Doorgaan naar hoofdcontent

lekker scheuren

Nog iets meer dan een week en dan start de plak-en-schrijf tiendaagse. In de aanloop naar dit evenement wil ik graag wat logjes wijden aan het maken van collages en mogelijkheden om daarbij te schrijven. Vandaag: lekker scheuren.

De simpelste vorm die er is (volgens mij) is de methode die Julia Cameron Grab bag noemt. Je neemt een stapel tijdschriften voor je. Je zet de keukenwekker op 10. In die tijd scheur je alle plaatjes, kleuren (en evt. teksten) uit die je aanspreken. Je hoeft er niet over na te denken waarom dat zo is. Gewoon lekker scheuren. Als de wekker gaat of als je zo'n 15/20 dingen hebt uitgescheurd dan ga je knippen en plakken. Denk er niet te veel over na en probeer het tempo erin te houden. De plaatjes die je niet gebruikt, kun je eventueel in een map bewaren. Mijn ervaring is dat je meestal niet die hoeveelheid plaatjes nodig hebt, zeker als je niet al te grote collages maakt. Het is een kwestie van uitproberen wat voor jou het beste werkt.

Tot slot schrijf je met pen of stift over (een deel van) je collage heen. Het maakt niet uit waar de tekst over gaat. Het kan betrekking hebben op jouw ervaring: hoe vond je het om op deze manier in je dagboek te werken. Het kan zijn dat je graag wilt schrijven over dat ene element dat je opviel in je collage. Of misschien volg je een associatie die zomaar voorbij komt. Het mag allemaal. Probeer bij het schrijven in ieder geval het tempo erin te houden. Niet nadenken, gewoon blijven schrijven. Alles is goed. Spelfouten, grammaticafouten, kromme zinnen.... het maakt allemaal niet uit. Het doel is plezier hebben en de drempel maken te verlagen. Ik kan het, maar jij kunt het ook! Echt waar! En veel tijd hoeft het niet te kosten. De onderstaande collage plakte en schreef ik in totaal 15 minuten (formaat 20 x 20 cm).

lekker scheuren

Reacties

Ellen zei…
Leuk, deze vliegroute voor verwoede veelplakkers. En mooi dat je dit najaarsevenement weer organiseert, K&K. Het kriebelt mij nu al om mee te doen. De stapel tijdschriften is hoog genoeg :-)

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…