woensdag 14 september 2011

sjoemelen of toch niet?

Er bestaat een oefening in het dagboekschrijven waarbij je een woord op een kleine post-it schrijft en dat papiertje een paar pagina's verder in je dagboek plakt. Als je dan na een aantal keren schrijven bij dat briefje bent aangeland dan is het de bedoeling dat je over dat woord op die post-it gaat schrijven. Ik heb nooit echt wat met die oefening gehad. Altijd sjoemelde ik als ik zo'n briefje tegenkwam. Het papiertje ging of een paar pagina's verder in mijn dagboek of ik mikte het in mijn papierbak naast de tafel. Een irritante gewoonte want waarom bleef ik dan toch zo stug volhouden met het plakken van die papiertjes? Het antwoord daarop had ik niet echt, maar het plakken van papiertjes werd stilaan minder en minder. Tenslotte verdween het.

Nu jaren later (en misschien ook wat wijzer) weet ik dat het alles te maken heeft met overgave. Me over durven te geven aan dat wat het moment mij brengt. Ik "moet" datgene wat ik aan het doen ben voor een paar minuten loslaten. Het heeft ook te maken met vertrouwen. In het verleden vond ik zo'n briefje een enorme inbreuk op wat ik aan het doen was. Het haalde me uit mijn stroom en daar wilde ik me juist krampachtig aan vasthouden uit angst om uit de stroom te geraken. Niets is echter minder waar. Een kleine vijf minuten mijn aandacht richten op iets anders komt mijn creatieve stroom meestal juist ten goede. Daarop kan en mag ik vertrouwen. Maar ergens vertrouw ik mezelf toch nog niet helemaal. Dus voor de zekerheid lijm ik mijn briefjes in mijn dagboek vast met sterke lijm, verwijderen kan niet meer. Ik moet het doen met wat er staat of ik nu wil of niet.

5 opmerkingen:

Aline zei

Oeps, dat is natuurlijk ook een manier... wat is lijm toch handig...

Anoniem zei

Ik herken die weerstand van op zo'n moment 'verplicht moeten' schrijven als je net met iets anders bezig bent. Ik maak vaak toch eerst mijn verhaal af wat ik aan het schrijven ben. Dan schrijf ik pas daarna over mijn engel.

Karin zei

Dat klinkt me zo bekend in de oren. Ik sjoemel daar namelijk ook vaak (heel vaak) mee, maar jouw tip om het echt vast te lijmen ga ik zeker gebruiken.

Facts and Fairytales zei

Ik kan nog niet eens in het vaste ritme van elke dag schrijven komen terwijl ik daar genoeg tijd voor heb..... En soms denk ik, waar moet ik over schrijven, zo bizar

Kriebels en Krabbels zei

@ Facts and Fairytales:

Het ritme van elke dag schrijven vind ik zelf een soort "wurgcontract". Het wordt dan vaak moeten ipv willen. Natuurlijk is het wel zo dat regelmatig schrijven (bijv. 3 of 4 keer per week) je een mooi inzicht kan geven in wat je zoal bezig houdt, maar het is toch vooral zoeken naar de regelmaat waar jij je lekker bij voelt.

Aan onderwerpen heb ik eigenlijk nooit gebrek. Een woordendoosje of de schrijfveren van Hella Kuipers helpen daarbij.