Doorgaan naar hoofdcontent

graag jullie inbreng

Met de start van mijn nieuwe weblog ben ik ook begonnen met de rubrieken De kunstenaar in jezelf en Pen en Papier. Voor mijzelf is het handig omdat ik daarin allerlei linken naar andere sites kan plaatsen en de inspiratie en informatie niet al te versnipperd op mijn weblog komt te staan. Mijn vraag aan jullie is of de rubrieken voor jullie, als lezers, ook handig zijn? Mis je dingen? Zou je dingen anders willen? Laat je reactie achter of mail mij persoonlijk (zie contact voor het mailadres).

Reacties

Ik vind het wel overzichtelijk zo'n indeling.
groetjes, Annie
Natuurkracht zei…
Ook ik vind het overzichtelijk.
HrV zei…
De rubrieken zelf vind ik heel leuk.
Als ik de berichtjes lees let ik er eigenlijk niet op, maar voor het terugzoeken is het heel handig.
(voor het zoeken naar inspiratie)
Helemaal eens met HrV! Omdat ik elke dag wel even op je weblog kijk, vallen de verschillende categorieen me eigenlijk niet eens op. Maar bij het terugzoeken en verdiepen van een bepaald onderwerp zijn de categorieen heel handig.
Wat ik ook nog wil zeggen is: hulde voor de mooie vormgeving! In al z'n eenvoud vind ik de achtergrond heel prachtig. Warm, vrijuit vloeiend, uitnodigend om zo'n ondergrond zelf eens op een pagina te maken.
Claudia zei…
Ik vind het ook heel erg handig. Zeker als ik na een paar dagen nog eens kom kijken. Ik waardeer je weblog enorm, maar ik vind niet alles even interessant. De indeling maakt dat het makkelijk is om te lezen wat mij echt boeit.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…