maandag 6 juni 2011

opruimen of herlezen (2)

Je kunt dagboeken bewaren, maar je kunt er ook afscheid van nemen. De meningen over het wel of niet bewaren van dagboeken zijn verdeeld. Soms heb je zoveel narigheid van je af geschreven dat je gewoon weg niet wilt dat een ander het ooit zal lezen. Ik kan me voorstellen dat juist dat dan een hele goede reden is om je dagboeken weg te doen. Maar hoe? Hoe neem je afscheid van je dagboeken als je ze niet meer wilt hebben? Ik kan niet voor een ander bepalen wat de beste manier is. Ik kan alleen maar wat ervaringen delen die ik in de afgelopen jaren heb gehoord.

Er was iemand die haar dagboeken in de doos bij een vriendin had neer gezet. Volledig dicht getaped totdat het moment kwam dat ze de boeken misschien een keer wilde herlezen. Definitief weggooien was nog te moeilijk.
Een ander hoorde ik vertellen hoe ze pagina voor pagina door de papierversnipperaar haalde. De pagina's waren niet meer leesbaar voor een ander en voorgoed vernietigd.
De vuurkorf buiten was een plek om oude dagboeken te verbranden, maar niet voordat dierbare pagina's eruit gescheurd waren. Die kregen een speciaal plekje in een mapje om te bewaren voor later.
Weer een ander verstopte een dagboek tijdens een verbouwing in een gat in de muur wetende dat die muur de volgende dag dichtgemaakt zou worden.

Wat al deze vrouwen met elkaar gemeen hadden, was dat ze het allemaal weloverwogen deden. Op de een of andere manier maakte ze van het afscheid nemen een plechtig moment voor zichzelf. Het was als het ware een klein ritueel om afscheid te nemen van geschreven pagina's en delen van het leven. En volgens mij draait het daar dan ook om: stilstaan bij wat je hart je ingeeft en daar naar handelen. Bewust afscheid nemen en weten wat je doet........., maar het neemt natuurlijk niet weg dat je na verloop van tijd misschien toch een beetje spijt kunt hebben van alles wat je hebt weggedaan.

2 opmerkingen:

Annie Bodelier zei

Ik kan me nog goed herinneren hoe ik al mijn oude schoolagenda's (dat waren eigenlijk óók dagboeken!) en mijn "echte" dagboeken heb verbrand toen ik voor het eerst serieuze verkering kreeg. Weloverwogen was het toen ook wel, maar wat heb ik er achteraf een spijt van gehad....

Jokezelf zei

Voor mij vormen mijn dagboeken schatkamers voor mijn verhalen, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die bewust afscheid willen nemen van degene die ze vroeger waren, of van het verdriet en de narigheid waar ze destijds mee geconfronteerd werden.
Behalve de manieren die je zelf al noemt, ken ik ook iemand die haar dagboek begraven heeft op een plek midden in het bos, in kleine snippertjes gescheurd in een schoenendoos.
Ik zelf heb nog één dagboek uit mijn jeugd. Er waren er meer, maar die zijn tijdens een verhuizing zoekgeraakt (lees per ongeluk in de papierbak beland), net als een flink aantal gedichten en verhalen. Een tijdlang was ik ontroostbaar, maar dat ging over en nu vind ik het hooguit jammer dat het er niet meer is. Gelukkig heb ik nog vele papieren herinneringen uit de jaren daarna (die overigens niet altijd even mooi zijn, maar ja suts is leif).