vrijdag 30 september 2011

herfstmuziek

herfstmuziek

Een oude dagboekpagina uit 2006. Inmiddels vijf jaar verder, maar de genoemde liedjes zitten nog steeds vast aan de herfst. Natuurlijk zijn er ook nieuwe liedjes bijgekomen, maar die hebben eerder te maken met het kinderrepertoire dan met wat ik op de radio zoal voorbij hoor komen. Daarom ga ik dit jaar in ieder geval ook eens een pagina schrijven over herfstgeluiden. En ik heb keuze genoeg. Wat dacht je van: gakkende ganzen, kletsende spreeuwen, knisperende blaadjes, het tikken van vallende eikels, de knallen van tegen het raam vliegende, aanrollende herfststormen of het geknars van per ongeluk geplette slakken met huis.

Wat zijn jouw herfstgeluiden? Schrijf daar eens wat regels tekst over.


Heb je even geen inspiratie om over de herfst te schrijven, misschien helpt dit je om iets anders te doen.

donderdag 29 september 2011

schrijven op je collage

Ik schrijf meestal met een witte gelpen of een zwarte watervaste fineliner op mijn collages. Beide dekken en drogen goed. De inhoud van de tekst slaat meestal op de een of andere manier terug op het plaatje of een associatie die ik erbij had. Woord en beeld vormen dan dus een aanvulling op elkaar, waarbij de tekst eigenlijk altijd weer terug te lezen is. Maar het kan ook anders zoals op deze pagina kunt zien:

journal spilling #8

Het proces van eerst plakken en dan schrijven kun je ook omdraaien. Je begint met het schrijven van een tekst (inspiratiebron Diana Trout) en werkt er daarna met plaatjes (en in dit geval ook krijt) overheen. De tekst is ondergeschikt geworden aan het beeld. Maar als je veel moeite zou doen dan kun je de tekst nog wel ontcijferen (probeer maar). Het is trouwens een vorm die ik in de Plak-en-Schrijf tiendaagse graag nog eens wil uitproberen, gewoon voor de lol, maar ook om te zien of dat mogelijk is met tijdschriftillustraties.

woensdag 28 september 2011

maak gebruik van tegenstellingen

tsj week 37/09

Soms kom je tijdens het scheuren prachige tegenstellingen tegen die je collage spannend kunnen maken. Deze collage (uit The Sacred Journey serie uit 2009) bestaat uit 3 elementen. De achtergrond met de vrouw die uitkijkt over het water. De vrouw met het boek op haar hoofd en de stapel boeken komen beide uit een ander tijdschrift. Als je goed kijkt, zie je in de rechteronderhoek nog een stukje uit mijn TSJ-boek. Steeds als ik ernaar kijk, realiseer ik me dat een deel van mij vindt dat ik dat stukje op had moeten vullen. Maar juist dat onaffe en het feit dat je een stukje kalender kan zien, vind ik zo mooi passen bij die vrouw met het boek. 

Als ik bij deze collage een plek voor het schrijven zou moeten kiezen dan zou ik met witte pen de lucht beschrijven. Ik denk dat mijn tekst dan zou gaan over het verlangen naar tot rust komen. Alsof ik dat wat ik zo graag wil naar me toe ga schrijven.


plak en schrijf #4

In deze collage zie je een tegenstelling in kleur. Ook nu zijn er weer drie collage elementen. Boven een lichtblauwe achtergrond, een spijkerbroek daaronder en een beker. De tegenstelling wordt nog eens benadrukt door het gebruik van een witte en een zwarte pen, maar ook door de inhoud van de tekst. Als je goed kijkt, zie je rechtsboven een stukje grijs haar. Had je het zelf al gezien? Ik vind het niet opvallen en het laat mij zien dat niet alles perfect hoeft te zijn. Deze collage is trouwens gemaakt op een gewone blanke correspondentiekaart. Klein, maar prima voor een snelle collage. Wil je volgende week meedoen, maar je hebt weinig tijd? Neem dan een correspondentiekaart om op de plakken en schrijven. Het kost niet veel tijd en kan je veel plezier opleveren!

dinsdag 27 september 2011

lekker scheuren

Nog iets meer dan een week en dan start de plak-en-schrijf tiendaagse. In de aanloop naar dit evenement wil ik graag wat logjes wijden aan het maken van collages en mogelijkheden om daarbij te schrijven. Vandaag: lekker scheuren.

De simpelste vorm die er is (volgens mij) is de methode die Julia Cameron Grab bag noemt. Je neemt een stapel tijdschriften voor je. Je zet de keukenwekker op 10. In die tijd scheur je alle plaatjes, kleuren (en evt. teksten) uit die je aanspreken. Je hoeft er niet over na te denken waarom dat zo is. Gewoon lekker scheuren. Als de wekker gaat of als je zo'n 15/20 dingen hebt uitgescheurd dan ga je knippen en plakken. Denk er niet te veel over na en probeer het tempo erin te houden. De plaatjes die je niet gebruikt, kun je eventueel in een map bewaren. Mijn ervaring is dat je meestal niet die hoeveelheid plaatjes nodig hebt, zeker als je niet al te grote collages maakt. Het is een kwestie van uitproberen wat voor jou het beste werkt.

Tot slot schrijf je met pen of stift over (een deel van) je collage heen. Het maakt niet uit waar de tekst over gaat. Het kan betrekking hebben op jouw ervaring: hoe vond je het om op deze manier in je dagboek te werken. Het kan zijn dat je graag wilt schrijven over dat ene element dat je opviel in je collage. Of misschien volg je een associatie die zomaar voorbij komt. Het mag allemaal. Probeer bij het schrijven in ieder geval het tempo erin te houden. Niet nadenken, gewoon blijven schrijven. Alles is goed. Spelfouten, grammaticafouten, kromme zinnen.... het maakt allemaal niet uit. Het doel is plezier hebben en de drempel maken te verlagen. Ik kan het, maar jij kunt het ook! Echt waar! En veel tijd hoeft het niet te kosten. De onderstaande collage plakte en schreef ik in totaal 15 minuten (formaat 20 x 20 cm).

lekker scheuren

maandag 26 september 2011

reflectie (7) - gebruik kleuren

Sommige van jullie lezen trouw volgeschreven dagboeken een paar maanden later nog eens door. Anderen leggen hun boekjes weg in een doos of in een kast en kijken er nooit meer naar. In het interview van Kay Adams met Judy Reeves wordt aan het eind een geweldige tip gegeven waarmee je je eigen schrijfsels kunt verrijken. Daarvoor zul je echter wel eerst wat leeswerk in oude dagboeken moeten doen. Je hoeft geen heel dagboek door te spitten, maar een aantal fragmenten nalezen zal vast wel wat opleveren.

Pak 5 verschillende kleuren fineliners, stiften of markers. Spreek met jezelf af welke kleur je gebruikt voor welk zintuig. Dus rood kan staan voor zien, blauw voor horen, groen voor ruiken, geel voor voelen en oranje voor proeven. Kies wat goed voor jou voelt. Lees een oud dagboekfragment door en kijk welke zintuigen je gebruikt in je tekst. Onderstreep dat ook eens met de kleur die bij dat zintuig hoort. Als je dat bij een aantal verschillende fragmenten achter elkaar doet, dan gaat je vanzelf iets opvallen. Misschien gebruik je een kleur heel erg veel. Misschien is een andere kleur helemaal afwezig. Beschouw het als een uitdaging om in de fragmenten die je de komende tijd gaat schrijven meer van een bepaalde kleur (dus een zintuig) te gaan gebruiken.

(deze tekst over reflectie werd eerder geplaatst in Krabbels, de nieuwsbrief van Kriebels & Krabbels)

zaterdag 24 september 2011

mededeling nieuwsbrievenarchief en oud weblog

Zie je dat plasje water daar liggen? Dat zou van mijn tranen kunnen zijn als die ene gedachte werkelijkheid wordt. Lees en huiver mee:

Inmiddels lijkt mijn oude weblog weer online. Ik schrijf lijkt omdat er zowel op het zichtbare gedeelte voor jullie als voor mij achter de schermen maar 3 berichten zijn terug te vinden. Nu hoop ik natuurlijk dat alles van de periode 2005 tot 2011 weer tevoorschijn getoverd wordt door de mensen van weblog. Maar de gedachte dat ik mogelijk alles kwijt zal zijn.... tja, die wil ik even niet horen. Al moet ik wel zeggen dat mooi past wel bij het seizoen: herfst - loslaten.

donderdag 22 september 2011

wijze vrouw

wijze vrouw

Het maken van een collagepagina hoeft niet veel tijd te kosten, maar kan wel veel plezier opleveren. Deze pagina bevat in feite maar 5 elementen en twee teksten. Niet zo ingewikkeld dus, maar door gebruik te maken van bijvoorbeeld twee kleuren pen ziet het er net weer even anders uit.

dinsdag 20 september 2011

Kunstenaar in jezelf - september 2011

Boekjes en enveloppen maken
* Een eenvoudig boekje maken, waar je de bladzijden uit kunt scheuren, doe je zo.
* Wist je dat je met oude floppy's ook een boekje kunt maken? Kijk maar eens op dit weblog.
* Mijn stapel oude tijdschriften groeit en groeit. Ik gebruik ze vooral voor collages, maar na het lezen van deze inspirerende pagina denk ik dat ik ook maar eens enveloppen ga maken. En natuurlijk kan ik ook deze enveloppen van een mooie binnenkant voorzien.

Techniek en zo: wat los-vast dingen
Het blog van Diana Trout vind ik iedere keer weer inspirerend. In de afgelopen tijd heeft ze een aantal lessen over waterverf/aquarelverf op haar blog gezet. Absoluut de moeite waard om eens te bekijken.

Zelf gebruik ik geen Distress Ink, maar ik krijg er af en toe wel vragen over. Op dit weblog zie je hoe je het kunt gebruiken voor het inkleuren van stempels (die natuurlijk ook weer te gebruiken zijn in je kleurrijke dagboek). Maar dat kun je ook met potlood doen.

Ik houd van kleine krabbels (kleine tekeningen) in mijn dagboek. Ze houden de herinneringen soms meer vast dan de stukjes tekst die ik ernaast heb gezet. Echt goed tekenen kan ik niet, maar omdat ik weet dat het me plezier oplevert, doe ik het af en toe. Het idee van Gail sprak me ook heel erg aan. Je tekent in deze les niet alleen het hele plaatje, maar ook de details. Zo leer je spelenderwijs ook nog eens beter kijken.

Primaire kleuren, complementaire kleuren... soms krijg ik het bij al die termen al benauwd. Maar met dit logje kan ik wel wat (al was het alleen al om de prachtige kleuren op de foto's).

Moest jij vroeger ook muizentrappetjes maken als benen voor een poppetje? Grote kans dat je dan ook wel eens aan papiervlechten hebt gedaan. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat dat nog altijd leuk is om te doen. En dat andere mensen dat ook vinden, kun je hier zien.

Het is al een tijdje geleden dat het op de site van Kunstzinnig dagboek stond, maar wie weet kun je dit Goeden Doelen Project nog altijd steunen.

maandag 19 september 2011

reflectie (6) - afstand

Wanneer ik een dagboek nog eens wil herlezen (bijvoorbeeld het dagboek dat ik net heb volgeschreven) dan kies ik er meestal voor om het nog een paar maanden te laten liggen. Op de een of andere manier zitten de teksten en gebeurtenissen vaak nog zo in mijn hoofd dat ik het lastig vind om er van een afstandje naar te kijken. Daarmee ontstaat wel direct het gevaar dat zo'n dagboek blijft liggen en dat er van herlezen en reflecteren niets meer terecht komt.

vrijdag 16 september 2011

mededeling nieuwsbrievenarchief

Zoals jullie misschien weten, had ik een oud weblog dat vol tips stond. Nu is web-log gemigreerd naar weblog en ziet de boel er heel anders uit. Het nieuwsbrievenarchief lijkt op dit moment niet meer bereikbaar te zijn. Dat is erg jammer, zeker voor de nieuwe leden van de nieuwsbrief, die misschien graag daar een keer hadden willen rondneuzen. Op dit moment sta ik nog erg in tweestrijd. Ik kan proberen om alles weer netjes online te krijgen (maar dan zal ik eerst moeten kunnen inloggen en dat kan ik nog niet) of het zo maar laten en elders proberen het archief op te slaan. Ik ben er nog niet uit of ik al dat werk op mijn nek moet halen. Later meer.

uitpakken!

Een paar jaar geleden had ik samen met vriendin A een jaarlang de leiding over een klein schrijfgroepje. De basis was toen het boekje Bewust worden doe je zelfdat helaas inmiddels niet meer nieuw te koop is. Maar er kwamen eigenlijk ook allerlei andere dingen aan bod: gezellige gesprekken over vrouwenzaken, stilte, meditatie enz. Een van de discussies die ik me nog goed kan herinneren is de discussie over wat nu eigenlijk een schrijfcadeautje is. Je moet hierbij niet denken aan dagboeken of pennen, maar aan vondsten in je eigen teksten.

Een voorbeeld. Ik heb mezelf voorgenomen om 7 minuten te gaan schrijven. Ik probeer niet te stoppen en mijn pen in beweging te houden, dat is tenminste mijn uitgangspunt. Ik sta mezelf ook toe om elke associatie te mogen volgen. Met die afspraken begin ik te schrijven over het woord loslaten. Na een paar regels tekst gaat het niet meer over loslaten, maar over uitzwaaien. Ik moet denken aan het afscheid nemen van de kinderen. De oudste staat meestal op school nog even voor het raam te zwaaien als ik weer naar mijn fiets vertrek. Bij dat beeld komt ineens het woord wuiven en vervolgens wegwuiven op. De regels die dan volgen, over hoe ik de dingen weg kan wuiven (terwijl ik ze serieus zou moeten nemen), beschouw ik achteraf als een cadeautje. Het geeft me inzicht in wat ik aan het doen ben. Het maakt me er ook van bewust.

Terug naar de discussie over de schrijfcadeautjes. Ik beschouw zo'n gevonden inzicht of bewustwording dus als een schrijfcadeautje. Een onverwacht pakje dat ik graag uitpak. In het gesprek in de schrijfgroep bleken de meningen daar heel erg over te verschillen. De een vond dat een inzicht gewoon een inzicht was (en dus geen cadeautje). Een ander snapte wel wat ik bedoelde, maar had zelf nog nooit zo'n "pakje" gevonden. Tenminste dat dacht ze. Weer een ander gaf aan dat ze juist bleef schrijven om zo nog meer van die verrassingen te krijgen. Het heeft mij er bewust van gemaakt dat iedereen de dingen anders kan beleven en dat ik er niet van uit moet gaan dat iedereen dezelfde beleving heeft bij bepaalde woorden.

donderdag 15 september 2011

innerlijk pelgrimeren (8)

Ergens in mijn achterhoofd is er een planning: net voor de kerst wil ik aankomen. Dan zou mijn pelgrimage dus ten einde moeten zijn. Als ik vanaf nu elke dag trouw mijn kilometers zou schrijven, dan zou ik het ook makkelijk op tijd kunnen halen. Maar het voelt als rennen. Rennen met een zware rugzak op mijn rug. Ik weet dat er altijd een dag zal zijn met schoenenpech, een kleine blessure of met verdwalen. Dat ik het binnen de tijd die ik mezelf heb gesteld ga redden, daar zie ik dan ook maar vanaf. Het is een mooi streven, maar ik moet er geen stress van krijgen.

Terwijl ik dit in mijn pelgrimsboek schreef, bekroop me toch ook wel het gevoel dat ik het allemaal wel erg makkelijk aan de kant schoof. Dat ik wel heel makkelijk over mijn eigen einddatum heen stapte alsof ik niet de discipline op wilde brengen om er wat meer energie in te steken. Maar "dwangmatig" kilometers schrijven is voor mijn gevoel ook niet de bedoeling. Het komt toch weer neer op dat wat ik eigenlijk al best weet: tijd voor mezelf maken betekent ook werkelijk tijd in mijn agenda vrij maken.

woensdag 14 september 2011

sjoemelen of toch niet?

Er bestaat een oefening in het dagboekschrijven waarbij je een woord op een kleine post-it schrijft en dat papiertje een paar pagina's verder in je dagboek plakt. Als je dan na een aantal keren schrijven bij dat briefje bent aangeland dan is het de bedoeling dat je over dat woord op die post-it gaat schrijven. Ik heb nooit echt wat met die oefening gehad. Altijd sjoemelde ik als ik zo'n briefje tegenkwam. Het papiertje ging of een paar pagina's verder in mijn dagboek of ik mikte het in mijn papierbak naast de tafel. Een irritante gewoonte want waarom bleef ik dan toch zo stug volhouden met het plakken van die papiertjes? Het antwoord daarop had ik niet echt, maar het plakken van papiertjes werd stilaan minder en minder. Tenslotte verdween het.

Nu jaren later (en misschien ook wat wijzer) weet ik dat het alles te maken heeft met overgave. Me over durven te geven aan dat wat het moment mij brengt. Ik "moet" datgene wat ik aan het doen ben voor een paar minuten loslaten. Het heeft ook te maken met vertrouwen. In het verleden vond ik zo'n briefje een enorme inbreuk op wat ik aan het doen was. Het haalde me uit mijn stroom en daar wilde ik me juist krampachtig aan vasthouden uit angst om uit de stroom te geraken. Niets is echter minder waar. Een kleine vijf minuten mijn aandacht richten op iets anders komt mijn creatieve stroom meestal juist ten goede. Daarop kan en mag ik vertrouwen. Maar ergens vertrouw ik mezelf toch nog niet helemaal. Dus voor de zekerheid lijm ik mijn briefjes in mijn dagboek vast met sterke lijm, verwijderen kan niet meer. Ik moet het doen met wat er staat of ik nu wil of niet.

dinsdag 13 september 2011

hoeveel mag het kosten?

diary

Mijn eerste dagboekje was een verjaardagscadeautje van een tante. Dat het schrijven iets zou worden dat ik mijn hele leven met mij mee zou dragen, dat heb ik toen nooit kunnen vermoeden (en zij ook niet). In de loop van de jaren heb ik geleerd dat de vorm van mijn dagboekjes in eerste instantie samenhangt met het budget dat ik tot mijn beschikking heb. Mijn verzameling uit de eerste jaren bevat vooral doodgewone schoolschriften. Later werden het duurdere boekjes. Het een is niet beter dan het ander.

Een ander aspect dat ook meespeelt is de hoeveelheid tekst die ik produceer. In de periodes waarin ik ochtendpagina's schrijf, koop ik liever een dik collegeblok dan dure notitieboeken. Juist bij de ochtendpagina's gaat het meer om me lekker los te schrijven dan om bladzijden te vullen met dingen die ik zou willen bewaren. Een mooi boekje vind ik in zo'n periode dan ook niet nodig.

Op dit moment van het jaar meestal zijn er volop leuke schoolschriften en schrijfblokken te vinden, die prima te beschrijven zijn met bal- en/of vulpen. Soms zijn er zelfs pakken in de aanbieding. Dagboekschrijven hoeft dus niet zo veel te kosten. Zelfs een saai collegeblok (waar je blaadjes uit kunt scheuren) kun zelf "opleuken" met wat stickers of een mooie collage zodat het toch je eigen boek(je) wordt.

maandag 12 september 2011

reflectie (5) - tijd maken

"Het is natuurlijk allemaal wel leuk en aardig reflecties schrijven", zie ik je denken, "maar waar haal je de tijd vandaan om een heel dagboek te herlezen en daarover te schrijven?" Dat is een hele goede vraag. Ook een vraag die niet zo makkelijk te beantwoorden is. Want eigenlijk is het zoals met alle dingen: je zult er tijd voor vrij moeten maken. De een neemt een stapeltje dagboeken mee op vakantie en leest die rustig door. Een ander trekt er een weekend per jaar voor uit. Weer een ander leest elke dag een stukje in een oud dagboek.

Maar je kunt het ook anders aanpakken. Je kunt ook een speciaal reflectiedagboekje bijhouden. Elke week of elke maand maak je een uur of meer vrij om je huidige dagboek te herlezen. Dat wat je opvalt, schrijf je op in je speciale reflectieboekje. Als je dagboek uit is, lees je je reflectieboekje nog eens door (en dus niet je hele dagboek) en vat dat eventueel samen. Of je maakt een overzicht van dingen waar je later nog eens over zou willen schrijven.

vrijdag 9 september 2011

creativiteit

Als je lid van de nieuwsbrief bent, heb je een tijd geleden vast wel mijn boekbespreking gelezen van Creativiteit... géén kunst. Heb je het gemist, download die Krabbels dan via deze link. Een van de auteurs van het boek, Jenny de Bode, heeft naast dat boek ook een aantal inspirerende plekken op het Internet. Neem maar eens een kijkje op:

* Creativiteit... géén kunst
* Creatief Contact
* Journaling, de kunst van je leven

donderdag 8 september 2011

op zoek naar

Je hebt het al eerder kunnen lezen. Ik voelde me wat ontheemd nu mijn favoriete schrijfplek buitenshuis niet meer zo prettig is. De bibliotheek leek me een mooi alternatief. De koffie smaakt er goed. De sfeer is er prima, maar helaas. De bieb is niet meer geopend op de ochtenden waarop ik tijd heb. En dus gaat de zoektocht verder.

In mijn hoofd moet een nieuwe plek voldoen aan een aantal criteria (in willekeurige volgorde):
- het moet makkelijk lopend of op de fiets bereikbaar zijn (binnen 30 minuten);
- het liefst zit ik er niet alleen, maar het mag ook weer niet te vol zijn;
- het zou fijn zijn als er inspirerende dingen te zien zijn;
- het hele jaar geopend of in ieder geval op de dagen waarop ik ruimte heb in mijn agenda (lees ochtenden);
- ik wil me er welkom voelen, ook als ik schrijf.

En dus ging ik op pad. Ik keek nu eens niet wat er in de stad was, maar keek dichter bij huis. Waarom fietste ik niet naar die ene buitenplaats waar de schilderijententoonstelling regelmatig wisselde? Waarom twijfelde ik toch steeds? Dat vroeg om onderzoek. Ik nam mijn schrijfspullen mee en ging op weg, nog geen 10 minuten fietsen. Vastgeroest aan de HEMA kwam ik nooit op het idee om het zoveel dichter bij huis te zoeken. Ik kwam er wel voor de schilderijen (regelmatig zelfs), maar niet om te schrijven. De eerste keer beviel. Nu nog maar eens een paar keren proberen om te kijken (en vooral voelen) of dit mijn nieuwe schrijfplek buitenshuis zal zijn.

woensdag 7 september 2011

harten

Het hartenproject op Beelden van de Ziel draait nog steeds. Tot eind december kun je nog harten aan de collectie toevoegen, door ze naar mij te mailen (of mij te vragen om je uit te nodigen, zodat je de harten zelf kunt plaatsen). Wat er in 2012 gaat gebeuren op dat weblog is nog een groot vraagteken, niet alleen voor jullie, lezers, maar ook voor mij. Af en toe komt er al wel een nieuw idee voorbij, maar er is nog niets blijven hangen waarvan ik "JA!" zeg. Een ding staat voor mij wel vast: er zal creativiteit te zien blijven.

En voor inspiratie raad ik je aan om ook eens mijn verzameling harten op mijn Flickr account te bewonderen. Kijk maar eens naar deze collectie en deze. Inspirerend toch?

dinsdag 6 september 2011

kleiresten

verval - dag 1    weet je nog?

Terwijl mijn oud-klasgenoten van de kleine Tiki vorige week aan hun derde jaar zijn begonnen, werp ik een blik in mijn voortuin. De resten van het eerste jaar zijn nog steeds zichtbaar en het zal nog wel een tijdje duren voordat er echt  helemaal niets meer te zien is van mijn beeld.

maandag 5 september 2011

reflectie (4) - objectief

Als ik een dagboektekst herlees, weet ik dat wat ik schreef altijd een persoonlijke indruk is. De tekst is ingekleurd door mijn beleving, mijn gevoelens en gedachten. Wat ik beschrijf of schrijf is dus nooit "de objectieve waarheid". Er zijn vaak nog tal van andere gezichtspunten mogelijk om een situatie te beschouwen. Voor het schrijven in een dagboek is dat ook geen punt. Maar het is wel iets wat ik me iedere keer weer realiseer. Ik schrijf wat er op dat moment voor mij speelt. Het is mijn waarheid, maar voor een ander, die de situatie ook meemaakt, kan het heel anders zijn. Als ik reflecteer op de inhoud van een tekst is dat dus eigenlijk niet veel anders. Ook dan spelen er tal van bewuste en onbewuste factoren mee. Maar er zijn ook andere manieren om naar mijn dagboek te kijken. Manieren die meer objectief zijn en mij ook informatie kunnen geven. Het gaat dan minder om de inhoud, maar meer over de vorm.

Vragen die ik mezelf daarbij stel zijn:
  • Hoe vaak schreef ik in mijn dagboek gedurende een week of een maand?
  • Welke vormen gebruikte ik? Denk daarbij aan bijvoorbeeld: journaling vocabulary, haiku, woorddicht, mindmap, woordspin, onverstuurde brief, dialoog, linkshandig schrijven etc.
  • Hoeveel tekst schreef ik per keer? Zijn het meestal lange stukken tekst of juist kleine krabbels?
  • Wat heb ik aan mijn dagboek toegevoegd (bijv. foto's, kaartjes)? Hoe vaak deed ik dat?
  • Maakte ik tekeningen i.p.v. teksten?
  • Hoe ziet mijn handschrift eruit? Wat zegt mij dat?

Dit inventariseren helpt mij om plezier te houden in het werken in mijn dagboek. Een gebrek aan variatie werkt voor mij meestal demotiverend. Door af en toe naar de vorm te kijken kan ik veranderingen aanbrengen en dus meer plezier beleven.

vrijdag 2 september 2011

vooraankondiging: plak-en-schrijf tiendaagse 2011

Plak en Schrijf!

Van woensdag 5 oktober a.s. tot zaterdag 15 oktober organiseer ik de Plak-en-Schrijf Tiendaagse. Je kunt gewoon thuis vanachter je eigen bureau mee doen. Je hebt de volgende dingen nodig: wat oude tijdschriften, lijm, schaar, wat pennen/stiften en een dagboek om je plaksels in te plakken. Het zou geweldig zijn als deelnemers hun werkstukken zouden willen delen, maar lekker anoniem blijven mag natuurlijk ook!