dinsdag 26 juli 2011

de tijd nemen

Een beeld dat ik ijzersterk vind is dat van de composthoop. Natalie Goldberg beschrijft in haar boek Schrijven vanuit je hart hoe sommige teksten of onderwerpen als het ware op de composthoop belanden en moeten zakken (composteren) voordat er een echt mooi tekst of een tekst die voor jou alles zegt uit je pen rolt.

Toen ik in 2004 een schrijfcursus deed stond er een verhaaltitel op mijn schrijflijstje: de geur van zware shag en theebeschuit. Het was een titel die mijn medecursisten deed vragen naar het hoe en wat. Glimlachend vertelde ik dat dat het verhaal was over logeren bij mijn opa en oma toen ik vroeger klein was. Het verhaal kwam toen echter niet op papier. Ik koos voor een ander onderwerp, maar die titel bleef wel bij me. Soms was er een lijstje, maar meestal bleef het bij denken over mijn tekst. Een ding wist ik zeker, als mijn oma aan haar laatste levensfase zou beginnen, dan zou het verhaal uit mijn pen vloeien. Dan zou ik mijn verhaal ook met mijn familie willen delen.

Inmiddels is het verhaal geschreven en voorgelezen. Het heeft me laten zien dat sommige teksten pas het daglicht zien als ik daar aan toe ben of de situatie het van me vraagt. Er hoeft dus niet altijd een inspiratielijstje (achterin je dagboek) aan te pas te komen om een onderwerp jaar na jaar met je mee te dragen.

2 opmerkingen:

Aline zei

Goed advies, dat neem ik van je mee... ;)

Anoniem zei

Wat leuk! Wat vond je familie ervan, toen je het had voorgelezen?
Anouschka