Doorgaan naar hoofdcontent

weer in de stroom

Zoals ik gisteren al schreef, kom ik in de vakantie nauwelijks tot schrijven. Het gevoel van willen schrijven is er dan wel, maar het lukt me gewoon niet. Mijn woordendoosje biedt uitkomst en zet me weer aan het schrijven. De dag erna zie ik ineens wel een mogelijkheid om te schrijven. De kinderen zitten aan de buis geplakt en ik ga met een dik vest aan en een warme kop thee in de tuin zitten. Als de wind wegvalt, is het heerlijk warm. Het vest gaat uit, mijn pen raast over het papier.... en ik? Ik voel weer even dat het leven verrukkelijk is.

Reacties

Anoniem zei…
" Het gevoel van willen schrijven."; dat herken ik. Vooral de afegelopen twee en half jaar na het overlijden van mijn echtgenoot is er zoveel om op papier te willen zetten, maar die eerste stap hoe te beginnen, is nog niet gelukt.
Ik volg je de laatste tijd weer regelmatig; mijn interesse naar de buitenwereld komt langzamerhand terug.
Knap zoals je kunt schrijven en het allemaal kunt vormgeven d.m.v. de woorden in je blog.
Lieve groeten,
Lisa
Anoniem zei…
Hoi Lisa,
Wat een zware tijd zul jij hebben doorgemaakt en nog doormaken. Ken je het boek Dagboek als spiegel, van Christine de Vries? Zij adviseert om, als het moeilijk is om over te schrijven, een paar regels te schrijven, zodat je de grote dingen die zwaar en moeilijk zijn in stukjes opbreekt. Zo bouw je veiligheid in voor jezelf. Ik hoop dat je er iets mee kunt en wens je alle goeds en wijsheid toe.
Anouschka
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Hallo Lisa,

Dank je wel voor je reactie op mijn weblog. Wat zul jij een moeilijke tijd doormaken en doorgemaakt hebben. Ik vind het moedig dat je dit op mijn weblog hebt geschreven.

Mocht je wat hulp willen hebben met het weer beginnen met (dagboek)schrijven, mail me dan. Ik zou je graag willen ondersteunen met het weer vinden van je schrijfpad.

Mijn e-mailadres vind je onder de rubriek contact (bovenaan de pagina).

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…