Doorgaan naar hoofdcontent

sokken

Een onderwerp waar ik niet zo snel over zou schrijven, maar dat me wel voor een uitdaging stelt om het een keer te doen: sokken.

Ik zat net op mijn bureaustoel. Terwijl iTunes de podcasts bijwerkte, trok ik mijn sokken aan. Nou ja, sokken. Grijze kniekousen van de Hema alweer een paar jaar oud, maar nog prima (dacht ik). Toen ik mijn bril opzette zag ik zo'n dun plekje. Zo'n plekje waarvan je weet dat het binnen niet al te lange tijd een gaatje zal worden. Er zijn in mijn sokken altijd twee plekken waar gaatjes verschijnen: bij de tenen of aan de binnenkant van mijn linkerenkel. Bij mijn echtgenoot zitten de gaten meestal op de hielen en bij de kinderen vaak op de bovenkant van hun voeten. Tja, zo heeft iedereen zijn "gaatjesplekjes" in zijn sokken.


Nog wat mijmerend over sokken, zie ik ineens mijn moeder voor me die mijn spierwitte nieuwe kniekousen in de thee legt, zodat mijn kniekousen beter passen bij mijn roomkleurige eerste communiejurk.

Zo gaat dat met schrijven en mijmeren.......van het een kom je vanzelf bij het ander.

Schrijf eens over sokken:
* sokken van nu
* sokken van vroeger
* Denk ook eens aan panty's, maillots, kniekousen, sportsokken
* Kriebelende sokken of juist favoriete sokken
* Verzin een verhaal over het sokkenmonster (of schrijf over het waarom van altijd maar 1 sok kwijt zijn)

Reacties

Ina zei…
Laatst had ik een heel eind gewandeld, en 's avonds ging ik naar yoga. Daar zag ik een gat zo groot als een tennisbal in mijn sok.....echt erg...schaamde me dood ;-)haha
Anoniem zei…
Sokken met gaten
Weet je wat mij enorm heeft getroost? Mij heeft het onnoemelijk getroost, toen ik begreep dat perfectie meestal de dood is voor het leven. Dat je het echt beseft dat je blij kan zijn, met wat niet perfect is. Maar zo schoon... zo schoon gekleurd is door de liefde. De perfectie is steriel het heeft geen adem, geen mogelijkheden meer. De perfectie wil geen tederheid, alleen maar een eisende zekerheid als een stalen ketting. De perfectie als een pantser maakt je log en dreunend. Het leven is juist het verrassende, creatieve, uitdagende,nieuwe in je leven. Zo maar iets gaan ondernemen. Je brede vleugels van de onnadenkendheid aan gorden.
Toch wil ik mijn leven niet verliezen en juist dat moet gaan gebeuren, niks willen vasthouden. Maar met een open hand en hart verder te gaan. Zoek niet jezelf, maar de ander. Toch zijn er heel wat mensen die onder de mom anderen te willen helpen. Zichzelf eigenlijk helpen. Het akelige is dat ze het zelf niet in de gaten van hun sokken hebben. Ik zoek geen perfecte mensen, maar wel mensen die zichzelf echt aan kijken in de spiegel en dan zullen zeggen, je hebt gelijk ik ben niet perfect. Inderdaad er mankeert aan mij nog een heleboel.
Maar dan ook durven zeggen en jij bent ook niet perfect en toch houd ik van je.Houd jij ook wel van mij met mijn gekke grote gaten in de sokken? De liefde ziet dan mogelijkheden met die grote gaten. Echt waar! Dat zijn mogelijkheden om vreugde en vervuldheid te crèeren.
Mensen kijk niet op een vlekkie bij een ander of bij je zelf, durf er te zijn gewoon zoals je bent. Wees gewoon gul met de liefde want dat creëert altijd mogelijkheden. Je leven loopt dan niet zo gauw meer op een dood spoor. Tjonge, door dit te schrijven heb ik me zelf even getroost, uit een impasse gehaald. Ik voel me stukken lichter nu. Ik hups nu weer veel gemakkelijker van mijn stoel de wereld weer in. Perfectie? Ik glimlach erom ik weet wel beter!
Zomaar een gedachte bij sokken met gaten vandaag.
Inderdaad het is niet perfect geschreven,
Vatbaar voor aanvulling van lezers.
Zie je de gaten

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…