutes."? Krijg je ook niet onmiddellijk zin om met pen en papier aan de slag te gaan? Ik wel. Het boek levert tal van onderwerpen op die soms wat uitgebreider beschreven zijn en soms (net als de voorbeelden hierboven) maar uit een paar kleine zinnen bestaan. Als ik het boek niet meer had, zou ik het zeker nog een keer aanschaffen. Het is geen boek dat je perse moet hebben, maar wel een fijne inspiratiebron.

zondag 4 december 2011

210 Roxanne


Ze zat in de middelste rij van het klaslokaal. Zwart lang haar, een prachtig gaaf gezicht en altijd in het roze. Het bezorgde haar de naam Pink Panther. Of ze het heeft geweten, weet ik eigenlijk niet, maar dat ze anders was, was wel duidelijk. Al snel vormde zich een groepje om haar heen met meisjes die net zo als zij "alternatief" waren. De gesprekken gingen meer over jongens en muziek dan over dat wat in de agenda terecht moest komen. Muziek waar ik nooit van gehoord had en jongens die voor mij altijd onbereikbaar zouden blijven. Zij, het mooiste meisje uit IIB, kreeg verkering met de populairste jongen uit IIA. De jongen die wel wat weg had van Sting: blond, lang en de haren in een vergelijkbaar kapsel. De muziek kon ik destijds niet waarderen. Het zat te veel aan een groepje vast waar ik niet bij wilde horen. Soms vraag ik me af hoe het haar verder is vergaan. Aan het eind van het schooljaar verhuisde ze.

En hoewel het nummer al door vele artiesten gecoverd is, blijf ik de versie van George Michael toch echt de allermooiste vinden.


(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

zaterdag 3 december 2011

167 California Dreaming


In de platenkast, vroeger thuis, stonden lp's van artiesten zoals Brenda Lee, Engelbert Humperdinck, Simon and Garfunkel en natuurlijk ook The Mamas and The Papas. Hoewel ik die muziek ongetwijfeld thuis al talloze keren heb gehoord, is mijn herinnering aan dit nummer niet aan thuis gekoppeld maar aan mijn studietijd.

Rotterdam, 1985/1986
Elke schooldag reed ik op mijn racefiets van mijn woonplaats naar de opleiding logopedie in Rotterdam, destijds nog gevestigd in een oude school in Hilligersberg. Hoewel mijn medestudenten meestal of met de tram of met de auto kwamen, deed ik het op de fiets. Dik een uur fietsen heen en weer een uur fietsen terug. Het gaf me de ruimte om alles wat te laten bezinken na een inspannende dag. Want dagen waren het: 's morgens om 9 uur beginnen en les tot 17 uur. Heel wat anders dan de lesuren van tegenwoordig. Naast vakken zoals anatomie, fysiologie, audiologie en neurologie stond er ook muziek op het programma. Het leren herkennen van kwarten, tertsen, maar ook het zingen van die intervallen werd aangeleerd met kinderliedjes. Hoewel ik al jarenlang muziekles had gehad en veel speelde in allerlei orkestjes, was het nooit echt tot zingen gekomen. En als ik al zong dan vond ik dat zelf van badkamerkwaliteit. Maar goed, na een half jaar zangles in kleine groepjes mochten we als eerste jaars meedoen met het koor van de tweede jaars. Een van de eerste nummers die we oefenden was California Dreaming. Zolang er maar iemand naast me stond die wijs kon houden, kon ik goed genoeg meezingen. Maar oo wat was het moeilijk. Toch heeft juist dat nummer me de liefde voor meerstemmig zingen bijgebracht. Het is zo heerlijk om samen in de muziek op te gaan en dat te doen met je eigen stem. Het heeft de drempel om voor andere mensen te zingen ook verlaagd. Het levert nog steeds wel even bibbers op, maar zomaar zingen als andere mensen luisteren is eigenlijk niet zo'n punt meer.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

vrijdag 2 december 2011

herfstpagina

Op de hoek, waar de straat eindigt in een voetpad vind ik bladeren in de mooiste kleuren. Na een paar weken drogen zijn de kleuren wat verbleekt, maar nog steeds mooi genoeg om er een herfstpagina mee te maken.

herfst

donderdag 1 december 2011

kinderfeestjes

Ik las een artikel over Willemijn Soer en werd getroffen door haar uitspraak "Je hoeft met drie- en vierjarigen niet naar de Efteling. De zandbak is groot genoeg." Aansluiten bij de wereld van een kind is lang niet altijd even makkelijk. Het is ook loslaten van je eigen ideeën. Zo herinner ik me een kinderfeestje van een paar jaar geleden. We hadden van alles verzonnen om er een leuke ochtend van te maken, maar na het versieren van de cakejes dachten de feestgangers heel anders over ons programma. Samen spelletjes doen? Ze wilden gewoon spelen met het speelgoed dat in onze speelgoedkast stond: een poppenhuis, de duplotrein, de lego en de knikkerbaan. In de loop van de jaren veranderde het groepje feestvierders af en toe, maar er is een zekere "harde" kern. En die weten het: Er is leuk speelgoed en daar moet ook even mee gespeeld worden. De speurtocht en de pannenkoeken kunnen best wel even wachten. We proberen nog altijd rekening te houden met deze wens. Het is mooi om te zien dat we daarin steeds meer een balans kunnen vinden en dat het niet voor ieder kind hetzelfde hoeft te zijn.

Het contrast met andere kinderfeestjes, waar de kinderen heen gaan, is enorm. De een viert het in een speelparadijs, de ander gaat naar McDonalds en weer een ander gaat met het hele groepje discobowlen of naar de film. Het plezier is er niet meer of minder om. Het is gewoon anders. Dat deze constatering gedaan wordt zonder enkele veroordeling, vind ik nog het wonderlijkste van alles. Daar kunnen wij volwassenen nog veel van leren.

Schrijf eens over kinderfeestjes:
- Hoe waren jouw kinderfeestjes?
- Hoe vierde je het op de basisschool / lagere school?
- Hoe vierde je het op de middelbare school?
- Aan welk feestje van een vriendje of vriendinnetje koester je warme herinneringen?
- Hoe vieren jouw (klein)kinderen hun feestjes?

woensdag 30 november 2011

wwjw: Waar wens jij structuur in aan te brengen?

Ik wens structuur aan te brengen in mijn agenda. Het klinkt eenvoudig en misschien is het dat ook wel, maar het feit blijft dat mijn eigen agenda vaak ondergeschikt is aan dat wat het dagelijks leven van me vraagt. En dus komt het schrijven voor Kriebels & Krabbels neer op gestolen uurtjes, loze momenten of vrije weekenden. In zorgeloze tijden is dat wel te doen, maar er moet niet even wat tegen zitten: zelf niet zo lekker in je vel zitten, ziekte van familieleden of een kind dat het even niet zo goed doet op school. Dan wordt mijn agenda geregeerd door de dingen van buitenaf. Dan zijn "lege" uurtjes ineens gevuld met afspraken die tussendoor moeten. Ik weet het, ik heb het zelf in de hand. Ik kan namelijk ook nee zeggen. Maar soms is het zoveel makkelijker om me te storten in de dagelijkse zorg dan tijd vrij te maken voor het ontwikkelen van bijvoorbeeld cursusmateriaal.

Mijn wens is dus: Ik zou standvastiger willen zijn als het gaat om mijn agenda.

(en ten gevolge van die agendaproblemen is er deze week dus geen collage)

dinsdag 29 november 2011

schriftjes

Notitieboeken kunnen best duur zijn, zeker als je er regelmatig eentje vol schrijft. Schriften zijn dan een veel goedkopere oplossing. Als je een keer wat anders zoekt dan de gebruikelijke schriften die je bij bijvoorbeeld Hema en V&D vindt, dan zou je eens op zoek moeten gaan naar schriften van Correspondances. De schriften met de kaften van Gaëlle Boissonnard zijn prachtig. Kijk hier of hier maar eens. Ik vond een paar van die schriften bij Ananda in Haarlem, maar ze zullen vast ook wel elders te koop zijn.

maandag 28 november 2011

Dagboek als spiegel

boek

De Nederlandse Bibliotheek Dienst schrijft over dit boek:
Velen van ons zijn ooit een dagboek begonnen, en er ook weer mee opgehouden. De auteur van dit boek, die zelf regelmatig cursussen geeft over dit onderwerp, probeert niet alleen het oude vuur weer aan te wakkeren, maar ze geeft ook ideeën. Van voorwaardenscheppend (schrijfmateriaal, plek, tijd en dergelijke) tot inhoudelijk (privacy, structuur). Je kunt ook met anderen samen schrijven, en er zijn vele soorten dagboeken. Tenslotte, wat doe je met je dagboek? Weggooien of nalaten als erfstuk? Dit boek is een inspirerende wegwijzer, bovendien leuk geillustreerd met cartooneske zwart-wittekeningen.

Mijn ervaring
Dagboek als spiegel verscheen in 2007 op de markt. Als je ooit de cursus Luisteren naar je pen hebt gedaan bij Shodo (Christine de Vries) of bij een van de gecertificeerde cursusleidsters dan zul je herkenning vinden in dit boek omdat het veel van de schrijfvormen aanbiedt die in de cursus ook aan bod komen. Het boek heeft als ondertitel Een handboek vol inspiratie en dat maakt het ook waar. Het geeft een ruime hoeveelheid oefeningen, informatie, citaten en ervaringen van cursisten weer. Het leest prettig en heeft een duidelijke indeling. Met de inhoudsopgave voor in het boek kun je snel naar oefenvormen bladeren. Het is jammer dat het boek geen index voor oefeningen of schrijfvormen heeft. Het boek ademt een hele andere sfeer dan het Schrijfpaleis van Saskia de Bruin. Saskia schrijft in haar Schrijfhandboek dat zij zichzelf beschouwt als een weelderige bloementuin en Christine meer als een Zentuin. Ik begrijp heel goed wat ze ermee bedoelt. In Dagboek als Spiegel staat in feite geen woord te veel of te weinig. Het straalt rust en schoonheid uit. Het ademt de sfeer die ik zo ken van de cursussen en workshops van Shodo.

Mijn boek zit nog vol met kleine post-its: fragmenten die ik regelmatig teruglees of opdrachten die me altijd weer aan het schrijven krijgen. De kaft vertoont de tekenen van regelmatig gebruik, maar op de een of andere manier voel ik me niet geroepen om in dit boek zelf te schrijven.

Zou ik het nu nog aanraden?
Als je een boek zoekt waarin je niet omkomt in de informatie of als je een beginnend dagboekschrijfster of -schrijver bent, dan is dit boek een aanrader. Het is m.i. echt een heel goed basisboek waarmee je meteen aan de slag kunt gaan.

vrijdag 25 november 2011

schilderen

uil

Na vele weken schilderen mochten de uilen eindelijk mee naar huis. Mijn "juf" had het al gezegd: de uilen kijken je overal na, waar je je ook in de ruimte bevindt. Nu het schilderij eindelijk thuis aan de muur hangt, voel ik dat ook zo. Iedere keer als ik de kamer in kom, moet ik glimlachen. De warme kleur en de uitdrukking van die gekke uilen geven me een goed gevoel. De boomstam kleurt trouwens prachtig mee met het licht door de bronskleurige verf die ik heb gebruikt.

Meer schilderijen zijn op Flickr te zien.

Acryl op canvas (60 x 80 cm)

donderdag 24 november 2011

opmerkelijk

Ken je dat? Je ziet onderweg iets en je denkt, dat moet ik thuis toch eens opschrijven. Bij mij zijn dat vaak dingen met kleding of schoenen. Soms zie je kleren waarvan je denkt dat ga ik nooit dragen. Om jezelf daarna maanden of zelfs jaren later in zo'n zelfde outfit te zien rondlopen.

Ik had dat vorig weekend. Zo'n moment van "dit ga ik echt nooit aantrekken". Ik fiets vanuit de stad naar huis: voor me 2 jongens van een jaar of 17 met Uggs. Opmerkelijk, maar het zal de leeftijd wel zijn is de eerste gedachte die bij me opkomt. Om daarna nog te denken dat het aan meisjes- of vrouwenvoeten eigenlijk ook niet echt mooi is, maar in ieder geval meer geaccepteerd (door mij). Op zaterdag loop ik mijn wekelijkse rondje aan de rand van de polder. Voor me: een man van rond de 30 in Adidastrainingspak en op Uggs. Ik weet het zeker, ik ga ze nooit aantrekken. Nee, echt niet.

(Maar vraag me het voor de zekerheid over een paar jaar nog maar eens een keer.)

woensdag 23 november 2011

wwjw: Welke deur wens jij te openen?

wwjw: deuren

Soms sta je op de drempel van iets. Je weet dat je verder moet, maar je weet nog niet welke spreekwoordelijke deur je zult kiezen. Ik schreef daar de afgelopen week over en blijf nog even staan, in de hoop dat mijn intuïtie me zal vertellen achter welke deur ik een kijkje wil nemen als het gaat om een nieuw thema voor Beelden van de Ziel.

En jij? Welke deuren wens jij te openen (of te sluiten)? Zet je link in de box hieronder:

dinsdag 22 november 2011

lekker luisteren

Sounds True heeft tal van interessante podcasts (zie lijst), maar ook interviews met schrijfgoeroes Julia Cameron en Natalie Goldberg. Er zijn ook andere interessante mensen zoals Clarissa Pinkola Estes, Caroline Myss, Ken Wilber en Jean Shinoda Bolen te horen. Als je de Engelse taal machtig bent, kun je deze interviews online beluisteren of downloaden.

Als je luisteren te moeilijk vindt, dan kun je verschillende interviews ook lezen (Engelstalig). Klik daarvoor op de link Read Transcript aan op de site van Sounds True.

maandag 21 november 2011

Schrijvend openbloeien in het schrijfpaleis

Op mijn oude weblog had ik een aantal boekrecensies staan over dagboekschrijven. Ik vind het de moeite waard om deze boeken nogmaals te bespreken, maar dan wel met het oog van nu. Waar mogelijk gebruik ik nog delen van oude recensies.



Wat schreef ik toen (in 2006)?
Wat mij betreft is dit HET boek voor dagboekschrijvers en -schrijfsters van 2006. Iedere bladzijde leest als een trein. Het is wild, staat vol inspiratie, wijsheden, vragen, oefeningen, aansporingen tot spelen en mooie stukken persoonlijke tekst. Of je het boek nu van voor naar achter leest of er hapsnap doorheen gaat, het boek leent zich voor elke manier van lezen. Maar wat misschien nog wel belangrijker is, het spoort je aan tot schrijven, onderzoeken, schatgraven, spelen en vals spelen. De persoonlijke teksten zijn in een ander lettertype gezet dan de basistekst. Het boek blijft daardoor goed leesbaar. Het geheel wordt geillustreerd door kleine tekeningen. Als ik nog geen dagboekschrijfster was, zou ik na het lezen in dit boek onmiddellijk zin krijgen om een leuk schrijfboekje en een lekkere pen te kopen.

Hoe kijk ik er nu op terug?
Ik herinner me de taart en de vreugdevolle schrijfster die met een doos vol boeken de cursusruimte in kwam. Ik herinner me de gretigheid waarmee wij, cursisten, het boek doorbladerden en meteen schrijfzin kregen. Van dit boek heb ik twee exemplaren in mijn kast staan. In het ene boek schrijf en kleur ik. Het is een boek om te bewonen. Het andere boek gebruik ik om mee te nemen als ik het met mensen over dagboekschrijven ga praten. Het boek is dusdanig opgezet dat je het als een heel programma kunt volgen, maar je kunt er ook hapsnap doorheen gaan. Dat laatste heb ik eigenlijk het meeste gedaan. Vooral het boek zomaar ergens openslaan en kijken waarover ik zou kunnen schrijven, daarvoor is dit boek echt ideaal. Er staan zoveel vragen en onderwerpen in dat er altijd wel eentje inspireert tot lekker schrijven. Informatie, ervaringen en oefeningen zijn goed van elkaar te onderscheiden, waardoor het boek overzichtelijk blijft. De tekeningen geven de speelsheid van het boek weer en zorgen voor prettige onderbrekingen. Nooit heb ik ze als teveel of te kinderlijk ervaren. Juist niet. Ze voegen wat mij betreft echt wat toe aan de sfeer van het boek.

Zou ik het boek nog steeds aanraden?
Zolang dit boek te koop is, zal ik het aan blijven raden. Het is speels, informatief en inspirerend. Een prachtige combinatie die niet in veel schrijfboeken te vinden is.

zondag 20 november 2011

wwjw: bijdrage van Karin


Mijn collage van deze week gaat over m'n garderobe, die ik wel wat speelser, stijlvoller, frivoler zou willen maken. "Elke dag een feestje", zoals de tekst ook zegt. De volgende keer als ik ga winkelen neem ik mijn frivole zelf mee om te bepalen wat ik kies.

vrijdag 18 november 2011

citaat

Leven betekent van de dingen gebruik maken,
 zich erover verheugen, 
maar ook ze te kunnen laten.

Willigis Jäger

(uit: Eeuwigheid in het nu)

donderdag 17 november 2011

dankbaarheidsdagboek app

Grattitude Journal for your positive thoughts (€ 0,79)

Deze App ziet er leuk uit en is geschikt voor de iPhone en de iPod Touch. De achtergronden van je dagelijkse lijstjes kun je aanpassen: er zijn  6 verschillende designs. Elk lijstje "schrijf" je op gelinieerd papier en daardoor heb je nog een beetje het gevoel dat het niet helemaal digitaal is. Je kunt aan je dankbaarheidslijstje één foto toevoegen en elke dag vind je er ook een mooie spreuk.

De foto haal je uit je eigen fotobibliotheek en voeg je aan je lijstje toe. Je kunt je dagboekje met een code beveiligen zodat niemand jouw lijstjes zomaar kan lezen. Maar de eerste regel blijft altijd zichtbaar. Wil je zeker weten dat iemand jouw schrijfsels niet ziet, zorg er dan voor dat jouw eerste regel tekst een standaardzin is. Daarnaast is het mogelijk om de verschillende logjes te exporteren via e-mail. Op die manier kun je dus ook nog op je eigen computer je lijstjes bewaren. Dit dankbaarheids- dagboekje is simpel en prettig in gebruik. De lay-out spreekt me aan en het lijkt me leuk om later nog eens doorheen te bladeren.

Dit schreef ik vorige maand in de nieuwsbrief. Inmiddels heb ik de app al een paar weken in gebruik. Ik ben er meer dan tevreden over. Het is ideaal om juist zo'n klein dankbaarheidsdagboekje digitaal bij te houden. Vooral het kunnen toevoegen van foto's vind ik echt een uitkomst. Bij het doorbladeren van mijn "boekje" geven juist die foto's er wat extra's aan. Het exporteren van de lijstjes is heel eenvoudig. Je kunt zelf bepalen welke tijdsperiodes je wilt versturen. De foto's komen niet mee (wat jammer is) en in de mail worden de lijstjes weergegeven als platte tekst. Dat komt de leesbaarheid niet altijd ten goede. De hoeveelheid sterren die je een dag gegeven hebt, komt ook mee in de mail.

Gebruik je zelf ook een mooie of prettige app voor het dagboekschrijven, laat het me weten of schrijf een gastrecensie.

woensdag 16 november 2011

wwjw: Wat wens je te vernieuwen?

Vorige week vroeg ik Wat wens je los te laten?. Vraag je deze week eens af wat je zou willen vernieuwen. Misschien laat je eerst iets los om het daarna vervolgens op een andere manier vast te pakken. Het zou zo maar kunnen.

groententas

Meer dan 10 jaar geleden belandde ik in het ziekenhuis. Op de een of andere manier was het een ommekeer. Ik besloot eindelijk voor de Odin-groententas te kiezen. Het een lijkt niets met het ander te maken te hebben, maar in mijn herinnering zijn beide zaken gekoppeld. Elke week haalde ik mijn tas bij Jan, de groentenman. Na een paar jaar kreeg Jan een andere baan en de groentenzaak was binnen de kortste keren over zijn nek. Jan bleek namelijk de bindende schakel te zijn tussen winkel en klanten. Zijn opvolgster had het gewoon niet in zich om gezellig met de klanten om te gaan. De Odintas bleef, het slagersechtpaar in het winkelcentrum had de taak van de tassen op zich genomen. Je groententas bij de slager halen was misschien even wennen, maar het aantal tassen groeide en groeide (en de band met de slagerij trouwens ook). De keuze voor de tas was trouwens meer ingegeven door het willen eten van andere groenten en willen eten met het seizoen, dan dat het een keuze was voor biologisch.

Zo'n twee jaar geleden knalde de C1000 er de ene na de andere vleesaanbieding uit. Vlees dat zo goedkoop was, het ging me zo tegenstaan. Ik vroeg me af hoe het zat met dierenwelzijn? Kun je eigenlijk voor zo'n prijs wel goed en diervriendelijk vlees produceren? En dus ging de knop om. Ik wist het zeker. Als ik in de toekomst vlees zou eten, dan zou ik voor in ieder geval vlees van de slager kiezen, die precies wist waar zijn vlees vandaan kwam. Na 1 januari 2010 heb ik nooit meer vlees bij de C1000 gekocht.

Nu sta ik opnieuw voor een keuze. De Odin heeft besloten om op ons afleverpunt geen tassen meer te leveren. Ga ik fietsen naar een ander afleverpunt om een tas te halen en dus met het seizoen mee te blijven eten? Of fiets ik naar de stad om daar mijn eigen "tas" samen te stellen, door al mijn groenten en fruit in de biologische super te kopen? Het zijn vragen waarop ik nog geen antwoord heb, maar die me aansporen opnieuw een keuze te maken.

Ik wens dus mijn visie op waar ik mijn eten koop te vernieuwen.

Wat wens jij te vernieuwen? Vul je link in de box in:

dinsdag 15 november 2011

Kunstenaar in jezelf - november 2011

Inspiratie die ik de laatste tijd voorbij zag komen.

Heb je ooit wel eens geluid getekend? Ik niet, maar het is een idee dat ik zeker een keer uit wil proberen. Kijk maar eens naar het geluid van regen.

Hoe maak je een verzameling kleine kunstwerkjes? Gail laat het je zien. Haar idee van een speciale spetterdoos is zeker een idee dat ik ga bewaren. Waarom ik er nooit aan gedacht heb is me een raadsel. Zo simpel.

Wist je dat je zelfs met knopen prachtige boekjes kunt maken? Kijk maar eens hier.

Allerlei verschillende Baboesjka's (Matroesjka's) in een art journal. Prachtig om te zien.

Een mooie informatieve site is het Juwelenboek. Je vindt er allerlei ideeën rond kleurrijke pagina's met prachtige voorbeelden. Ga dat zien!

Hoe je een gekochte agenda of dagboek echt helemaal tot je eigen boekje kunt maken, zie je op de foto's van Mandy van Kunstzinnig Dagboek. (klik de foto's een voor een aan)

Wil je gewoon een mooi plaatje of toch bergen inspiratie?

Of misschien toch een filmpje? Knipselkunst is altijd leuk om te bekijken. Maar je kunt je ook laten inspireren door deze video over ecoline in je art journal. Op het kanaal van Ilse Hobbelen vind je nog veel meer informatieve video's gewoon in het Nederlands.

maandag 14 november 2011

reflectie (12): ontwijken

Ooit werd me gevraagd waar ik nooit over zou kunnen schrijven. Overmoedig zei ik dat ik over alles kon schrijven. Ik kan ook over alles schrijven, maar ik heb gemerkt dat ik lang niet over alles schrijf. Er zijn onderwerpen die ik mijd. Er zijn onderwerpen waar ik simpelweg nog nooit aan gedacht heb om over te schrijven. Als het gaat om reflecteren helpt me dat inzicht om een enkele vraag te stellen aan mezelf. Het is een hele simpele vraag, maar wel een die heel confronterend kan zijn: Waar schrijf ik niet of nooit over?


Het is dus niet dezelfde vraag als bij reflectie (9). Daar gaat het om datgene dat je niet beschreef, maar wel meemaakte. Deze reflectievraag is veel meer gericht op onderwerpen en thema's die nooit aan bod komen omdat je ze vermijdt of omdat je er gewoon weg nog nooit over gedacht hebt om over te schrijven .

***

Dit is voorlopig het laatste logje over reflecteren. Vanaf volgende week vind je hier Mijn Boekenkast, waarin ik mijn schrijfboeken weer eens afstof en mijn visie erop deel.

zaterdag 12 november 2011

wwjw: bijdrage van Karin


Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan, ik ook... Ik voel me soms gemakzuchtig en lui omdat mijn weg zo zonder problemen is. Maar is dat terecht? Is mijn pad ook niet zo door de keuze's die ik heb gemaakt...  Mijn keuze is om niet te werken in een baan buiten huis. ik voel me snel gestresst door zo'n vaste baan is gebleken. Ik word er niet gelukkig van. Door mijn (ons: H. & ik) wensenpakket op maat te houden is dit financieel ook mogelijk. Ik wil loslaten dat ik me daar minder door voel, zodat ik nog meer kan genieten van de tijd die ik 'over' heb zonder baan. Ik wil mezelf dat nog meer toestaan Ik ben niet slechts een geluksvogel - deze manier van leven is een bewuste keuze!

vrijdag 11 november 2011

Sint Maarten

Vandaag is het Sint Maarten. Ook hier in de wijk gaan de kinderen langs de deuren. Vorig jaar was er hevige regen en storm. Maar wonderbaarlijk genoeg hield toen om 18.15 uur de regen op en kon het "bedelen" gewoon van start. Dit jaar ziet het weer er beter uit. Geen skibroeken aan, gewoon een lekkere jas en genieten van de avondlucht. Ieder jaar weer geniet ik van de kleine groepjes kinderen die langs de deur komen. De voorpret als ik kinderstemmen hoor. De kleine lichtjes in de verte. Het geluid van rennende schoenen, het uitgelaten zingen. Maar vooral het gevoel van saamhorigheid. Een groot deel van het snoep verdwijnt in een trommeltje en er wordt later niet meer naar omgekeken. De activiteit is nog altijd leuker dan datgene wat er in de tas terecht komt, hoewel je dat niet zou denken als je de kinderen erover hoort praten.

Schrijf eens over het vieren van Sint Maarten. 
* Hoe vier(de) je het?
* Welke herinneringen heb je er aan?
* Wat deel(de) je uit?
* Welke liedjes worden er gezongen? Schrijf de tekst eens op.

donderdag 10 november 2011

innerlijk pelgrimeren (9)

Kilometerpaal 60 is inmiddels gepasseerd. Om half december aan te komen zoals ik gepland had, dat ga ik niet meer redden en dus richt ik mijn blik nu op begin februari. Als ik hetzelfde tempo aanhoud als nu, dan gaat dat vast wel lukken.

Terugkijkend op de eerste helft van de reis zie ik grote verschillen. De ene keer schrijf ik heel erg veel tussen alle kilometers (*). De andere keer volgen de kilometers elkaar in hoog tempo op. Omdat er bij het reflecteren maar weinig aandacht wordt besteed aan de tussenliggende teksten stelde ik Christine de Vries een vraag. De laatste weken trekt de onderwerpen (pleeg)moederschap en werk erg mijn aandacht. Het komt bijna niet voor op mijn kilometerpagina's, maar in de pagina's ertussen wel. Juist omdat het bij de reflectie nauwelijks aan bod komt, vroeg ik me af wat haar advies zou zijn. Ze antwoordde me dat ik dan kilometers over dat onderwerp zou kunnen schrijven. Dus: zet het onderwerp boven aan de bladzijde en schrijf alles op wat je erover weet. De oefeningen zou ik dan even kunnen laten voor wat ze zijn totdat ik het onderwerp voor mijn gevoel heb uitgediept. Een prachtig advies. Ik probeerde het uit...... maar het werkt niet voor mij. Mijn kilometers zijn meer de pagina's om lekker warm te draaien, om in het schrijven te komen. Maar het is een advies wat ik graag wil delen, misschien maak ik er iemand anders nog blij mee.

--

(*) Een kilometerpagina zou je kunnen vergelijken met een vorm van Ochtendpagina's (morning pages - Julia Cameron) schrijven. Je schrijft zonder te stoppen een hele A4 vol.

woensdag 9 november 2011

wwjw: Wat wens je los te laten?

Ooit las ik in het blad Jonas (dat helaas niet meer bestaat) een prachtige column over loslaten. Het kwam er op neer dat je altijd wel blaadjes uit bomen zag vallen, maar vrijwel nooit het loslaten zelf zag. Zo is het in het dagelijks leven denk ik ook. Je kunt een heleboel dingen hebben die je los zou willen laten, maar het eigenlijke moment waarop je een bepaald oordeel of proces hebt losgelaten, dat kun je meestal niet echt aanwijzen. Misschien is loslaten dan ook wel geen actie, maar meer een gevoel.

wwjw: loslaten beeld

Bij het voorbereiden van deze vraag schreef ik een pagina vol over loslaten en maakte ik een herfstcollage.

wwjw: loslaten tekst

Ik wens dus met vertrouwen te blijven loslaten. Wat wens jij? Deel je dagboekpagina, hersenspinsels, plak-en-schrijf of ander materiaal m.b.t. dit onderwerp. Vul je naam en je url in in de box hieronder.

dinsdag 8 november 2011

kind en dagboek

De herfstvakantie is alweer lang achter de rug, maar voor je het weet is het weer kerstvakantie. In dit artikel kun je lezen hoe je je kinderen kunt motiveren om in een dagboek te werken.

maandag 7 november 2011

reflectie (11): vooraf schrijven

Hoe goed zijn onze herinneringen? Een mooie manier om te observeren hoe onze herinneringen langzaam maar zeker veranderen is door vooraf te schrijven:

Voordat je gaat reflecteren (teruglezen en daarover schrijven), focus je je in gedachten op die periode van je leven. Vervolgens ga je een kleine tekst schrijven over die periode. Wat waren de hoogtepunten? Welke dalen kun je je herinneren? Wat komt er zoal boven? Lees daarna je dagboek eens door en kijk eens naar de tekst die je vooraf schreef. Herinner je je dingen die je eigenlijk helemaal niet beschreven hebt? Zijn je herinneringen anders dan hoe je het toen zag?

zaterdag 5 november 2011

wwjw: bijdrage van Karin


Ik wens het geduld om net als deze twee heren op een bankje te zitten. Niet voor een paar minuten om op iemand te wachten, niet met een boek, niet nadenkend over alles wat ik hierna nog moet doen. Nee, gewoon zitten en zijn. Dát geduld wens ik mezelf toe. Rustig zittend op een bankje, kijkend, ruikend, luisterend naar wat er om me heen allemaal is.... even in gesprek met iemand die voor een tijdje naast me komt zitten... af en toe even mijn ogen dicht...Het maakt niet uit waar ik ga zitten. Midden in de natuur, in de stilte; in een speeltuin met lachende en roepende kinderen; hier voor 't huis, kijkend naar de poes van de buren; midden in de stad met auto's en trams die voorbij komen met veel kabaal; alles is goed!En als 't buiten te koud is om op een bankje te zitten, dan kies ik de bank hierbinnen, met een goed boek en een warme trui aan!"

vrijdag 4 november 2011

chroniclebooks

Ik vond bij Juffies Warehouse in Haarlem mooie schrijfboekjes waaronder deze twee:

 en 

De een heb ik weggeven als kadootje aan een twaalfjarige die er superblij mee was. De ander houd ik zelf. Na meer dan een jaar lang schrijven in blanco boekjes, merk ik dat ik behoefte heb aan kleur. Niet de kleur die ik zelf aanbreng, maar de kleur die al in een boekje aanwezig is. Het linker notitieboek heeft gekleurde pagina's met ruitjes, lijnen en plaatjes van vogels. De rechter heeft witte gelinieerde pagina's met onderaan op elke pagina een rijtje bloemen. De boekjes worden uitgegeven door  Chroniclebooks, maar zijn o.a. ook te koop via de webwinkel van Juffies Warehouse.

donderdag 3 november 2011

smash book

O.k. het is een reclamefilmpje, maar daarom niet minder leuk om te zien: Smash book


Op YouTube zijn er nog meer video's te vinden over het smashbook. Bekijk deze tutorial (deel 1) en deel 2 maar eens. Of bezoek eens dit weblog.

Mocht je op zoek zijn naar zo'n Smash book, dan is het in Nederland te koop, maar het verzenden is duurder dan het boek zelf bij deze aanbieder. Hoe dat zit met andere aanbieders weet ik eigenlijk niet. Maar  het Scrapbook depot heeft een ruime keuze aan dit soort boeken. Kijk maar hier.

Het toeval wil dat ik gisteren bij Teesha Moore ook deze boeken voorbij zag komen. Leuk om te lezen.

woensdag 2 november 2011

wwjw: Waar wens jij van te genieten?

Soms heb ik het zo druk dat ik van genieten een bewuste handeling maak. In plaats van even snel mijn thee op te drinken, pak ik mijn glas met twee handen vast. Ik voel de warmte van het glas. Ik ruik de geur van de thee. Ik voel hoe de warme lucht langs mijn gezicht stroomt. En als ik een klein slokje neem, voel ik hoe de smaak van mijn Yogi Tea een beetje prikkelt op mijn tong. Dit alles bij elkaar duurt nog geen minuut, maar ik geniet. Door af en toe mijn thee op deze manier te drinken, kom ik tot rust. Ik doe wat ik aan het doen ben in plaats van te multitasken. Ik wens dan ook dat mijn theemomenten steeds langer mogen duren en steeds bewuster mogen zijn.

wwjw: genieten

Waar wens jij van te genieten? Plaats je naam en de url van jouw bijdrage in de onderstaande box. Meer lezen over de wwjw? Ga dan naar dit logje.

dinsdag 1 november 2011

Pen en Papier - november 2011

Oktober sloeg ik even over met de Pen en Papier, maar november kan natuurlijk niet anders starten met een lading nieuwe inspiratie!

Notitieboeken
Ik houd van variatie. Dus als ik een tijdje in een bepaald soort notitieboek heb geschreven, dan wil ik daarna graag wat anders. Op mijn zoektocht op het internet kwam ik de navulbare boeken van Mood tegen. Ze zien er prachtig uit. Bij deze webwinkel worden ze geleverd met gelinieerd papier. Hoewel er ook navullingen met blancopapier zijn, heb ik die nog niet in Nederland kunnen ontdekken. Het papier is overigens (bij navraag) wel erg dun: 70 grams. Dus niet echt geschikt voor vulpennen, stift en verf. Erg jammer! Biffybeans schreef er een mooie (engelstalige) recensie over die absoluut het lezen waard is.

Je kunt ook op zoek gaan naar een mooie omslag zoals deze omslag van vilt bijvoorbeeld.

Andere leuke notitieboeken:
* Colorique laundry (zie ook hier)
* Een nostalgisch notitieboek
* Kijk eens bij Nils en Olle of bij Mies en Moos
* Een prachtig boek van Papaya
* Een verzameling
Of kijk eens naar dit bijzondere "notitieblokje".

Af en toe kijk ik wel eens op Writersplaza. Daar werd ik deze keer aangenaam verrast omdat er een hele rubriek met dagboeken met een slot op de site staat. Er zijn boeken met prachtige omslagen of juist wat meer simpel zoals deze. Terwijl deze boekjes me meer aan het schrijven in mijn kinderjaren doen denken. Kortom voor elk wat wils ook als het gaat om een gesloten dagboek!

Zelf doen
* Prachtige foto's van zelfgemaakte boekjes vond ik hier. Het is zeker de moeite waard om deze site eens wat verder uit te diepen als je er tijd voor hebt. Er is van alles te vinden zoals bijvoorbeeld een boekenlegger, enveloppen of een zigzagboekje om zelf te maken.
* Voor een voorbeeld voor een klein zelfmaakboekje surf je naar deze site.
* Heb je een saai notitieboek, versier de kaft dan eens. Kijk hier hoe je dat kunt doen.

Zelfmaak kadootje
Een geweldig leuk kadootje om te maken (en te geven). Wat je nodig hebt is: lint, paperclips, een schaar en een naaimachine. Ook als je geen Zweeds leest, is deze tutorial prima te ontcijferen.

Uitgelicht
Een tijd geleden schreef ik over One line a day (overigens niet meer online bij Bruna te koop, maar wel via de webwinkel van Juffies Warehous (of in de winkel zelf)). Eigenlijk kun je dit ook zelf maken. Niet in gebonden vorm van een boekje, maar wel als los kaartensysteem. Kijk maar eens naar deze twee sites: het origineel en het antwoord.

Schrijven
Inspirerende logjes zijn te vinden bij Sigrid van Iersel (Ideeënmaker). Lees deze over schrijven maar eens. Of neem anders eens een kijkje bij de oefeningen van Margreet Schouwenaar.

Penhouder
Tot slot nog aandacht voor de penhouder. Notitieboeken zoals Conceptum hebben zo'n mooi elastiekje om je pen in te doen. Heel handig. Maar wist je ook dat die penhouders ook los te koop zijn? Je vindt ze op Writersplaza in het zwart, maar ook in kleur.

maandag 31 oktober 2011

reflectie (10) - en dan??

Stel de reflectie is gedaan. Je hebt een klein lijstje met daarop dingen die je wilt gaan doen in de komende maanden. Maar hoe pak je dat nu aan? Opschrijven is een ding, maar het dan ook werkelijk gaan doen is vaak een veel moeilijkere stap. Toch kun je het jezelf wel makkelijker maken.

1. Omschrijf eens wat je wilt. Als schrijven moeilijk is, maak dan eens een collage of een tekening.

2. Bedenk hoe je dat zou kunnen bereiken. Maak kleine stapjes. Het geeft niet als je een lijst met 100 stapjes hebt. Kleine stapjes die lukken motiveren meer dan grote stappen die iedere keer mislukken.

3. Reflecteer op dit proces. Kijk af en toe eens of je nog steeds op de juiste weg bent. Misschien moet je toch die ene zijstraat eens bewandelen. Durf ook van je plan af te wijken. Als je regelmatig terugkijkt, blijf je echt wel zien waar je uiteindelijk naar toe wilt.

zaterdag 29 oktober 2011

dag web-log!

Mijn oude weblog dagboekschrijven.web-log is niet meer. Het heeft voor mij persoonlijk de migratie naar weblog niet overleefd. Misschien waren de logjes nog wel ergens. Misschien was het weblog na 10 weken offline wel weer in zijn geheel online gekomen, maar het voelde niet goed meer. Ik heb het weblog dan ook verwijderd.

Voor de lezers van de nieuwsbrief betekent dat dat het archief dus niet meer te bezoeken is. Ik ben op dit moment aan het onderzoeken hoe ik het archief toch nog op de een of andere manier beschikbaar kan stellen aan oude en nieuwe Krabbels lezers.

vrijdag 28 oktober 2011

kleurige letters

Altijd leuk om te zien: het maken van kleurige letters. Ook heel goed bruikbaar in je kleurrijke dagboek. Het is een reclamefilmpje voor producten van Sakura, maar het kan je misschien wel op ideeën brengen om zelf met je eigen spullen aan de slag te gaan. Aan het eind van de video staat de url van het weblog van de maakster, maar je kunt ook even hier klikken om daar een kijkje te nemen.

donderdag 27 oktober 2011

The Sacred Journey, daily journal for your soul


Het is een soort agenda, maar toch ook weer niet. Het is een soort notitieboek, maar toch ook weer niet. Wat The Sacred Journey, daily journal for your soul (in het kort TSJ) dan wel is, laat zich niet heel makkelijk omschrijven, maar ik ga wel een poging doen.

TSJ is 18 cm breed, 22 cm lang en 2,5 cm dik, gebonden in een ringband. Hoewel het formaat dus wel handzaam is, lijkt het mij voor een dagelijkse agenda wel wat aan de grote kant. Toch is het wel een van de functies van TSJ, waarvoor je het boek zou kunnen gebruiken. Voor elke maand is er een maandoverzicht op 1 pagina en op elke rechterpagina vind je een weekoverzicht (inclusief weeknummers en maanstanden). De linkerpagina's zijn blanco en bedoeld om zelf te vullen. Tot zover niets nieuws zou je denken. Maar daarmee zijn we er nog niet. Het boek kent tal van pagina's waarop je je doelen voor 2012 kwijt kunt, maar ook bladzijden waarop je kunt reflecteren. Doelgebieden zijn o.a. spiritualiteit, persoonlijke groei, cariere, gezondheid, relaties, bezittingen enz. Er is ook ruimte gereserveerd om je verjaardagswensen te noteren of om bijvoorbeeld te schrijven over de mensen (jouw cirkel) om je heen. Voor in het boek wordt uitgelegd hoe je de verschillende delen van dit boek in zou kunnen vullen. Als je dus de Engelse taal machtig bent, kom je er wel uit.


Elke maand heeft een eigen symbool en een eigen affirmatie. Je kunt ook je eigen focus per maand kiezen: een woord, een symbool of misschien een korte zin. Elke maand is er ruimte om te schrijven over affirmaties, dankbaarheid, mogelijkheden en doelen. Maar natuurlijk is er ook ruimte om te reflecteren (3 pagina's). Je kunt deze pagina's ook gebruiken om jouw hoogtepunten of inzichten op te schrijven.
Twee keer per jaar kun je een grotere reflectie doen en achterin het boek is ruimte om terug te kijken naar 2012, maar ook om vooruit te kijken naar 2013.


TSJ is zoals gezegd dus een soort notitieboek met allerlei mogelijkheden (die ik mogelijk niet allemaal beschreven heb). Het komende jaar ga ik het weer gebruiken. Eerder deed ik er mijn wekelijkse collages in en ik gebruikte het ook een jaar als notitieboek. Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet, maar daar komen vast wel weer logjes over ;-)).

En wil je weten wat andere mensen zoal doen met TSJ? Kijk dan eens op een paar voorbeeldpagina's met bijdragen uit Nederland!

TSJ is te koop bij o.a. online bij Savannah Bay of in de nieuwetijdswinkel Ananda in Haarlem.

woensdag 26 oktober 2011

wwjw: Welke droomwens heb jij?

reisdoel

Kriebels & Krabbels als bedrijfje is een wens die ik al heel lang koester. Een paar maanden geleden maakte ik dan ook deze collage om er vorm aan te gaan geven. Hoe verder ik mijn pad bewandel hoe dichter ik bij mijn wens kom. De wens om ervaring op te doen in het digitale gedeelte heb ik zonder meer vervuld in de Plak-en-Schrijf Tiendaagse. Het is dus tijd voor een nieuwe collage om het andere gedeelte van mijn wens nu eens goed zichtbaar te maken. Helemaal af is het nog niet, maar dat zal de komende weken zeker wel gebeuren.

doelen 2012

Welke droomwens heb jij? Vul je naam en je link in de onderstaande box in en laat ons meegenieten.

wat-wens-je-woensdag: inleiding

wwjw

Na de Plak-en-Schrijf Tiendaagse bleef bij mij het gevoel hangen dat zo'n uitdaging toch wel heel erg leuk is om te doen. Op een avond stond ik weer eens voor mijn kledingkast op zoek naar dat ene
t-shirt waarvan ik niet wist of het nu in de was zat of dat het in de kast lag. Ik kon het maar niet vinden. Vertwijfeld draaide ik me om en zag mijn wensenlijstje van jaren geleden op de kastdeur hangen. Vele wensen waren vervuld, maar sommige ook nog niet. Dat lijstje maakte ik ooit n.a.v. een cursus. Mijn wensen kenbaar en vooral zichtbaar maken was doodeng, maar ik deed het wel. Nu wil ik een stapje verder gaan dan de binnenkant van de kledingkast. En zo ontstond het idee voor de wat-wens-je-woensdag: een plak-en-schrijf maar dan naar aanleiding van een vraag naar een wens.

Elke woensdag zet ik een vraag op mijn weblog. Je kunt net zoals bij de Plak-en-Schrijf Tiendaagse een collage maken en daar overheen schrijven, maar een kleurrijke dagboekpagina, een enkele foto of alleen een tekst is ook prima. Deze uitdaging is qua uitvoering dus wat breder dan de Plak-en-Schrijf, maar dat maakt het niet minder inspirerend om bij andere deelnemers te kijken. Ik hoop dat jullie ook zo moedig zijn om je wensen kenbaar te maken.

Je kunt je bijdrage (net als in tiendaagse) ook weer in de widgetbox plaatsen, zodat iedereen makkelijk bij elkaar kan komen kijken en lezen. Het zou leuk zijn als je bij de andere deelnemers op bezoek gaat en de wens bekrachtigt met jouw toverspreuk. En als je geen toverspreuken kent, dan mag je mijn beginnersspreuk wel lenen: "Wat jij wenst, wens ik jou van harte toe!" Simpel toch?

dinsdag 25 oktober 2011

Journaling by the moonlight

De herfstvakantie is weer voorbij. In die week zijn de naweeën van een drukke schoolperiode dagelijks zichtbaar. Hoewel ik snap waar al de buien van de kinderen vandaan komen, kost het me moeite om het soms moeilijke gedrag te negeren en me fluitend op wat anders te richten. Het is zo'n week soms keihard werken en geconfronteerd worden met mezelf. Op zich is daar niets mis mee, maar het vinden van een prettige vorm van ontspanning is er niet bij. De wekelijkse schilderles en de yogales, die normaal voor dat stuk zorgen, vieren ook vakantie. Logisch, maar juist als ik er met heel mijn hart naar verlang omdat het mijn momenten zijn, kan ik er dus geen gebruik van maken. Misschien is het een van de uitdagingen van het (pleeg)ouderschap.

Schrijven biedt me in dit soort periodes altijd een uitlaadklep. Ik heb niets anders nodig dan wat papier en een pen. Soms komen de woorden vanzelf, soms heb ik wat hulp nodig. Eerder dan gepland ben ik in het boek Journaling by the Moonlight begonnen. Het geeft me de mogelijkheid om me al schrijvend te verdiepen in het moederschap. Eigenlijk had ik het boek willen bewaren tot 2012, maar nu ik zo tegen mijn eigen grenzen aanliep, leek dit onderwerp me het meest geschikt om me er schrijvend in te verdiepen.

maandag 24 oktober 2011

reflectie (9) - wat mis je?

Als je na een paar weken schrijven weer eens je dagboek herleest, kan er soms de vraag rijzen "Waarom heb ik dat niet opgeschreven?". Mij overkomt het nogal eens. Een paar weken geleden herlas ik mijn kilometers (zie innerlijk pelgrimeren) en viel het me op dat een paar belangrijke persoonlijke gebeurtenissen niet (maar dan ook helemaal niet) in mijn dagboek voorkwamen. Daarmee ontstond voor mij dan ook de vraag "Wat heb ik niet in mijn dagboek geschreven, maar zou ik wel graag geschreven willen hebben?" als reflectieonderdeel. Het is een vraag die ik zeker in de komende reflecties mee ga nemen omdat het me stof oplevert om later verder over te schrijven.

zaterdag 15 oktober 2011

afsluiting

Plak-en-Schrijf Tiendaagse 2011

Ik heb genoten van de afgelopen tiendaagse. Het was soms een berg werk om te doen, maar zo leuk! Zet dus voor volgend jaar de tiendaagse alvast maar weer in je agenda. Ook dan zal het van 5 tot 15 oktober zijn. Tot die tijd zal er een wekelijkse plak-en-schrijf komen. Informatie over het hoe en wat vind je op woensdag 26 oktober op deze plek.

Graag wil ik nog even terugkijken naar de afgelopen tien dagen. Het was lang niet altijd even makkelijk om achter mijn tafel te gaan zitten, maar als ik er eenmaal zat dan ontstond er eigenlijk als vanzelf een collage. Misschien waren het niet allemaal kunstwerkjes die ik normaal op mijn weblog zou plaatsen, maar daar ging deze uitdaging ook niet over. Aan het begin van de tiendaagse hoorde ik nog veel innerlijk commentaar over het mooi en lelijk, maar gaandeweg werd dat minder. Het is goed om dat weer eens bewust mee te maken en me echt weer eens gericht te kunnen hebben op het maken van plezier.

Ik heb genoten van al jullie bijdrages. Het is zo mooi om te zien dat iedereen een heel eigen stijl heeft. En als je al LeentjeBuur speelt met een idee, dan wordt het toch nooit hetzelfde als het origineel. Dat vind ik prachtig om te zien. Waar ik op gehoopt had, was dat deelnemers ook bereid zouden zijn om bij elkaar te gaan kijken en een reactie achter te laten. Dat heeft mijn verwachtingen echt overtroffen. Juist die reacties en het doorklikken dragen bij aan het groepsgevoel dat er bij zo'n uitdaging kan ontstaan. Het heeft me ook schrijfinspiratie gegeven. Op heel veel weblogs moet je een codewoord intikken voordat de reactie geplaatst wordt. En die codewoorden waren soms prachtige nonsens waarbij ik hele verhalen kon bedenken. Wat dacht je van "delostma" bijvoorbeeld. Ik zag een verloren moeder voor me: de "lost" ma.

Dus dames: Heel erg bedankt voor alle inspiratie en reacties!

Heb je zelf ook een afsluitend logje geschreven, laat het weten.

vrijdag 14 oktober 2011

bijdrage dag {10}


Bijdrage van Marjan


The calming buddha from Thailand and a photo from a painting by Dali.

Waar reiken we toch altijd naar. 
Waar willen we steeds weer heen.
 Onrust, oh onrust. Versnippering is het gevolg. 
Vacantie heet dat...
Terug naar de regelmaat voor mij. 
Naar het stil, oh zo stil zijn.
Dan: het schrijven zonder denken. 
Laat komen wat roert van binnen 
- snel zonder stoppen...
Een weldaad altijd weer


Bijdrage van Yoka


Bijdrage van Karin