Doorgaan naar hoofdcontent

innerlijk pelgrimeren

In 2005 ging ik op reis. Op reis met een schrijfboek, pen en wandelschoenen. Met nog 11 andere pelgrims ging ook ik op weg naar mijn hart. Elke maand met de trein op reis naar Alkmaar om weer geïnspireerd te worden door de verhalen van mijn reisgenoten. Hoewel ik een berg aan ervaringen heb op gedaan die ik niet meer zou willen missen is er een ding dat me het meeste is bijgebleven, namelijk de labyrinten die ik destijds gelopen heb: in de kerk, op het strand, overdag en in het donker.

Afgelopen zaterdag mocht ik, als oud innerlijk pelgrim, de boekpresentatie bijwonen van Christine de Vries. Het was geweldig om oude reisgenoten weer eens te spreken, om samen te schrijven en te lezen. Maar het allermooiste moment was toch wel het moment waarop er 3 sleutelhangers uit de tas kwamen. Na afloop van de innerlijke pelgrimage kregen we allemaal 1 hart van Christine. Na ruim 5 jaar wordt dat kleinood dus nog steeds door ons gekoesterd.

thuiskomen

Op dit moment is het nog te druk, maar het streven is om in juni of juli de reis nogmaals een keer te gaan maken. Met het boek Innerlijk Pelgrimeren als reisgids zal dat vast wel lukken.

Reacties

My soul zei…
Ik heb het nu ook nog te druk met schrijven in de vastentijd en de afronding van Soul Coaching, maar ik hoop eind april met mijn voorbereidingen te beginnen. Ik zie er nu al naar uit.
Dag Kriebels en Krabbels,

Het was heerlijk om je weer te ontmoeten op die speciale locatie - de sfeervolle schuilkerk met zand op de grond.

Ook ik heb nog steeds het hartje aan mijn sleutelbos hangen!

Ik hoop je de komende zomer weer te ontmoeten als reisgenoot en wens je nu al vast een mooie reis toe.

Warme groet!
Mettje zei…
Spontaan verschijnt er een glimlach op mijn gezicht nu ik dit lees van de drie hartjessleutelhangers :), dan zat je denk ik naast mij in het groepje. Grappig, want ik volg dus al een aantal jaren deze blog. Het was bijzonder goed zaterdag en ik ben ook van plan om de reis met het boek aan te gaan.

Goede reis en wie weet tot ziens!
@ Mettje: dat klopt! En ik lees altijd graag jouw reacties op het weblog van Christine.
Joyce zei…
Hoi Kriebels en Krabbels!

Leuk dit blog!

Ik was er ook bij in jouw groepje (had geen sleutelhanger, want heb met een andere tocht meegedaan) en kreeg gisteren mijn kippetjeskaart toegestuurd van Mettje.
Heb jij hem ook al ontvangen? Ik vond het zo leuk!
Wil je er over lezen? Ik heb ook een blog: www.zielekruid.blogspot.com
Welkom!

Groet van Joyce

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…