Doorgaan naar hoofdcontent

Dagboek als spiegel

boek

De Nederlandse Bibliotheek Dienst schrijft over dit boek:
Velen van ons zijn ooit een dagboek begonnen, en er ook weer mee opgehouden. De auteur van dit boek, die zelf regelmatig cursussen geeft over dit onderwerp, probeert niet alleen het oude vuur weer aan te wakkeren, maar ze geeft ook idee├źn. Van voorwaardenscheppend (schrijfmateriaal, plek, tijd en dergelijke) tot inhoudelijk (privacy, structuur). Je kunt ook met anderen samen schrijven, en er zijn vele soorten dagboeken. Tenslotte, wat doe je met je dagboek? Weggooien of nalaten als erfstuk? Dit boek is een inspirerende wegwijzer, bovendien leuk geillustreerd met cartooneske zwart-wittekeningen.

Mijn ervaring
Dagboek als spiegel verscheen in 2007 op de markt. Als je ooit de cursus Luisteren naar je pen hebt gedaan bij Shodo (Christine de Vries) of bij een van de gecertificeerde cursusleidsters dan zul je herkenning vinden in dit boek omdat het veel van de schrijfvormen aanbiedt die in de cursus ook aan bod komen. Het boek heeft als ondertitel Een handboek vol inspiratie en dat maakt het ook waar. Het geeft een ruime hoeveelheid oefeningen, informatie, citaten en ervaringen van cursisten weer. Het leest prettig en heeft een duidelijke indeling. Met de inhoudsopgave voor in het boek kun je snel naar oefenvormen bladeren. Het is jammer dat het boek geen index voor oefeningen of schrijfvormen heeft. Het boek ademt een hele andere sfeer dan het Schrijfpaleis van Saskia de Bruin. Saskia schrijft in haar Schrijfhandboek dat zij zichzelf beschouwt als een weelderige bloementuin en Christine meer als een Zentuin. Ik begrijp heel goed wat ze ermee bedoelt. In Dagboek als Spiegel staat in feite geen woord te veel of te weinig. Het straalt rust en schoonheid uit. Het ademt de sfeer die ik zo ken van de cursussen en workshops van Shodo.

Mijn boek zit nog vol met kleine post-its: fragmenten die ik regelmatig teruglees of opdrachten die me altijd weer aan het schrijven krijgen. De kaft vertoont de tekenen van regelmatig gebruik, maar op de een of andere manier voel ik me niet geroepen om in dit boek zelf te schrijven.

Zou ik het nu nog aanraden?
Als je een boek zoekt waarin je niet omkomt in de informatie of als je een beginnend dagboekschrijfster of -schrijver bent, dan is dit boek een aanrader. Het is m.i. echt een heel goed basisboek waarmee je meteen aan de slag kunt gaan.

Reacties

Anoniem zei…
Ik heb beide boeken gelezen en ben het helemaal eens met de vergelijking van de bloementuin en het zenoaleis. Zelf vind ik het boek van Christine de Vries prettiger omdat het voor mij persoonlijk aanvoelt alsof er meer ruimte voor mij is. Het boek biedt lucht. Het boek van Saskia de Bruin is veel, overweldigend, alles. Dat stond me er een beetje in tegen. Ik voelde me door Christines boek ook meer geleid en dat vond ik erg prettig.
Anouschka

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…