maandag 21 februari 2011

over de borden hoog houden

Een tijd geleden schreef ik er al over. Er zijn periodes waarin ik werk in een boekje, maar er zijn er ook waarin er tal van notitieboeken op mijn werktafel liggen. Dat laatste is nog steeds het geval. Achter de schermen wordt er hard gewerkt aan verslagen en werkstukken. Hoewel ik schrijven echt heel leuk vind, is het wikken en wegen van woorden voor een verslag niet echt mijn hobby. In zo weinig mogelijk woorden zo goed mogelijk je eigen ontwikkeling beschrijven, je visie omschrijven en je toekomstdromen noteren en daar dan ook nog een samenhangend geheel van maken is een flinke klus. Toch zijn juist al die boekjes in dit proces van onschatbare waarde. Met liefde lees ik ze nog eens door. Ik vind er prachtige zinnen en inzichten die bruikbaar zijn voor mijn verslag. Met verwondering kijk ik naar kleurrijke pagina's die maanden later ineens in het groot op een schilderij terecht zijn gekomen. Niet op dezelfde manier maar wel duidelijk als inspiratiebron of als eerste aanzet.

Soms voelt het werken in verschillende notitieboeken als het hoog houden van allerlei verschillende borden. Maar het heeft voor mij wel een duidelijk functie. Het is het uit elkaar rafelen van stukjes van mijn leven. Het is een manier om meer gestructureerd te kijken naar delen, maar altijd in het vertrouwen dat binnen een paar maanden weer de behoefte ontstaat om alles weer samen te voegen. En dus weer te gaan werken in een enkel dagboek.

1 opmerking:

My soul zei

Jouw ervaringen met verschillende 'dagboeken' is voor mij heel herkenbaar. De ene keer gaat het bij mij vanzelf en voelt het heel natuurlijk om in diverse boekjes te schrijven en met verschillende 'schrijfprojecten' bezig te zijn. Terwijl de week erop het me ineens tegenstaat en ik er heel onrustig van wordt, van die stapel op mijn werktafel.