vrijdag 11 november 2011

Sint Maarten

Vandaag is het Sint Maarten. Ook hier in de wijk gaan de kinderen langs de deuren. Vorig jaar was er hevige regen en storm. Maar wonderbaarlijk genoeg hield toen om 18.15 uur de regen op en kon het "bedelen" gewoon van start. Dit jaar ziet het weer er beter uit. Geen skibroeken aan, gewoon een lekkere jas en genieten van de avondlucht. Ieder jaar weer geniet ik van de kleine groepjes kinderen die langs de deur komen. De voorpret als ik kinderstemmen hoor. De kleine lichtjes in de verte. Het geluid van rennende schoenen, het uitgelaten zingen. Maar vooral het gevoel van saamhorigheid. Een groot deel van het snoep verdwijnt in een trommeltje en er wordt later niet meer naar omgekeken. De activiteit is nog altijd leuker dan datgene wat er in de tas terecht komt, hoewel je dat niet zou denken als je de kinderen erover hoort praten.

Schrijf eens over het vieren van Sint Maarten. 
* Hoe vier(de) je het?
* Welke herinneringen heb je er aan?
* Wat deel(de) je uit?
* Welke liedjes worden er gezongen? Schrijf de tekst eens op.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Goh, wat leuk. Hier in deze streek van het land wordt het niet gevierd. (randstad)
Veel plezier vanavond.
Groetjes, Marjan

Kriebels en Krabbels zei

Wel in mijn stukje van de randstad...

Veertje Vederlicht zei

Hier in de buurt van Amsterdam werd het gisteravond volop gevierd. De laatste jaren is deze "bedel"-vorm ook bekend geraakt. In mijn jeugd was dit not-done, oftewel er was niemand die daar iets aan deed. Pas toen ik in begin jaren 80 een hopeloze poging deed mij te vestigen in Waterland, raakte ik in contact met dit vreemde fenomeen en sindsdien breidde zich dit verder uit. Nu is het al een paar jaren orde van de 11-dag van de 11-maand. Soms kon ik het snoep niet aandragen; het jaar daarna kwam er helemaal niemand. Ik zag dan wel de lampionnetjes langs de straat schuiven, maar er werd langs mijn huis gelopen. Was ik die boze oude vrouw of ... Een ander jaar hebben we zelfs een tijdje in het donker gezeten (wij doen hier niet aan mee), in de hoop dat de kinderen zouden denken dat wij niet thuis waren. Ook dat voelde niet goed.

Gisteravond stond er een grote mand klaar achter de voordeur en brandde ik een kaars voor het raam, om te laten weten dat iedereen welkom is. En gelukkig: een grote groep van 12 - 14 kinderen liep de oprit op. De jongste zo'n jaar of twee, nog erg verlegen, de oudste rond de 7 jaar, met bravoure. Moeders stonden langs de straat te kijken of hun kleine wel zong én van de grotere kinderen de kans kreeg om iets uit de mand te pakken.
Ik vroeg me af hoe lang het zou duren tot de volgende aan zou bellen. Dat duurde niet lang: een ongeveer 8-jarige jongen stond in zijn eentje dapper te zingen. Zijn vader stond op afstand te glimlachen. Ik had bewondering voor die knul. Hij deed echt zijn best. Bijzonder was het dat hij zich niet aansloot bij de grote groep. Er zat nauwelijks 3 minuten tussen. Wellicht vond hij die kinderen te klein. Maar zichzelf weer niet te oud.
Het bleef bij deze twee obades. Ik zag nog wel wat lampionnetjes langs de straat branden, maar onze bel werd niet meer aangeraakt. De komende week hebben wij genoeg snoep voor bij de thee. Smullen maar.

Kriebels en Krabbels zei

@ Veertje: Dank je wel voor het delen!