Doorgaan naar hoofdcontent

plak-en-schrijf: dag {9}

dag {9}

Dag 9
Op zoek naar meer plaatjes, maar er komt niets. Na 20 minuten bladeren en zoeken, besluit ik dat dit het dan maar is voor vandaag. De tekst die uit mijn vingers vloeit, wekt een traan op. Mijn angst, de angst van anderen. Het verbaast me niets. In de afgelopen dagen waren er plaatjes en teksten die gewoon leuk waren, zonder laag eronder. Maar eens in de zoveel tijd roepen beelden woorden op die me raken, die me aan het denken zetten of die ineens innerlijke processen zichtbaar maken. Dat gebeurde vandaag dus ook. Het hoort er voor mij bij. Het is een van de functies van mijn kleurrijke dagboek: zichtbaar maken wat er inwendig leeft (bewust of onbewust). Natuurlijk heb ik dan de twijfel of ik het dan wel of niet hier zal plaatsen, maar ook deze kant van plakken-en-schrijven mag belicht worden.


Reacties

Ellen zei…
Stel je een leven voor zonder emoties...Ook de moeilijke momenten, onze schaduwkant, duisterste angsten. Ze horen bij dit leven. Gelukkig zijn daar ook altijd het licht en de liefde.
Toch moedig om dit stuk van jezelf te laten zien. De keus te maken tussen privé en blog. Ik vind um heel mooi.
Het gaat inderdaad meer om de keuze tussen privé en blog dan om het al dan niet laten zien van emoties.
Anoniem zei…
heel mooi weergegeven!dank voor het delen.
groet Ster hartje
Anoniem zei…
Speciaal effect vind ik maar daarom niet minder mooi hoor.
Ik was er vandaag ook eens "vroeg" bij en heb mijn link van dag 9 er al bij gezet.
Heldinne zei…
Juist fijn om te merken (en te laten zien) dat beelden zoveel invloed kunnen hebben, soms meer dan woorden. En mooi gedaan met die letters zo!
Yvonne zei…
Ik vind het juist heel erg mooi en het vergt moed om je kwetsbaarheid te tonen. Hulde!
©helo zei…
Indrukwekkend hoe je dit hebt verbeeld, het komt binnen, even alleen maar gedachten.. bedankt
Anoniem zei…
Heel mooi uitgebeeld en verwoord!
Sterkte!
Annemieke zei…
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Wat grappig, ook ik heb vandaag een heel ander soort collage gemaakt.

lieve groet
Brigitta
Annemieke zei…
Heel mooi...rakend.... En waarom niet op een blog zetten. Ik vind het juist veel meer waarde geven aan alles. Gewoon eerlijk zijn en gevoelens tonen. Veel beter dan alles onder een laag verstoppen. Echt is niet van onecht te onderscheiden, laat anderen erover denken wat ze willen, maar jezelf kunnen uiten is ZO belangrijk! Dus vooral zo doorgaan! Bedankt!
Aline zei…
Jeetje wat is dit anders, en niet minder leuk, waarom zou je het weg laten, emoties horen er ook bij... ;) En het laat je zien zoals je bent...

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…