vrijdag 18 februari 2011

door je vingers glippen

Talloze momenten zijn er waarop ik denk "daar wil ik over schrijven", maar dan is er geen tijd, geen papier bij de hand of wordt mijn aandacht weer door iets in de wereld om me heen opgeëist. Soms levert dat een gevoel van teleurstelling op want juist als de tijd er is, dan lijkt dat ene idee niet meer zo briljant. Dan weet ik niet meer precies waar ik over wilde schrijven of dan laat mijn geheugen me volledig in de steek. Er zijn dagen dat ik daar mee vecht. Er zijn dagen dat ik het laat voor wat het is. En juist dan, na het loslaten verschijnen soms toch ineens die dingen, die ik wilde schrijven, in mijn dagboek. Het heeft iets magisch.

4 opmerkingen:

Wilma zei

Ja weet precies wat je bedoeld daar heb ik ook last van maar toch schrijf ik dan maar wat al is het maar éën zin.

Veertje Vederlicht zei

Dat overkomt mij nou ook - regelmatig. Dan zit ik in de auto en dan ... tsja, dan kan ik niet niet schrijven. Sindskort draag ik een compactcamera bij me, die ook als memo-recorder kan fungeren. Ik zet de auto aan de kant (ik blijf voorzichtig), zet mijn camera op de filmmodus en spreek in dat wat ik zou willen schrijven en registreer gelijk de omgeving. Het volgende probleem dient zich aan: als ik thuis kom, denk ik er niet direct aan om de opname te vertalen in mijn dagboek. Soms gebeurt dat dagen later en dan is er toch veel meer bij gekomen en zijn er alweer gedachten vervlogen. Hoe deed Martin Bril dat toch? Zat hij tijdens zijn vele autoritten met een memorecorder in zijn hand, zijn gedachten in woorden te vangen en ging hij bij thuiskomst direct achter zijn PC? 'a-never-answered-question'

novie zei

herkenbaar verhaal.

Houtjetouwtje zei

Dat herken ik... dan komt het op een later moment wel terug en dat worden dan vaak de mooiste stukjes!