donderdag 10 februari 2011

W.o.W. - vergeten

Wat er aan vooraf ging:


deel 1 - sneeuw
Op de Dreef fietst een moeder met haar kind. Ze zijn op weg naar school. “Mama, kijk eens!” Het kind wijst naar een man die bij de bushalte staat te wachten. Hij is gekleed in een dikke winterjas met daaronder een dunne boxershort en cowboylaarzen. De man beweegt heel zenuwachtig heen en weer. Hij schopt tegen het laatste restje sneeuw. “Een junk”, denkt de moeder. “Heeft die meneer geen broek?”, vraagt het kind. De moeder kaatst de vraag terug met “Wat denk jij?”. Het kind vertelt een verhaal. Ondertussen borrelt er bij de moeder ook een verhaal op.
Altijd weer die smoesjes, altijd die vleug van parfum om hem heen die niet de hare was. Ze was het zat, meer dan zat. Gisteren had ze de sleutelmaker laten komen om de sloten te laten vervangen. Hij mocht er niet meer in. Ze had een koffer gepakt en al zijn spullen erin gestopt. Ze had een taxi gebeld en tegen de chauffeur gezegd waar de koffer afgeleverd moest worden. De taxichauffeur had tegengestribbeld, bang dat de reis niet betaald zou worden, maar ze stopte hem royaal geld toe. Aan fooi ontbrak het hem dus niet. Ze wachtte op het moment dat hij thuis zou komen. Hij zou de deur willen openen, hij zou aanbellen, hij zou smeken, hij zou boos worden, maar ze zou hem niet binnen laten. Ze zou hem door de deur heen vertellen dat zijn spullen bij zijn moeder afgeleverd waren en dat hij niet meer welkom was.


deel 2 - kant
Het uitzicht was adembenemend: de wolken, het blauwgroene water, de kleur van het zand. De wind speelde met haar lange haren. Af en toe probeerde ze het achter haar oren te doen, maar het was tevergeefse moeite. De wind nam ze mee. Ze schudde met haar hoofd en draaide haar hoofd in de wind. Dat was beter. Haar handen zaten diep in haar zakken verstopt en ondanks de dikke handschoenen voelde ze dat haar vingers koud waren. In de verte vlak onder de horizon voer een klein zeilschip. Af en toe schitterde de mast in de zon. Het water was vrij vlak, maar ze wist dat dat maar schijn was. Te vaak was ze aan boord kotsmisselijk geweest. Ze dacht aan de vakanties die ze ooit samen doorbrachten: zon, zee en verre tochten. Ze zoog de zoute zeelucht in haar longen. Die verre tochten zou ze niet meer ondernemen. Ze had er domweg het geld niet meer voor, maar ook het verlangen naar verre bestemmingen was vertrokken toen ze hem aan de kant gezet had. Ze voelde de ruimte om zich heen, maar ook de ruimte in zich. Hier op deze eenzame duintop leek de wereld eindeloos groot en de mogelijkheden onbeperkt. Waarom kwam dan toch steeds dat gevoel van gemis om de hoek zeilen? Hoe kon ze hem toch missen na al wat hij haar had aangedaan. Het was iets wat ze maar niet kon begrijpen. Vandaag zou ze zijn liefdesbrieven aan haar verbranden, hier op het strand. Afscheidsritueel.


deel 3 - bak(ken)
Ze zoog de zeelucht nog een keer diep naar binnen en draaide zich om. Het zand lag in kleine bergjes tegen het duingras. Voor haar zag ze dat de wind de zandkorrels over het pad liet dansen. Ze rilde. Het was koud, maar als ze in beweging zou komen dan kreeg ze het wel weer warm. Vorige week had ze met haar therapeut het hele ritueel door genomen. Ze wist welke stappen ze allemaal moest nemen. Maar tussen weten en kunnen zat een groot verschil. Het was zo makkelijk geweest om het ritueel te verzinnen. Ze had ook echt gevoeld dat het wat zou oplossen, maar nu op dit moment zag ze er als een berg tegenop. Iets in haar wilde al die jaren niet loslaten. Een klein stemmetje vertelde dat er ook zoveel mooie dingen waren geweest waarvan ze genoten had. Hoe meer ze die stem negeerde hoe meer aanwezig hij leek te worden. Er zat niets anders op dan te luisteren en te hopen dat ze daarna de moed zou kunnen vinden om de brieven op het strand te verbranden. Dan had ze die bak met spullen in haar rugzak niet voor niets meegenomen. Onderaan de trap, op het strand leek het minder te waaien. Ze besloot nog wat in noordelijke richting te lopen, weg van de strandopgang en de mensen. Het lopen langs de waterlijn had iets hypnotiserends. Het geluid van de golven en de wind veegden alle muizenissen uit haar hoofd. Ze was er klaar voor.

En dan nu: deel 4
Aan de duinrand streek ze neer. Ze voelde waar de wind vandaan kwam en zette haar rugzak als een soort windscherm naast de schaal neer. Ze vulde de schaal met zand. Met een hand pakte ze de bak met kleine spulletjes: de brieven, de lucifers, een pen en een piepklein opschrijfboekje. Ze sloot haar ogen. Het geraas van de golven op de achtergrond gaf een rustgevend gevoel. Het was stil in en om haar heen. Dit was het juiste moment. Ze nam de eerste brief van de stapel, las hem. Herinneringen kwamen boven. De mooiste schreef ze op. Daarna legde ze de brief op de schaal en probeerde hem met de lucifers in brand te steken. Het duurde even, maar toen ineens kroop het vuur langs het papier omhoog. De roomwitte bladen kleurden zwart. Ze verkruimelden in het zand. Zacht zei ze: “Ik laat jou los.” Bij elke brief die ze verbrandde voelde ze de liefde die er ooit tussen hen had bestaan. Het doofde de woede die er nog was. Er kwam evenwicht. Het was wonderlijk. De laatste maanden had ze zoveel haat gevoeld, dat ze juist de mooie dingen van deze relatie was vergeten. De brieven lezen en verbranden bracht haar evenwicht. Het was onverwacht, maar het sterkte haar in het gevoel dat ze er goed aan had gedaan om dit nu te doen. Met de schaal in haar handen liep ze naar de waterlijn. Ze zette de schaal neer en liet de golven de resten papier meenemen.


spelregels W.o.W.

8 opmerkingen:

Aline zei

Zo dat is een prachtig vervolg geworden... kanp gedaan!..

jokezelf zei

Mooi zeg. Hartstikke goed vervolg.

noelle52 zei

Ga nog een keer proberen een reactie te plaatsen.
Vind het zo'n herkenbaar verhaal , knap op met elk ander thema een vervolg er aan te geven.

Veertje Vederlicht zei

Mooi verhaal. Vooral om te zien dat 4 ogenschijnlijk niets met elkaar te maken schrijfopdrachten verweven zijn tot een verhaal. Heel inspirerend!

Novie zei

Zeer goed gedaan deze vervolg wow. Knap hoor zoals je alle woorden in het vervolg verweefd met de vorige wow-s.

Jenke zei

Het gaat op een boek lijken,vind het mooi.

hanneke zei

mooi geschreven, knap hoor die vervolg-wow's

Margreet zei

Mooi verhaal geworden met al die WOW's.