maandag 7 februari 2011

ochtendpagina's en journal spilling

Al eerder schreef ik over ochtendpagina's (op mijn oude niet meer bestaande weblog). Het is een onderwerp dat me na al die jaren nog steeds kan boeien omdat er zoveel verschillende kanten aan zitten.

In de afgelopen jaren heb ik veel verschillende vormen uitgeprobeerd. Soms bestonden mijn ochtendpagina's uit 10 minuten schrijven, soms uit drie pagina's A5, soms uit een of drie pagina's A4. Alle vormen hebben zo hun eigen charme. Bij 1 pagina A4 of bij 10 minuten schrijven heb ik altijd het gevoel nog niet uitgeschreven te zijn. Die hoeveelheid is dus prima te gebruiken als opwarmer als ik meer wil schrijven. Bij die drie pagina's A4 is er juist vaak een moment dat ik het niet meer weet. Het zijn de momenten waarop ik mezelf wel eens betrap op het naar buiten staren i.p.v. door te schrijven. Door juist op die momenten mijn laatste zin te herhalen, merk ik dat de stroom vaak vanzelf weer terugkomt. Het heeft bij mij het vertrouwen gekweekt dat er altijd wel iets is waar ik over kan schrijven, zelfs als ik denk dat er niets meer is. Julia Cameron gebruikt dit middel om de innerlijke criticus de mond te snoeren in het schrijven, maar het is iets wat je bij beeldend werk ook prima kunt gebruiken.

innerlijke criticus

In het boek Journal Spilling van Diana Trout komt het bijvoorbeeld aan bod. Daar wordt tekst vaak als eerste laag van een dagboekpagina gebruikt. Daarover komen dan verschillende andere lagen waardoor de tekst vaak niet eens meer leesbaar of zichtbaar is. Maar waarom zou je je beperken tot dagboekpagina's. Zelfs op grote werkstukken (zoals die van hierboven: 60 x 80 cm) kan het een mooie eerste laag zijn waar je overheen kunt werken.

1 opmerking:

inawuite zei

Mooi kunstwerkje! Ik gebruik ook vaak lagen over tekst, of schrijf op een onleesbare manier.....