maandag 28 februari 2011

harten

Op mijn andere weblog is er heel 2011 een project te zien dat gewijd is aan het thema harten. Er zijn al veel mooie foto's te zien en het verrast me iedere keer weer hoe mooi iedere ingezonden foto is. Maar niet alleen op die plek verzamel ik harten, ook op Flickr. Klik maar eens naar deze gallerie toe om wat kleurrijk hartenwerk te zien.

Heb je zelf een mooie collage met een hart, een mooie eigen gemaakte tekst over het hart of een foto en wil je die delen? Stuur mij dan een e-mail. Er is echter wel 1 voorwaarde aan verbonden. De foto, collage of tekst moet in 2011 gemaakt zijn.

donderdag 24 februari 2011

pluk je geluk

Het is niet zo moeilijk om geluk te plukken (en te schrijven over geluk). Kijk maar eens hier.

woensdag 23 februari 2011

eten

Een "broodje verschrikkelijk" is iets dat ik me herinner uit mijn jeugd. Wat er precies op zat, weet ik niet meer, maar in ieder geval lever en pekelvlees. Als ik hieraan denk, dan zie ik ook meteen de keuken weer voor me waar we aten. Daarna komt er de associatie voorbij van soep eten op zondag en op de radio G.B.J. Hilterman horen. Om vervolgens te denken aan die ene keer dat het brood brandend uit de broodrooster kwam (wat natuurlijk niet de bedoeling was).

Over eten is heel veel te schrijven. Of het nu gaat over met wie je wel of niet graag wilt eten, over bijzondere gerechten of eten op bijzondere plekken, het is en blijft een dankbaar onderwerp.

Schrijf er maar eens over:

* Wat zijn je favorieten gerechten?
* Wat lust je niet?
* Wat zou je elke dag wel willen eten?
* Aan welke serviezen heb je mooie herinneringen?
* Wat zou je graag een keer willen eten?
* Aan welke vakantie heb je een mooie eetherinnering over gehouden?
* Als je zelf een gerecht was, wat zou je dan zijn?

dinsdag 22 februari 2011

harten

het gemis

Mijn bijdrage voor Beelden van de Ziel voor deze week. Een kleurrijke dagboekpagina hoeft dus echt niet zo moeilijk te zijn. Knip een mooi plaatje uit een tijdschrift. Beschrijf het met een witte gelpen (of een andere contrasterende kleur). Zo heb je snel een mooie persoonlijke pagina zonder dat je heel erg veel werk in knippen en plakken heb moeten steken. Mijn teksten op dit soort pagina's zijn nooit van te voren bedacht. Het is wat er op dat moment is (en dus een ruwe versie).

Probeer het maar eens uit!

maandag 21 februari 2011

over de borden hoog houden

Een tijd geleden schreef ik er al over. Er zijn periodes waarin ik werk in een boekje, maar er zijn er ook waarin er tal van notitieboeken op mijn werktafel liggen. Dat laatste is nog steeds het geval. Achter de schermen wordt er hard gewerkt aan verslagen en werkstukken. Hoewel ik schrijven echt heel leuk vind, is het wikken en wegen van woorden voor een verslag niet echt mijn hobby. In zo weinig mogelijk woorden zo goed mogelijk je eigen ontwikkeling beschrijven, je visie omschrijven en je toekomstdromen noteren en daar dan ook nog een samenhangend geheel van maken is een flinke klus. Toch zijn juist al die boekjes in dit proces van onschatbare waarde. Met liefde lees ik ze nog eens door. Ik vind er prachtige zinnen en inzichten die bruikbaar zijn voor mijn verslag. Met verwondering kijk ik naar kleurrijke pagina's die maanden later ineens in het groot op een schilderij terecht zijn gekomen. Niet op dezelfde manier maar wel duidelijk als inspiratiebron of als eerste aanzet.

Soms voelt het werken in verschillende notitieboeken als het hoog houden van allerlei verschillende borden. Maar het heeft voor mij wel een duidelijk functie. Het is het uit elkaar rafelen van stukjes van mijn leven. Het is een manier om meer gestructureerd te kijken naar delen, maar altijd in het vertrouwen dat binnen een paar maanden weer de behoefte ontstaat om alles weer samen te voegen. En dus weer te gaan werken in een enkel dagboek.

vrijdag 18 februari 2011

door je vingers glippen

Talloze momenten zijn er waarop ik denk "daar wil ik over schrijven", maar dan is er geen tijd, geen papier bij de hand of wordt mijn aandacht weer door iets in de wereld om me heen opgeëist. Soms levert dat een gevoel van teleurstelling op want juist als de tijd er is, dan lijkt dat ene idee niet meer zo briljant. Dan weet ik niet meer precies waar ik over wilde schrijven of dan laat mijn geheugen me volledig in de steek. Er zijn dagen dat ik daar mee vecht. Er zijn dagen dat ik het laat voor wat het is. En juist dan, na het loslaten verschijnen soms toch ineens die dingen, die ik wilde schrijven, in mijn dagboek. Het heeft iets magisch.

donderdag 17 februari 2011

mooie zin

We carry a wilderness inside us, and we know so little about it.

Burghild Nina Holzer
(uit: a walk between heaven and earth)

dinsdag 15 februari 2011

Kunstenaar in jezelf

De Kunstenaar in jezelf is een maandelijkse rubriek die zich richt op de visuele aspecten van het dagboek. Je vindt hier tips en trucs, materialen, maar vooral ook visuele inspiratie.

Materialen:
  • In de kantoorboekwinkel in het winkelcentrum kwam ik een Sketchpet van Maginwulf tegen (zie foto's nummer 13 en 14 voor een overzicht). Direct gingen de ideeën stromen om zo'n mooie waaier te vullen. Prijsindicatie +/- 15 euro.
  • Schrijven op acrylverf is lang niet altijd even makkelijk. Met name de lichte kleuren dekken niet altijd even goed op een donkere ondergrond. Onlangs heb ik het uitgeprobeerd met een paint marker van Edding. Helemaal dekkend was het niet altijd, maar het lukt beter dan met een witschrijfvende gelpen. Wat dan wel weer jammer is, is dat de smalste stiftpunt 0,8 is en dus in verhouding met een gewone gelpen nog altijd dik is.

Oefeningen:

Inspiratie:
  • Ooit stond er een artikel over haar in de Happinez. Toen ik laatst voor een collage wat zocht, kwam ik het weer tegen: de art journals van Anahata Katkin. Prachtige kunstwerken die mijn handen weer deden kriebelen.
  • Via een interview met A.L. Snijders op de radio kwam ik terecht bij kunstenaar Rinus van den Bosch. Hoe een paar lijnen eigenlijk net zoveel kunnen zeggen als een vol getekend vel, was wat er bij mij naar bovenkwam. Klik vooral door op de site om een aantal van zijn tekeningen te zien.
  • Mijn favorietenlijstje op Flickr groeit en groeit.
  • Het weblog van Marieke Blokland

vrijdag 11 februari 2011

rolmodellen

In de afgelopen week heb ik veel nagedacht over de voorbeelden in mijn leven. Het zijn er zoveel en op zoveel verschillende gebieden. Toen ik de lijst bekeek, stonden er vooral heel veel vrouwen op. En die conclusie deed me weer schrijven over het gebrek aan mannen op mijn lijstje. 

1. Maak eens een lijstje met rolmodellen.
  • Wie zijn jouw voorbeelden?
  • Waarin zijn ze een voorbeeld?
  • Welke eigenschap zou jij ook graag bezitten?
2. Lees je lijstje nog eens door.
3. Wat valt je op?
4. Mis je iets?

donderdag 10 februari 2011

W.o.W. - vergeten

Wat er aan vooraf ging:


deel 1 - sneeuw
Op de Dreef fietst een moeder met haar kind. Ze zijn op weg naar school. “Mama, kijk eens!” Het kind wijst naar een man die bij de bushalte staat te wachten. Hij is gekleed in een dikke winterjas met daaronder een dunne boxershort en cowboylaarzen. De man beweegt heel zenuwachtig heen en weer. Hij schopt tegen het laatste restje sneeuw. “Een junk”, denkt de moeder. “Heeft die meneer geen broek?”, vraagt het kind. De moeder kaatst de vraag terug met “Wat denk jij?”. Het kind vertelt een verhaal. Ondertussen borrelt er bij de moeder ook een verhaal op.
Altijd weer die smoesjes, altijd die vleug van parfum om hem heen die niet de hare was. Ze was het zat, meer dan zat. Gisteren had ze de sleutelmaker laten komen om de sloten te laten vervangen. Hij mocht er niet meer in. Ze had een koffer gepakt en al zijn spullen erin gestopt. Ze had een taxi gebeld en tegen de chauffeur gezegd waar de koffer afgeleverd moest worden. De taxichauffeur had tegengestribbeld, bang dat de reis niet betaald zou worden, maar ze stopte hem royaal geld toe. Aan fooi ontbrak het hem dus niet. Ze wachtte op het moment dat hij thuis zou komen. Hij zou de deur willen openen, hij zou aanbellen, hij zou smeken, hij zou boos worden, maar ze zou hem niet binnen laten. Ze zou hem door de deur heen vertellen dat zijn spullen bij zijn moeder afgeleverd waren en dat hij niet meer welkom was.


deel 2 - kant
Het uitzicht was adembenemend: de wolken, het blauwgroene water, de kleur van het zand. De wind speelde met haar lange haren. Af en toe probeerde ze het achter haar oren te doen, maar het was tevergeefse moeite. De wind nam ze mee. Ze schudde met haar hoofd en draaide haar hoofd in de wind. Dat was beter. Haar handen zaten diep in haar zakken verstopt en ondanks de dikke handschoenen voelde ze dat haar vingers koud waren. In de verte vlak onder de horizon voer een klein zeilschip. Af en toe schitterde de mast in de zon. Het water was vrij vlak, maar ze wist dat dat maar schijn was. Te vaak was ze aan boord kotsmisselijk geweest. Ze dacht aan de vakanties die ze ooit samen doorbrachten: zon, zee en verre tochten. Ze zoog de zoute zeelucht in haar longen. Die verre tochten zou ze niet meer ondernemen. Ze had er domweg het geld niet meer voor, maar ook het verlangen naar verre bestemmingen was vertrokken toen ze hem aan de kant gezet had. Ze voelde de ruimte om zich heen, maar ook de ruimte in zich. Hier op deze eenzame duintop leek de wereld eindeloos groot en de mogelijkheden onbeperkt. Waarom kwam dan toch steeds dat gevoel van gemis om de hoek zeilen? Hoe kon ze hem toch missen na al wat hij haar had aangedaan. Het was iets wat ze maar niet kon begrijpen. Vandaag zou ze zijn liefdesbrieven aan haar verbranden, hier op het strand. Afscheidsritueel.


deel 3 - bak(ken)
Ze zoog de zeelucht nog een keer diep naar binnen en draaide zich om. Het zand lag in kleine bergjes tegen het duingras. Voor haar zag ze dat de wind de zandkorrels over het pad liet dansen. Ze rilde. Het was koud, maar als ze in beweging zou komen dan kreeg ze het wel weer warm. Vorige week had ze met haar therapeut het hele ritueel door genomen. Ze wist welke stappen ze allemaal moest nemen. Maar tussen weten en kunnen zat een groot verschil. Het was zo makkelijk geweest om het ritueel te verzinnen. Ze had ook echt gevoeld dat het wat zou oplossen, maar nu op dit moment zag ze er als een berg tegenop. Iets in haar wilde al die jaren niet loslaten. Een klein stemmetje vertelde dat er ook zoveel mooie dingen waren geweest waarvan ze genoten had. Hoe meer ze die stem negeerde hoe meer aanwezig hij leek te worden. Er zat niets anders op dan te luisteren en te hopen dat ze daarna de moed zou kunnen vinden om de brieven op het strand te verbranden. Dan had ze die bak met spullen in haar rugzak niet voor niets meegenomen. Onderaan de trap, op het strand leek het minder te waaien. Ze besloot nog wat in noordelijke richting te lopen, weg van de strandopgang en de mensen. Het lopen langs de waterlijn had iets hypnotiserends. Het geluid van de golven en de wind veegden alle muizenissen uit haar hoofd. Ze was er klaar voor.

En dan nu: deel 4
Aan de duinrand streek ze neer. Ze voelde waar de wind vandaan kwam en zette haar rugzak als een soort windscherm naast de schaal neer. Ze vulde de schaal met zand. Met een hand pakte ze de bak met kleine spulletjes: de brieven, de lucifers, een pen en een piepklein opschrijfboekje. Ze sloot haar ogen. Het geraas van de golven op de achtergrond gaf een rustgevend gevoel. Het was stil in en om haar heen. Dit was het juiste moment. Ze nam de eerste brief van de stapel, las hem. Herinneringen kwamen boven. De mooiste schreef ze op. Daarna legde ze de brief op de schaal en probeerde hem met de lucifers in brand te steken. Het duurde even, maar toen ineens kroop het vuur langs het papier omhoog. De roomwitte bladen kleurden zwart. Ze verkruimelden in het zand. Zacht zei ze: “Ik laat jou los.” Bij elke brief die ze verbrandde voelde ze de liefde die er ooit tussen hen had bestaan. Het doofde de woede die er nog was. Er kwam evenwicht. Het was wonderlijk. De laatste maanden had ze zoveel haat gevoeld, dat ze juist de mooie dingen van deze relatie was vergeten. De brieven lezen en verbranden bracht haar evenwicht. Het was onverwacht, maar het sterkte haar in het gevoel dat ze er goed aan had gedaan om dit nu te doen. Met de schaal in haar handen liep ze naar de waterlijn. Ze zette de schaal neer en liet de golven de resten papier meenemen.


spelregels W.o.W.

woensdag 9 februari 2011

labyrint

week 06

Op de nieuwe site van Christine de Vries, innerlijk pelgrimeren, zijn drie lege labyrinten te vinden. Je kunt de weg volgen met je vinger, maar een labyrint kleuren of volschrijven blijft ook altijd leuk om te doen.

dinsdag 8 februari 2011

herinneringen

De kinderen wilden leren vlechten. Met drie verschillende kleuren scoubidou-touwtjes is het zo geleerd en in de dagen erna vind ik aan de tafelpoot steeds nieuwe gekleurde vlechtjes terug. Het brengt mij weer naar mijn eigen kindertijd terug waarin we knoopten met gekleurd sisaltouw. Ik pak vier touwtjes en probeer uit of ik het nog kan. Op een gegeven moment komt mijn moeder binnen en die zegt dat ze het niet meer zou weten hoe ze het moet doen. Ik moedig haar aan om het gewoon te doen en vooral niet te denken. "Pak het in je handen, je handen weten de weg. Vertrouw er maar op." En zo gebeurt het ook, na een aarzelend begin heeft ze al snel weer de slag te pakken. Terwijl ik terugdenk aan de plantenhangers van sisaltouw (zoiets als deze), zie ik mijn lagere school, de handwerkjuf, de trapnaaimachines en de gehaakte bodywarmers van mijn Barbie weer voor me. Genoeg stof om later nog eens over te schrijven.

Schrijven
Denk eens terug aan de tijd dat je op de lagere school of de basisschool zat.
- Hoe ruikt het daar?
- Wat zie je voor je?
- Wat hoor je?
- Hoe voel je je?
- Aan welke smaken moet je denken?
Schrijf jouw herinnering op en werk die uit door al je zintuigen te gebruiken. Komt er een associatie op, die niets te maken lijkt te hebben met jouw beschrijving, volg die dan eens. Het pad van je pen kent soms prachtige zijwegen met onverwachte uitzichten!

maandag 7 februari 2011

ochtendpagina's en journal spilling

Al eerder schreef ik over ochtendpagina's (op mijn oude niet meer bestaande weblog). Het is een onderwerp dat me na al die jaren nog steeds kan boeien omdat er zoveel verschillende kanten aan zitten.

In de afgelopen jaren heb ik veel verschillende vormen uitgeprobeerd. Soms bestonden mijn ochtendpagina's uit 10 minuten schrijven, soms uit drie pagina's A5, soms uit een of drie pagina's A4. Alle vormen hebben zo hun eigen charme. Bij 1 pagina A4 of bij 10 minuten schrijven heb ik altijd het gevoel nog niet uitgeschreven te zijn. Die hoeveelheid is dus prima te gebruiken als opwarmer als ik meer wil schrijven. Bij die drie pagina's A4 is er juist vaak een moment dat ik het niet meer weet. Het zijn de momenten waarop ik mezelf wel eens betrap op het naar buiten staren i.p.v. door te schrijven. Door juist op die momenten mijn laatste zin te herhalen, merk ik dat de stroom vaak vanzelf weer terugkomt. Het heeft bij mij het vertrouwen gekweekt dat er altijd wel iets is waar ik over kan schrijven, zelfs als ik denk dat er niets meer is. Julia Cameron gebruikt dit middel om de innerlijke criticus de mond te snoeren in het schrijven, maar het is iets wat je bij beeldend werk ook prima kunt gebruiken.

innerlijke criticus

In het boek Journal Spilling van Diana Trout komt het bijvoorbeeld aan bod. Daar wordt tekst vaak als eerste laag van een dagboekpagina gebruikt. Daarover komen dan verschillende andere lagen waardoor de tekst vaak niet eens meer leesbaar of zichtbaar is. Maar waarom zou je je beperken tot dagboekpagina's. Zelfs op grote werkstukken (zoals die van hierboven: 60 x 80 cm) kan het een mooie eerste laag zijn waar je overheen kunt werken.

zaterdag 5 februari 2011

halfvolle dagboeken

"Ik heb planken vol halfvolle dagboeken. 
Ik beschouwde die dagboeken altijd als symbolen van teleurstelling. 
Maar nu besef ik dat ze geen mislukking vertegenwoordigen: 
ze vertegenwoordigen stappen op mijn reis."

Sandy Grason, Haal meer uit je dagboek

vrijdag 4 februari 2011

de onverstuurde brief

"Schrijf een brief, maar stuur hem niet op. Geef hem terug aan Moeder Aarde." Dat was de opdracht. Dat is een huiswerkopdracht voor de komende week. In gedachten ga ik terug naar al die andere onverstuurde brieven, die ik ooit schreef. In mijn rode dagboek van een paar jaar geleden zitten er een paar. Sommige in een envelop, andere brieven heb ik gewoon opgeplakt. Ik herinner me de opluchting die het soms gaf om ongecensureerd een brief te schrijven en die niet te versturen. Ik gaf woorden aan onaangename gevoelens en nam afstand. Het kreeg allemaal een plek. Soms was het ook de ruwe versie voor een brief die ik uiteindelijk wel ging versturen.

Een onverstuurde brief een plek geven in je dagboek kun je op verschillende manieren doen. Je kunt zo'n brief op mooi briefpapier schrijven en in de envelop in je dagboek bewaren. Je kunt al je onverstuurde brieven bij elkaar verzamelen en een brievenboek maken. Maar je kunt zo'n brief ook in je dagboek zelf schrijven. Het is maar net waar je je prettig bij voelt. Ik vind het prettig om een onverstuurde brief op briefpapier te schrijven. Dat geeft me het gevoel dat ik werkelijk een brief aan het schrijven ben, iets dat ik in mijn dagboek toch lastiger vind ook al weet ik dat niemand ooit die brief zal lezen.

woensdag 2 februari 2011

trouw zijn

Elke dag ochtendpagina's schrijven, elke dag mediteren, een keer per week een kunstenaarsuitje doen, een keer per maand op de trein stappen om een lange afstandswandeling te maken.... welke activiteit je dan ook doet met een zekere regelmaat, het vraagt om trouw zijn. Trouw zijn aan jezelf, aan je besluit en de uitvoering daarvan. Maar net zoals in een goede vriendschap of een huwelijk zijn er momenten waarop dat trouw zijn in gevaar kan komen. Je ervaart sleur en je weet niet hoe je jezelf daar doorheen moet slepen. Er zijn heerlijke of juist spannende verleidingen, die je soms niet kan weerstaan. Maar die momenten zijn ook de momenten waarop je bij jezelf zou moeten nagaan of dat wat je met de liefdevolle discipline hebt opgebouwd ook nog steeds echt iets is waar je hart naar uitgaat.

Schrijf eens over jouw liefdevolle discipline.
- Wat doe je met grote regelmaat?
- Waarom doe je dat?
- Hoe zorg je ervoor dat je dit blijft doen?

dinsdag 1 februari 2011

Pen en Papier - februari 2011

Maandelijks vind je in de rubriek Pen en Papier allerlei linken naar andere sites m.b.t. schrijfmaterialen, schrijfinspiratie en notitieboeken.

Pennen:
  • Zelfs op Wikipedia kun je iets vinden over vulpennen.
  • De My Grip van Bruynzeel is een vulpen voor kinderen, die je letterlijk naar je eigen hand kunt zetten. Ik vond een positieve review op deze site, maar vroeg me toch ook af of leerkrachten er even positief over zouden zijn. Ik kan me voorstellen dat de verschillende stukjes erg uitnodigen tot spelen in plaats van schrijven. 
Notitieboeken:
  • Bij iHanna zag ik een mooie Moleskine voorbij komen: The yellow Pacman edition. Een boekje waar ik zowat hebberig van zou worden. Het is dat ik zelf het papier van de Moleskine wat te dun vind en mijn inkt altijd doorlekt op het papier. Het boekje is ook in Nederland te koop via Bol.com. (En voor de echte Pacman-fans is dit filmpje het glimlachen waard.)
  • In de fotopool van Planners & Journals op Flickr komen soms de mooiste notitieboeken voorbij.
  • De Coolnotes boekjes lijken een afgeleide versie van de Moleskine. De notitieboeken onderscheiden zich door de leuke schutbladen en het feit dat de linkerpagina's blanco zijn en de rechterpagina's gelinieerd. Neem ook eens een kijkje bij de CoolNotes van teNeues. (Ik heb ze nog niet in de kantoorboekhandel gezien.)
  • Dagboeken waarmee je vijf jaar kunt doen zijn niet nieuw. Toch vond ik deze er wel mooi uitzien. Als je het vol kunt houden, lijkt het me ook geweldig om elk jaar elke dag vijf regels te vullen. Er is ook een versie voor moeders.
  • Een dagboek om gedag te zeggen tegen alles wat je niet meer dient.
Schrijven:
  • Innerlijk pelgrimeren in de vorm van een minipelgrimage verschijnt als artikel in de nieuwste Happinez. Het hoort bij het nieuwste boek van Christine de Vries dat binnenkort zal verschijnen. Als je de smaak te pakken hebt, kun je vanaf 2 februari a.s. ook een kijkje nemen op de site die bij het pelgrimeren hoort.
  • Saskia de Bruin en Karin Schrama geven op 13 februari een workshop Liefdesbrieven schrijven. Klik naar de Geluksonderneming voor meer informatie.