donderdag 15 september 2011

innerlijk pelgrimeren (8)

Ergens in mijn achterhoofd is er een planning: net voor de kerst wil ik aankomen. Dan zou mijn pelgrimage dus ten einde moeten zijn. Als ik vanaf nu elke dag trouw mijn kilometers zou schrijven, dan zou ik het ook makkelijk op tijd kunnen halen. Maar het voelt als rennen. Rennen met een zware rugzak op mijn rug. Ik weet dat er altijd een dag zal zijn met schoenenpech, een kleine blessure of met verdwalen. Dat ik het binnen de tijd die ik mezelf heb gesteld ga redden, daar zie ik dan ook maar vanaf. Het is een mooi streven, maar ik moet er geen stress van krijgen.

Terwijl ik dit in mijn pelgrimsboek schreef, bekroop me toch ook wel het gevoel dat ik het allemaal wel erg makkelijk aan de kant schoof. Dat ik wel heel makkelijk over mijn eigen einddatum heen stapte alsof ik niet de discipline op wilde brengen om er wat meer energie in te steken. Maar "dwangmatig" kilometers schrijven is voor mijn gevoel ook niet de bedoeling. Het komt toch weer neer op dat wat ik eigenlijk al best weet: tijd voor mezelf maken betekent ook werkelijk tijd in mijn agenda vrij maken.

Geen opmerkingen: