dinsdag 12 april 2011

schrijven in moeilijke tijden

Een moord, een ernstige ziekte, een ziekenhuisopname, een afscheid, een tsunami, een aardbeving... er is vast nog veel meer aan dit rijtje toe te voegen. Sommige liggen dichtbij, andere juist (letterlijk) ver weg. Maar ze hebben een ding gemeen: ze maken op mij grote indruk. En toch komen dit soort dingen vrijwel nooit onmiddellijk in mijn dagboek terecht. Op den duur wel, nooit direct na het gebeuren. Het is te groot, te emotioneel, te dichtbij.

Het advies om juist in dit soort situaties het schrijven veilig voor mezelf te maken werkt. Veilig is bijvoorbeeld van te voren bepalen dat ik er maar 5 regels of 1 minuut over ga schrijven (en dan ook echt niet meer schrijven dan ik met mezelf heb afgesproken). Veilig is ook me echt beperken tot het onderwerp en niet in allerlei associaties verzeild te raken. Maar er zijn meer manieren om grote gebeurtenissen in mijn dagboek op te nemen, heb ik gemerkt. Ik plak een krantenberichtje in mijn dagboek. Zo'n bericht kan een geschreven tekst zijn, maar ook een foto. Die zegt soms meer dan alle woorden bij elkaar. Ik kan zo'n onderwerp toevoegen aan mijn schrijflijstje in mijn dagboek zodat ik er later over kan schrijven.

En als ik er dan eindelijk over ga schrijven, dan kan zo'n onderwerp soms weken, maanden en zelfs jaren later nog terug komen. Steeds meer gepolijst met steeds meer inzicht en begrip. Dat vind ik mooi. Het schrijven is dan als het ware een composthoop. Ik gooi een onderwerp bovenop en langzaam zakt het in totdat het werkelijk voedend is geworden en ik het kan gebruiken om mooie schrijfsels van te maken.

2 opmerkingen:

Heldinne zei

goed stukje, goeie tip van zo'n krantenberichtje! Zit jij eigenlijk op twitter? Ik tweet vaak stukken van mede-bloggers die ik goed vind, wil jij dat ook?

Kriebels en Krabbels zei

@ Heldinne: Ik ben nog niet te vinden op Twitter (misschien komt het nog, misschien niet....). Maar een stukje tekst overnemen en daarbij verwijzen naar mijn blog is prima.