Doorgaan naar hoofdcontent

sjoemelen of toch niet?

Er bestaat een oefening in het dagboekschrijven waarbij je een woord op een kleine post-it schrijft en dat papiertje een paar pagina's verder in je dagboek plakt. Als je dan na een aantal keren schrijven bij dat briefje bent aangeland dan is het de bedoeling dat je over dat woord op die post-it gaat schrijven. Ik heb nooit echt wat met die oefening gehad. Altijd sjoemelde ik als ik zo'n briefje tegenkwam. Het papiertje ging of een paar pagina's verder in mijn dagboek of ik mikte het in mijn papierbak naast de tafel. Een irritante gewoonte want waarom bleef ik dan toch zo stug volhouden met het plakken van die papiertjes? Het antwoord daarop had ik niet echt, maar het plakken van papiertjes werd stilaan minder en minder. Tenslotte verdween het.

Nu jaren later (en misschien ook wat wijzer) weet ik dat het alles te maken heeft met overgave. Me over durven te geven aan dat wat het moment mij brengt. Ik "moet" datgene wat ik aan het doen ben voor een paar minuten loslaten. Het heeft ook te maken met vertrouwen. In het verleden vond ik zo'n briefje een enorme inbreuk op wat ik aan het doen was. Het haalde me uit mijn stroom en daar wilde ik me juist krampachtig aan vasthouden uit angst om uit de stroom te geraken. Niets is echter minder waar. Een kleine vijf minuten mijn aandacht richten op iets anders komt mijn creatieve stroom meestal juist ten goede. Daarop kan en mag ik vertrouwen. Maar ergens vertrouw ik mezelf toch nog niet helemaal. Dus voor de zekerheid lijm ik mijn briefjes in mijn dagboek vast met sterke lijm, verwijderen kan niet meer. Ik moet het doen met wat er staat of ik nu wil of niet.

Reacties

Aline zei…
Oeps, dat is natuurlijk ook een manier... wat is lijm toch handig...
Anoniem zei…
Ik herken die weerstand van op zo'n moment 'verplicht moeten' schrijven als je net met iets anders bezig bent. Ik maak vaak toch eerst mijn verhaal af wat ik aan het schrijven ben. Dan schrijf ik pas daarna over mijn engel.
Karin zei…
Dat klinkt me zo bekend in de oren. Ik sjoemel daar namelijk ook vaak (heel vaak) mee, maar jouw tip om het echt vast te lijmen ga ik zeker gebruiken.
Ik kan nog niet eens in het vaste ritme van elke dag schrijven komen terwijl ik daar genoeg tijd voor heb..... En soms denk ik, waar moet ik over schrijven, zo bizar
@ Facts and Fairytales:

Het ritme van elke dag schrijven vind ik zelf een soort "wurgcontract". Het wordt dan vaak moeten ipv willen. Natuurlijk is het wel zo dat regelmatig schrijven (bijv. 3 of 4 keer per week) je een mooi inzicht kan geven in wat je zoal bezig houdt, maar het is toch vooral zoeken naar de regelmaat waar jij je lekker bij voelt.

Aan onderwerpen heb ik eigenlijk nooit gebrek. Een woordendoosje of de schrijfveren van Hella Kuipers helpen daarbij.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…