maandag 8 augustus 2011

innerlijk pelgrimeren (6)

vogelhuisje

Kilometers schrijven en wandelen, dat deed ik in mijn vakantie. Op een plek waar ik nog nooit geweest was. Een plek waar de natuur overweldigend mooi was en waar we uren konden lopen zonder ook maar iemand tegen te komen. Na wat wandelingen met het hele gezin besloot ik uit mijn comfortzone te stappen. Gewapend met een goede wandelkaart en een rugzak met wat kleine benodigheden ging ik op weg, helemaal alleen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat er niet zo heel veel fout kon routetechnisch gezien. De meeste routes (zo hadden we ervaren) waren duidelijk aangegeven en de wandelkaart was zeer goed leesbaar, maar toch ergens in mijn achterhoofd was er toch zo'n klein stemmetje dat begon met "Wat nu als....?". Het schrijven van verschillende haiku onderweg was een prima afleiding om al die gedachten van me af te schudden. Het is ook een oefening die je kunt doen (volgens het boek) tijdens een excursie. Mij hielp het om mijn aandacht te richten op de wereld om me heen. En zo zag ik deze schijnbaar dode boom met vogelhuisje. Toen ik daar mijn haiku over had geschreven, zag ik een klein teer groen takje. Een wonder van levenskracht.