woensdag 30 maart 2011

schuiven

De afgelopen dagen waren er lange to-do-lijstjes in mijn agenda. Ik had netjes alle items een cijfer gegeven om de prioriteit aan te geven, in de hoop dat ik dan ook echt de meest noodzakelijke dingen ook echt eerst ging doen. Mail wegwerken, verslagen afmaken, dingen nalezen, opruimen. Het ging prima tot ik ontdekte dat ik het schrijven in mijn dagboek de hoogste prioriteit had gegeven, maar het steeds maar opschoof. Het zette me aan het denken. Mijn gevoel zei me dat het belangrijk was om in alle rust na een paar dagen niet schrijven toch mijn pen en papier te pakken. Maar in mijn handelen was het allesbehalve zichtbaar. Was dat omdat ik het bestempelde als "iets voor mezelf doen" en ik uitging van "werk gaat voor het meisje"? Was het omdat ik geen rust in mijn lijf had omdat er nog zoveel moest? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar het heeft me wel aan het denken gezet.

2 opmerkingen:

My soul zei

Zo herkenbaar, dat moeten.
In de derde week van Soul Coaching is me dat ook duidelijk geworden, dat vele moeten van mezelf. Ik leg mezelf veel op. Vaak moet ik eerst van mezelf voordat ik mag. Hiermee bedoel ik dat ik bijvoorbeeld eerst allerlei huishoudelijke karweitjes moet dan van mezelf voordat ik iets leuks mag gaan doen.
Nu ik me hier bewust van ben, probeer ik het in kleine stapjes te veranderen.

Anoniem zei

Ook voor mij herkenbaar. Als huis een rommeltje is en ik het van mezelf moet opruimen, dan lukt het schrijven mij echt niet. Ik heb geleerd om moeten te vervangen door willen. Ik moet namelijk helemaal niets. Mijn huis hoeft niet netjes te zijn en ik moet niet schrijven. Ik wil schrijven en ik wil dat doen in een opgeruimd huis. Dat klinkt al wat minder dwangmatig.