maandag 15 augustus 2011

reflectie (1) - direct teruglezen

Ooit was er een tijd waarin het woord reflectie er al voor zorgde dat ik mijn dagboek dicht deed en wat anders ging doen. Terugkijken naar wat ik geschreven had, wekte onaangename gevoelens op. Maar in de loop van de jaren ben ik steeds meer gaan zien dat reflecteren nuttig is. Daarom vind je de komende weken af en toe een logje met tips en overdenkingen over terugkijken in je dagboek. Vandaag dus nummer 1.

Direct teruglezen
Als ik langere stukken tekst schrijf in mijn dagboek (dus meer dan 2 A5-bladzijden achter elkaar, wat vergelijkbaar is met zo'n 7 tot 10 minuten schrijven) dan lees ik graag mijn tekst nog eens na. Zeker wanneer je spelregels gebruikt als zo snel mogelijk schrijven zonder te stoppen, weet je vaak niet meer wat je in het begin geschreven hebt. Dat nalezen doe ik meestal hardop. Dat maakt niet alleen dat ik de woorden ook werkelijk hoor, maar dat er soms geheel onverwacht ook emoties om de hoek komen kijken die ik niet verwacht had. Als dat gebeurt heb ik ook gelijk een mooi nieuw schrijfonderwerp te pakken. Maar soms zijn er ook zinnen, die blijven hangen, die nog uitgediept kunnen worden. In beide gevallen schrijf ik dus verder. Maar er zijn ook talloze keren dat die 10 minuten schrijven genoeg zijn en dat er dus geen extra tekst meer aan toegevoegd hoeft te worden. Dan vind ik het meestal wel prettig om met een paar regels te reageren op wat ik geschreven heb. Dat kan in allerlei vormen:

* Reageer in maximaal drie regels met een open zin zoals:
   - Wat ik wil zeggen is.....
   - Als ik dit lees, voel ik...
   - Samenvattend....
   - Als ik dit aan mijn moeder voor zou lezen, zou ze...

* Een elfje: een dichtvorm:
   - regel 1: 1 woord
   - regel 2: 2 woorden
   - regel 3: 3 woorden
   - regel 4: 4 woorden
   - regel 5: 1 woord

1 opmerking:

Aline zei

Je maakt er veel werk van... wel leuk dat een tekst je kan raken, eentje die jezelf even daarvoor hebt opgeschreven...