woensdag 31 augustus 2011

Pen en Papier - september 2011

Het schooljaar is weer begonnen, dus een nieuwe Pen en Papier kan ook niet achterblijven.

Notitieboeken
  • Bij Bureau Bewust kwam ik mooie notitieboeken tegen. Kijk maar eens naar dit exemplaar of deze.
  • Op Writers Plaza zijn ook notitieboeken te koop. Ik moest glimlachen bij het idee dat me een lampje op kan gaan. Jij ook? 
  • Vijf jaar lang elke dag een regel schrijven n.a.v. een vraag. Kijk eens hier.
  • Het dagboek van Happinez ziet er erg mooi uit, kijk maar eens bij Lavender.
  • Zelf notitieblokjes maken lijkt moeilijk, maar als je deze tutorial bekijkt, valt het reuze mee.

Schrijfmateriaal
Wie kent ze niet: de blauwe Bic balpennen. In de kantoorboekhandel kwam ik een leuk gekleurde variant tegen.

Inspiratie voor op je schrijftafel of in je dagboek

dinsdag 30 augustus 2011

inzoomen

bloem   inzoomen

Tijdens een van onze wandelingen in de zomervakantie kwamen we langs een veld met deze bloemen. Het was niet alleen de kleur die prachtig was, maar ook de vorm van de bloem viel op. Vaak zijn we in het schrijven geneigd om over het grote geheel te schrijven. Een beetje zoals de eerste foto van het veld. Maar het loont echt de moeite om af en toe eens in te zoomen. Om een detail eruit te lichten en dat uitgebreid te beschrijven of schrijvend te onderzoeken.

maandag 29 augustus 2011

reflectie (3) - met andere ogen

stapel 2007

Ik vergelijk het herlezen van dagboeken wel eens met het herlezen van een boek. Er zijn boeken die je na één keer lezen weglegt, maar er zijn er ook die je nog vele malen wilt herlezen. Zo gaat het ook met dagboeken. De een lees ik nooit meer, een ander pak ik gedurdende de jaren toch af en toe nog eens terug om door te lezen. Lees ik dan iedere keer hetzelfde? De tekst misschien wel, maar mijn ervaring is dat er steeds andere dingen aangeraakt worden. Zo kan een en hetzelfde dagboek de ene keer een hoop emoties opleveren, terwijl een volgende keer niet gebeurt. Dat verschil heeft vooral te maken met het voelen van afstand. Soms door de afstand van tijd, soms door de afstand van emoties en thema's die wel of niet geraakt worden.

Wanneer ik een oud dagboek herlees, heb ik meestal een los blaadje ernaast liggen. Daar schrijf ik aan de hand van een aantal vragen lijstjes op. Onderwerpen kunnen bijvoorbeeld zijn:
- zinnen die me raken
- eigen wijsheden
- thema's in mijn schrijfsels (thema's die klaar zijn, thema's die nu ook nog spelen)
- onderwerpen waar ik verder over wil schrijven met de ogen van nu.

Een oud dagboek kan dus een prachtige juttersplek zijn voor nieuwe verhalen. Het herlezen kan dingen in een groter perspectief zetten, maar het kan ook dingen raken waar je eigenlijk niet meer over na wilde denken.

zondag 28 augustus 2011

stardinges, tng, deep space, dokter wie,....

Als je er ook van houdt, snap je de titel wel. Zag via Worldexperiences een mooie foto voorbij komen die me aan al die series deed denken (maar ook aan de aflevering van Dr. Who, die ik gisteren op de BBC zag).

vrijdag 26 augustus 2011

zoeken

Mijn favoriete plek voor buitenshuis schrijven is het restaurant van de HEMA. Maar sinds ze daar ook aan de goedkope ontbijtjes à la Ikea doen, is het er 's morgens voor mij te druk. Rond lunchtijd heb ik er ook niets te zoeken. En nu beide tijden soms wat in elkaar over lijken te lopen, is er een continue drukte waarin ik niet mijn draai kan vinden. In de hoop dat het na de zomervakantie beter zou zijn, probeerde ik het gisteren weer. Helaas.... Het is tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe plek voor mijn schrijfuitjes. Het is een kwestie van uitproberen, dat weet ik. Maar het voelt ontheemd. Ik kijk niet uit naar de nieuwe zoektocht al is het alleen al om het feit dat ik weer eens uit mijn comfortzone moet stappen. Toch ga ik het doen. Ik heb ook al wel een idee, maar daarover later vast meer.

donderdag 25 augustus 2011

herfst?

Toen ik vorige week in de stad fietste lagen er onder de bomen langs de gracht alweer droge dorre blaadjes. Niet een of twee, nee genoeg om de associatie van "de herfst is alweer begonnen" op te laten komen. Direct daarna sloeg de ontkenning toe: "Het is pas half augustus, nog geen herfst." En toch... het is niet zo'n rare gedachte: Een paar straten van mijn huis vandaan vind ik alweer eikeltjes op de stoep. Als je de komende tijd de herfst bewust wilt meemaken in je dagboek dan is het nu het moment om iets uit te kiezen. Misschien heb je een wingerd in je omgeving en kun je het prachtige verkleuren gaan volgen. Of je kiest voor een boom die nu nog vol in het zachtgroene blad zit en straks felgele bladeren zal gaan dragen. Mijn ervaring is dat door af en toe te schrijven over wat je in de natuur ziet, je ook meer gaat ontdekken. Je ziet vogels of insecten die je nog niet eerder zag. Je krijgt misschien het verlangen juist die vogels of insecten bij de naam te noemen. Kortom, het levert ook weer genoeg op om verder over te schrijven.

woensdag 24 augustus 2011

een A4-tje

Je hebt van die dagen.... Aan het begin van de dag leg je een stapeltje dingen klaar om mee te nemen, maar eenmaal onderweg weet je dat dat kleine notitieboekje op de stoel is blijven liggen. Geen nood. Met de volgende tip maak je een prima klein boekje gewoon van 1 velletje papier. Kijk maar eens op deze weblog. Je kunt er ook gelinieerd of geruit papier downloaden.

dinsdag 23 augustus 2011

het gevoel

Hoe goed ik ook kan typen, hoe makkelijk het ook is om kleine aantekeningen te maken op mijn iPod Touch, niets is te vergelijken met het gevoel van mijn pen die danst op het papier. Dat gevoel van mijn hand die over het papier schuift. Het krassende geluid van mijn pen op het papier als ik 's morgens "een kilometer" schrijf. Het zijn de dingen die schrijven voor mij fijn maken. Toen ik een tijdje geleden een paar dagen geen pen kon vastpakken zonder pijn, bekroop me toch wel even de angst. Leven zonder het met de hand schrijven kwam tot dan toe in mijn eigen kleine wereldje niet voor. Ik weet zeker dat ik vast wel weer een manier zou vinden als het van langere duur zou zijn, maar de schrik zat er toch wel goed in.

maandag 22 augustus 2011

reflectie (2) - na een week (of twee)

Soms is het zo verhelderend om je eigen schrijfsels na een of twee weken weer eens door te lezen. De eerste emotie is er dan wel vanaf en je kunt met iets meer afstand kijken naar wat je zelf geschreven hebt.

Zo was ik vorige week moe, maar kon tijdens die week niet goed ontdekken waar dat nu aan lag. Natuurlijk had ik eerder naar bed kunnen gaan, natuurlijk moest ook ik weer wennen aan het ritme van de schoolweek, maar toch.... ik voelde dat het niet echt daaraan lag. Aan het einde van de week las ik mijn schrijfsels door en toen viel het kwartje. Ik kon het grotere plaatje zien en bleef niet in hetzelfde cirkeltje ronddraaien. Door te reflecteren kan ik van mijn cirkel dus een spiraal maken. Ik ervaar iets. Ik kijk erop terug en weet vervolgens wat ik wil, wat ik anders kan doen of welke kant ik nu op wil. Juist bij reflectie ervaar ik dat mijn hart het kompas is, maar ook dat ik leer door ervaren.

vrijdag 19 augustus 2011

mijn werkplek

Af en toe maak ik een foto van mijn werkplek. Elk jaar staan er wel weer dingen op een andere plek, maar een ding blijft toch steeds hetzelfde: Het fraaie uitzicht op de lijsterbes in de voortuin en de wolken die voorbij drijven. Toen ik het logje over je werkplek als pretpark las, dacht ik dat mijn kamer zeker wel het stempel pretpark kon dragen. Een onopgeruimd pretpark, dat dan weer wel. Nu het gewone leefritme weer een beetje hersteld is na de vakantie, kom ik eindelijk weer toe aan het werken op mijn werkplek (en vooral het opruimen van mijn werkplek).

Schrijf af en toe ook eens over de plek waar je schrijft. Vertel waarom je er zo graag zit. Wat inspireert je op die plek. Maak er een foto van en plak die bij je tekst. 

donderdag 18 augustus 2011

kleuren

Mijn boekenkast bevat een flink aantal boeken over mandala's tekenen en inkleuren. Er staan ook wat boeken met algemene informatie over schilderen en tekenen in. Hoe graag ik die boeken ook bekijk, altijd sla ik het stukje tekst over het kleurenwiel over. Het lijkt me maar niet te kunnen boeien. Kleuren kiezen doe ik intuïtief en nooit overwogen. Totdat.....totdat dit logje voorbij kwam. Leuk om een keer te maken in mijn visuele dagboek (en nog leerzaam ook!).

woensdag 17 augustus 2011

kijken en zien

ritme

Tijdens mijn wekelijkse wandeling kwam ik langs een hek dat gevuld was met ..., tja met wat eigenlijk? Het leken stukken kokosnoot, maar of dat het nu echt was? Het ritme was in ieder geval prachtig om te zien. Er was een soort golf ontstaan, die mooi contrasteerde met de vierkantjes van het ijzer. Een paar meter verder begon de stoep weer en daar zag ik ook ritme: het verband van de stoeptegels.

schaduw en ritme

Ritme of herhaling is natuurlijk iets wat makkelijk te herkennen is. Lastiger wordt het als je gevraagd wordt om in iets waar te nemen wat er schijnbaar niet is. Dan wordt de fantasie of je voorstellingsvermogen meer aan het werk gezet. Carla Sonheim laat haar cursisten bijvoorbeeld naar gebroken stoeptegels of stukken weg kijken om daarin vormen te herkennen die om te toveren zijn in prachtige beestjes. Het is trouwens erg leuk om dat eens met kinderen te doen. Het ene kind heeft het wat sneller onder de knie dan de ander, maar wat een pret als je samen op het wegdek een reuzeslak, een slang of een schildpad ontdekt.

dinsdag 16 augustus 2011

afscheidsschrijven

Schrijven in een dagboek is voor mij altijd de ruwe vorm. Het maken van een tekst voor een bepaalde gelegenheid is echter hele andere koek. Dan luistert het ineens nauw. Moet die ene komma nu wel daar? Is dit woord niet te veel? Kan ik dit wel zeggen of moet ik het weglaten? Ineens komen er allerlei vragen over de vorm, maar ook over de inhoud naar boven. Maar een vraag die eigenlijk nooit bovenkomt op zo'n moment is wat de luisteraars van het verhaal zullen vinden. Misschien is het naïef, maar ik kan me zo in de inhoud en vorm verliezen dat een luisteraar echt niet meer in beeld is.

Zo ging het ook met de geur van zware shag en theebeschuit. Ik schreef over mijn herinneringen aan mijn oma: de eerste metrorit, eierdopjes met slagroom, haar prachtige uitspraken. Ik las mijn tekst hardop voor voor mezelf, paste vervolgens hier en daar zinnen aan. Dat proces herhaalde zich dagen achter elkaar. Het enige wat ik wilde was deze tekst voorlezen, tijdens de bijeenkomst in het crematorium, als eerbetoon aan haar leven. En zo stond ik daar. Naast haar kist, achter de microfoon met mijn blaadjes op de katheder. Ik slikte mijn tranen weg, begon met een bibbertje in mijn stem, maar vond mijn vastigheid terug door te vertrouwen op mijn tekst. Toen ik mijn zitplaats weer opzocht, was er ruimte voor tranen. Dat er na afloop zoveel reacties zouden zijn, had ik echt niet verwacht. En over die verbazing blijf ik maar schrijven...... in mijn dagboek.

maandag 15 augustus 2011

reflectie (1) - direct teruglezen

Ooit was er een tijd waarin het woord reflectie er al voor zorgde dat ik mijn dagboek dicht deed en wat anders ging doen. Terugkijken naar wat ik geschreven had, wekte onaangename gevoelens op. Maar in de loop van de jaren ben ik steeds meer gaan zien dat reflecteren nuttig is. Daarom vind je de komende weken af en toe een logje met tips en overdenkingen over terugkijken in je dagboek. Vandaag dus nummer 1.

Direct teruglezen
Als ik langere stukken tekst schrijf in mijn dagboek (dus meer dan 2 A5-bladzijden achter elkaar, wat vergelijkbaar is met zo'n 7 tot 10 minuten schrijven) dan lees ik graag mijn tekst nog eens na. Zeker wanneer je spelregels gebruikt als zo snel mogelijk schrijven zonder te stoppen, weet je vaak niet meer wat je in het begin geschreven hebt. Dat nalezen doe ik meestal hardop. Dat maakt niet alleen dat ik de woorden ook werkelijk hoor, maar dat er soms geheel onverwacht ook emoties om de hoek komen kijken die ik niet verwacht had. Als dat gebeurt heb ik ook gelijk een mooi nieuw schrijfonderwerp te pakken. Maar soms zijn er ook zinnen, die blijven hangen, die nog uitgediept kunnen worden. In beide gevallen schrijf ik dus verder. Maar er zijn ook talloze keren dat die 10 minuten schrijven genoeg zijn en dat er dus geen extra tekst meer aan toegevoegd hoeft te worden. Dan vind ik het meestal wel prettig om met een paar regels te reageren op wat ik geschreven heb. Dat kan in allerlei vormen:

* Reageer in maximaal drie regels met een open zin zoals:
   - Wat ik wil zeggen is.....
   - Als ik dit lees, voel ik...
   - Samenvattend....
   - Als ik dit aan mijn moeder voor zou lezen, zou ze...

* Een elfje: een dichtvorm:
   - regel 1: 1 woord
   - regel 2: 2 woorden
   - regel 3: 3 woorden
   - regel 4: 4 woorden
   - regel 5: 1 woord

zondag 14 augustus 2011

innerlijk pelgrimeren (7)

volgen?

Mijn oude wandelrondje kan al maanden niet meer rustig belopen worden. Het voetpad is tijdelijk toegankelijk geworden voor fietsers en ruiters, die daar graag gebruik van maken. Om echt rustig te lopen is het dus zoeken naar het juiste tijdstip in de week. Aangekomen bij dit bord ontkom ik niet aan de volgende gedachten: "Moet ik eigenlijk wel de borden volgen? Mag ik afwijken van mijn pad? Moet ik me laten leiden of neem ik zelf de beslissing?"

Het zijn een soort cadeautjes op mijn pad. Tenminste zo ervaar ik dat. Het zijn vragen waarover ik thuis verder kan schrijven. Het zijn ook vragen, die achter mijn schrijftafel niet snel op zullen komen, maar juist door zo'n bord wel opborrelen.

vrijdag 12 augustus 2011

de schrijfster en het plan


"Het is toch niet zo moeilijk om mijn plannen op papier te zetten? Toch?? Ik schrijf veel. Ik heb altijd behandelplannen geschreven voor mijn leerlingen dus zo'n plan voor mezelf, dat moet toch zo gepiept zijn." Ik weet niet waar ik de denkfout maakte, maar ik kreeg het dus maar niet voor elkaar om mijn plannen voor Kriebels & Krabbels als bedrijf op papier te krijgen. Ik probeerde het eerst brainstormend in een lekker schrijfboekje. Daarna deed ik verwoede pogingen op de computer, maar dat werd ook niets. Vervolgens probeerde ik het via collages en tekeningen. Het gaf me allemaal wel wat duidelijkheid, maar het uiteindelijke plan kwam er niet mee op papier. Ik pakte een voorbeeld bussinessplan en probeerde het voor mezelf in te vullen, ook dat strandde. De twijfel sloeg toe. Was dit dan niet wat ik wilde?

En toen was vakantie. Het schemerde. De kinderen sliepen. Buiten regende het en het gesprek ging over toekomstdromen. Ik vertelde wat ik graag wilde, maar sprak ook mijn verwondering uit over het maar niet op papier krijgen van mijn plannen. Mijn lief pakte een blaadje, liet mij spuien en schreef alles voor me op. Hij stelde vragen en zag dat ik het echt allemaal heel goed overdacht had. Ik kreeg het alleen niet op papier. Hij gelukkig wel. Thuis maakte ik m.b.v zijn aantekeningen een mindmap. En toen stond het ineens allemaal op papier. Misschien niet in de vorm die ik me voorgesteld had, maar alles wat ik bedacht had, staat erin. Wonderlijk toch?

donderdag 11 augustus 2011

vakantieherinnering

beestjes
We belden oma.
"Nee, wij hebben geen zon."
Oma zou de zon opsturen, zei ze.
Een uur later kwam de zon door......
Het werd warm.
We hoorden de beestjes.
De jongste spruit ving ze.

woensdag 10 augustus 2011

icad

icad # 15

Het kwam er niet van om echt elke dag iets te maken, maar ik deed het wel met veel plezier. Ik kon dingen uitproberen die later dit jaar op mijn weblog zullen terugkeren als doe-mee-activiteit. Maar er waren ook dingen die herinnerde aan hoe ik als kind met mijn stiften in de weer was. Bekijk de verschillende kaarten.

maandag 8 augustus 2011

innerlijk pelgrimeren (6)

vogelhuisje

Kilometers schrijven en wandelen, dat deed ik in mijn vakantie. Op een plek waar ik nog nooit geweest was. Een plek waar de natuur overweldigend mooi was en waar we uren konden lopen zonder ook maar iemand tegen te komen. Na wat wandelingen met het hele gezin besloot ik uit mijn comfortzone te stappen. Gewapend met een goede wandelkaart en een rugzak met wat kleine benodigheden ging ik op weg, helemaal alleen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat er niet zo heel veel fout kon routetechnisch gezien. De meeste routes (zo hadden we ervaren) waren duidelijk aangegeven en de wandelkaart was zeer goed leesbaar, maar toch ergens in mijn achterhoofd was er toch zo'n klein stemmetje dat begon met "Wat nu als....?". Het schrijven van verschillende haiku onderweg was een prima afleiding om al die gedachten van me af te schudden. Het is ook een oefening die je kunt doen (volgens het boek) tijdens een excursie. Mij hielp het om mijn aandacht te richten op de wereld om me heen. En zo zag ik deze schijnbaar dode boom met vogelhuisje. Toen ik daar mijn haiku over had geschreven, zag ik een klein teer groen takje. Een wonder van levenskracht.

zaterdag 6 augustus 2011

thuis

wandelen

Weer terug in eigen land.
Dank voor alle reacties
op eerdere logjes. 

vrijdag 5 augustus 2011

een papieren zak

Waar ik altijd van kan genieten is de uitstalling van groenten en fruit. In de meeste supermarkten is de variatie niet heel groot of is het verdeeld over verschillende stellingen. Maar bij een van de laatste groenteboeren in de stad en de natuursuper ligt alles prachtig uitgestald naast elkaar. Al die kleuren... mooi vind ik dat. Mijn groenten en fruit worden daar ook niet verpakt in plastic maar in een bruine papieren zak. Normaal gaan die zakken bij mij in de blauwe papierbak, maar toen ik dit logje zag, werd ik enthousiast. Een boek van een zakje, dat moet ik toch een keer doen!

woensdag 3 augustus 2011

papaya

dag 16 | paraplu

Ken je dat? Is het dagenlang mooi weer, dan snak je naar regen. Loop je een paar dagen alleen in je regenjas buiten dan verlang je naar de zon en een jasloos leven. Zo vergaat het mij soms met dagboeken. Werk ik in een blanco boek met dik papier, waarop het heerlijk schilderen is, dan wil ik schrijfpapier. En je raadt het al..... ook weer andersom. Ik vraag me af of iemand ervaring heeft met deze boeken. De journals van Papaya hebben op de linkerpagina's lijntjes en de rechterbladzijden zijn blanco. Dat klinkt aantrekkelijk. Helaas staat er niet bij hoe dik het papier is.

Dus...... wie kan zijn/haar ervaringen delen?

maandag 1 augustus 2011

verdiepen

K & K: week 27a

Na al die jaren heb ik er nog steeds geen genoeg van. Schrijven, maar vooral ook dagboekschrijven, blijft heerlijk om te doen. Toch weet ik zeker dat het volgen van cursussen en workshops daar aan bijgedragen heeft. Het heeft me verschillende kanten van het schrijven laten zien. Ik kon ervaren dat schrijven niet alleen in barre tijden prettig was, maar dat ik ook aan het schrijven zelf heel veel plezier beleefde. In de loop van de jaren is me vaak gevraagd wanneer mijn boek er nu eindelijk eens aankwam, misschien komt het er ook ooit wel, maar schrijven is voor mij toch in eerste instantie iets wat ik doe omdat ik het leuk vind en niet om iets voor een ander te produceren. Met schrijven kan ik de wereld in mij en om mij heen kan verkennen. Hoewel het nu pas begin augustus is, komt de tijd van nieuwe cursussen en workshops er weer aan. Kijk ook eens bij jou in de buurt of je een cursus, workshop en schrijfcafé kunt volgen. Ik kan het je van harte aanbevelen!