donderdag 29 december 2011

mooi initiatief

Ik kreeg vandaag een nieuwsflits van de Papieren Spiegel. Een berichtje dat ik graag met jullie wil delen, want wanneer je je tussen kerst en nieuwjaar aanmeldt voor haar winterse Schrijfkriebels, doneert Sarine het hele cursusbedrag aan KWF kankerbestrijding. Lees maar hier.

vrijdag 23 december 2011

blogvakantie

lichtjes


fijne kerstdagen
en
een goed 2012
toegewenst


(Op 9 januari ben ik weer terug. Tot die tijd ga ik genieten van de kerstvakantie.)

donderdag 22 december 2011

het woord voor volgend jaar

In het eerste jaar van de Tiki speelde iemand mij de woorden 't klopt toe. Het werd ondersteund met een hand op het hart, maar het ging niet over het fysieke hart, dat snapte ik wel. In 2011 startte met het hartenproject op Beelden van de Ziel om toch bij dat hart te kunnen blijven. Hoe verder ik het jaar door reisde, hoe meer ik voelde dat 't klopt voor mij. Ik heb de juiste weg gevonden, ik volg mijn hart. Soms al zichtbaar, andere dingen moeten nog gezaaid worden. Het woord voor volgend jaar heb ik ook al gekregen. Ik hou het nog even geheim zodat het zich in alle rust kan ontwikkelen.

Heb jij al een woord of een kleine zin voor 2012? Ga de komende dagen eens goed luisteren naar wat andere mensen tegen je zeggen. Wie raakt jou met welke woorden? Welke woorden wil je het komende jaar met je mee dragen? Welk woord of welke woorden zijn een prachtig item om op te focussen?

woensdag 21 december 2011

omdat het zo mooi is...

889 Wicked Game


Het is niet de tekst die het voor mij doet, maar de muziek. De jankerige gitaar brengt me terug naar het eerste huis dat we kochten: een premie A-koopwoning op nog geen 500 meter van ons flatje vandaan. Het huis dat we grotendeels inrichtten met spullen van Lundia en Ikea. Het huis waar we genoten van de tuin, die we vanaf niets helemaal zelf opbouwden. Het huis waar de winkels zo dichtbij waren en waar toekomstdromen werden gesmeed. Het huis waar we vol verwachting waren op wat er komen ging. Maar ook het huis waar we onze afgekeurde sheltie cavia Floyd (zusje van Pink) begraven hebben. Het huis waar wij op een gegeven moment nog de laatste eerste bewoners waren omdat heel het rijtje geld rook en het huis met veel overwaarde verkocht. Het huis waar we politieagenten met getrokken dienstwapen over de galerij van de tegenoverliggende flat zagen rennen. Het huis waar in de periode rond oudjaar de brandweer tig keer de containers kwam blussen. Het huis dat we achterlieten aan nieuwe bewoners met dezelfde achternaam (geen familie). Het huis dat herinnert aan stukken in de krant over gevechten met de ME tijdens de oudejaarsnacht. Het huis dat vorig jaar weer te koop stond. Het huis dat allang mijn huis niet meer is, maar waar ik, als ik er langs loop, toch een weemoedig gevoel van krijg. Er lagen zoveel idealen en verlangens...... 

dinsdag 20 december 2011

slotkilometers

Maria met kind

De laatste kilometers zijn aangebroken. Als slotexcursie had ik het cursusweekend in het Lioba uitgekozen. Een prachtige omgeving om in de stilte te kunnen zijn en goed te luisteren naar de fluisteringen van mijn hart. Soms waren het bekende woorden en beelden die opkwamen. Maar er was ook een diepe duik onder alle bekende verlangens. Ineens was daar het verlangen dat ik niet wilde zien, maar nu toch eindelijk wel zag. Ik heb het vol in mijn hart gesloten en laat het daar even rusten. Als het tijd wordt om te zaaien, zal het zeker een stukje vruchtbare grond krijgen. Het is mooi om dat zo in de laatste kilometers tegen te komen. Het voelt als de bekroning van zoveel maanden schrijven. Een reis waarin ik pagina na pagina vulde met groene of blauwe inkt. Een reis waarin ik soms met weerzin mijn boek pakte en verlangde naar een klein gezellig schriftje. Een reis die ik afgemaakt heb in tegenstelling tot andere "schriftelijke" cursussen, waarbij ik vaak halverwege het spoor bijster raakte. Een reis die niet te vergelijken is met de eerdere pelgrimage die ik bij Christine de Vries deed. Een reis die me weer dichter bracht bij wat ik nu op dit moment graag wil gaan doen in mijn werkende leven. Een reis die ik zeker over een paar jaar weer zal maken. Maar vooral een reis die ik iedereen van harte kan aanbevelen.

maandag 19 december 2011

Het Schrijfhandboek

In september 2010 schreef ik in de nieuwsbrief een boekrecensie over het Schrijfhandboek van Saskia de Bruin.

In de zomer kwam het nieuwste boek van Saskia de Bruin uit: Het Schrijfhandboek - over creatief, reflectief, expressief en therapeutisch schrijven. Het heeft de vertrouwde vorm van twee kolommen tekst per pagina (voor wie “het Schrijfpaleis” al kent). De bladspiegel is daardoor rustig en je hebt niet het gevoel overvallen te worden door enorme lappen tekst. Dat laatste wordt ook voorkomen doordat de teksten regelmatig in kleine stukken zijn verdeeld. Daardoor kun je het makkelijk even wegleggen en later weer eens ter hand nemen. Het boek bevat 316 pagina’s en heeft een dikke kaft. Als je in je achterhoofd houdt dat je dit boek als naslagwerk kunt gebruiken is dat laatste dus een zeer goede keuze geweest. Bij regelmatig gebruik zal het boek er lang mooi uit blijven zien. Achterin is een indexlijst opgenomen zodat je snel bepaalde schrijfvormen kunt terugvinden. Wat mij betreft had de lijst wel wat langer mogen zijn, maar goed je kunt niet alles hebben! Na de eerste keer doorlezen kon ik niet anders verzuchten dan: “Ik wou dat elk studieboek zo prettig geschreven was.” De stijl van Saskia de Bruin is los, luchtig en speels. Het stimuleert mij tot verder lezen en dingen uitproberen. De echt hele nieuwe dingen waren voor mij op twee handen te tellen, maar dat geeft niet. Ik had het ook niet om die reden gekocht. Het Schrijfhandboek is m.i. een zeer compleet boek dat allerlei vormen van schrijven aan bod laat komen. Wat denk je van fluisterschrijven of het schrijven van een Brulbrief en/of  een zoet dichttoetje? Dat zijn toch niet dingen die je elke dag doet! Bekende vormen die ik graag in mijn dagboek gebruik beschrijft ze soms met een lekkere Saskia-twist. Onder het mom van “het is goed dat er spelregels zijn, maar vals spelen is soms veel leuker” daagt ze me altijd weer uit om losser te worden. Zo kan een elfje ook prima bestaan uit 10 of juist 12 woorden als je daardoor beter duidelijk kunt maken wat er in je leeft. Ik weet niet of ik als beginnend dagboekschrijfster ook zo enthousiast over dit boek zou zijn, want juist die enorme hoeveelheid informatie, die mij nu zo aanspreekt zou erg overdonderend kunnen zijn. Maar het neemt niet weg dat ik dit boek een echte aanrader vind!

Zou ik het boek nog steeds aanraden?
Absoluut! Als je van schrijven houdt en je snakt naar inspiratie, maar ook naar informatie, dan is dit echt het boek dat je in je kast moet hebben staan. Maar nog liever: leg het op je schrijftafel, binnen handbereik.

Het Schrijfhandboek is uitgegeven door uitgeverij De Zaak en is o.a. te koop via Bol.com.

vrijdag 16 december 2011

1680: I'm every woman


september 2011
De taart staat klaar. De thee is gezet en straks is er met een druk op de knop ook koffie voor wie dat wil. Mijn iPod staat op te laden en de muziek speelt. Als Chaka Kahn begint te zingen, ga het volume op 17. Lekker zingen en dansen. De jongste telg komt de keuken binnen en ziet het allemaal eens aan. Met wat aanmoediging komt er beweging in het lijfje, maar niemand mag kijken, zegt ze. Ik sluit de keukendeur en samen swingen we erop los. En als ik op een onbewaakt ogenblik naar buiten kijk zie ik mijn ouders over het tuinpad lopen. Mijn moeder lacht. Bij binnenkomst vraag ik haar met een dikke knipoog of ze iets gezien heeft. Ze begrijpt de hint en zegt: "Nee, ik heb niets gezien." De jongste telg is 'm inmiddels gesmeerd naar de achtertuin.

Beelden van de ziel
Het nieuwe thema voor 2012 op Beelden van de Ziel is bekend: I'm every woman

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

donderdag 15 december 2011

389 Fast Car


1985  Live Aid
Elke zomervakantie werkte ik drie weken bij de plaatselijke Vakantie Aktiviteiten. Drie weken lang werden daar van maandag tot en met vrijdag leuke dingen georganiseerd voor kinderen van de basisschool: creatieve dingen zoals bloemschikken en theater, maar ook sport & spel, uitjes naar de duinen, maar vooral heel veel buiten zijn en bijvoorbeeld spelen met skippyballen, scheppen, stelten en voetballen.  Er zijn warme herinneringen aan de tijd van assistent en hoofdleiding zijn: trekdrop met koffie als ontbijt (je bedenkt het niet, maar ja als er niets anders voor handen is...), geld tellen, omroepen, stencillen. Maar vooral de groep waarmee je nauw samenwerkte. In de weekenden moest de "tent" waar alle spullen opgeslagen werden bewaakt worden. De beurten werden verdeeld, maar op de een of andere manier waren er sommige weekenden altijd meer mensen aanwezig dan afgesproken was. Zo ook die ene zaterdag.  Live Aid zou uitgezonden worden en dus zaten we met flink wat mensen op een oude doorgezakte bank voor een klein tv'tje. Er werd gekookt, gegeten en vooral gekeken. Daar stond ze dan opeens: Tracy Chapman, alleen met een gitaar. Ze zong, ze speelde en ik was verkocht. Vele jaren later kochten we de cd. Nog altijd draai ik haar muziek. Zo mooi.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

dinsdag 13 december 2011

1598 Long train running



Winter 2010
Na de winter van 2009 bestaat ook de winter van 2010 uit sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Feestjes worden halve feestjes omdat gasten van ver wegblijven. Op school worden er geen te laat briefjes uitgedeeld. Men is al blij dat er leerlingen komen. En dan is het kerstvakantie. Het begin van de top 2000. Manlief is vrij en ik besluit om even lopend naar het grote winkelcentrum te gaan. Op de wc kijk ik naar de planning van de nummers die nog moeten komen. Ik sluit het radiosnoertje op mijn iPod Nano aan zodat ik niets hoef te missen van al die mooie nummers. Eenmaal de wijk een beetje uit, worden de stoepen meer en meer begaanbaar. Voorbij het buurthuis is een pad gemaakt. Een zwart lint van ongeveer 3 voeten breed onderbreekt de witte wereld. Zodra de Doobie Brothers inzetten, versnelt mijn pas en word ik lekker warm. De zonnige muziek is voor eeuwig verbonden met de winterse aanblik van 2010.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

maandag 12 december 2011

A Walk Between Heaven and Earth

A Walk Between Heaven and Earth is geschreven door Burghild Nina Holzer. Het boek is besproken in de nieuwsbrief van januari 2010.


In feite is dit al een “oud” boek. Het verscheen in mei 1994, maar is nog steeds te koop. De schrijfster komt van origine uit Oostenrijk, maar is nu woonachtig in de Verenigde Staten waar zij o.a. les geeft in creatief schrijven. Dit boek is geen schrijfboek vol oefeningen en handvaten. Fragmenten van het persoonlijke leven van de schrijfster, tips en ervaringen uit haar schrijfklassen en stukjes tekst over persoonlijke ontwikkeling vormen samen een mooi boekje waarin het toch min of meer centraal staat. Het is bovendien in de vorm van een dagboek geschreven. Korte en lange teksten wisselen elkaar af. Het is juist die afwisseling (in onderwerpen en tekstlengte) die het aantrekkelijk maakt, maar daardoor kun je als lezer ook vrede hebben met het feit dat sommige persoonlijke dingen niet uitgediept worden, terwijl je daar misschien wel heel erg nieuwsgierig naar bent. Holzer heeft (net als Natalie Goldberg) duidelijk affiniteit met het Boeddhisme: in dit geval met Thich Nath Hahn en loopmeditatie. Die aspecten worden, zeker in het begin van het boek, regelmatig aan het schrijven gerelateerd, maar nergens is het overheersend aanwezig. Het is een prettig leesbaar (engelstalig) boek. In dit boek geen adviezen voor het gebruik van de keukenwekker, vloeiend schrijven of de schrijfsprint. De invloed van zowel Goldberg als Cameron is in dit boek nog niet aanwezig en daardoor eigenlijk ook een verademing, want de meeste “schrijfgoeroes” van het laatste decennium gebruiken juist die adviezen als basis. Voor mij is dit een boek dat absoluut een plekje krijgt in de verzameling boeken over schrijven.

Hoe kijk ik op dit boek terug?
Heel af en toe sla ik dit boek nog eens open. De zinnen die ik met een roze pen heb gemarkeerd spreken me nog steeds aan, maar leveren me geen echte schrijfinspiratie op, maar ze zetten me wel weer aan het denken. Het is een dierbaar boekje dat een plekje verdient in mijn boekenkast omdat het iets laat zien over het lesgeven over dagboekschrijven. De vorm waarin het boek gegoten is, een dagboek, wat natuurlijk ook weer een prachtige vondst is.

Zou ik het boek aanraden?
Nee, het is geen echte aanrader. Leuk voor verzamelaars, maar het is geen boek dat inspireert tot het pakken van pen en papier.

vrijdag 9 december 2011

1038 Forbidden Colours


Vol ontzag keek ik iedere training weer naar de jongens en meisjes van het eerste. Shuttles vlogen hard over en weer. Iedere klap was hoorbaar al dan niet begeleid door het gepiep van sportschoenen. Dubbels leken altijd van elkaar te weten waar de ander stond. Zij stonden al te spelen als wij nog rondjes moesten rennen door de sporthal onder leiding van de pa van J. (die voetbalcoach was). Niet aanstellen, doorrennen was zijn devies of je nu nog wel kon of niet meer. Ongetwijfeld goed voor de conditie, maar ik vond het drie keer niks. Laat mij maar lekker badmintonnen, dan doe ik daar wel mijn conditie op. Maar naarmate de jaren vorderden klom ik op van het ene team naar het andere team. Toen ik op een gegeven moment reservedame was voor het eerste leerde ik M. kennen. Ze zat bij een enkele les bij mij in de klas, maar veel contact hadden we niet. Doordat we regelmatig moesten dubbelen, spraken we elkaar meer en meer. En zo kwam het dat we samen huiswerk gingen maken. Ze woonde in een jaren 30 huis, nog geen straat van school vandaan. Ze had een prachtige kamer met originele glas-in-lood ramen. Ze luisterde naar muziekzenders waar ik nog nooit van gehoord had en liet me kennis maken met o.a. Echo and the Bunnyman en Joy Division. Ik vond het niks, maar David Sylvian kon ik wel waarderen.

Onlangs vond ik in een oude schoenendoos allerlei kleine briefjes die we elkaar onder de les stuurden. Nog altijd moet ik glimlachen om haar taalvondsten en mijn eigen antwoorden. Wat een rijkdom om nog een paar van die briefjes te hebben uit die bijzondere tijd.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

donderdag 8 december 2011

177 Bloasmuziek


Het is makkelijk om bij deze muziek weg te dromen naar vakanties in Limburg, maar als ik dit nummer hoor gaan mijn gedachten in eerste instantie uit naar een fietsvakantie in Oostenrijk door de Salzkammergut. Vrijwel de hele vakantie hadden we prachtig weer. We genoten van het prachtige landschap en waanden ons soms in de Sound of Music. Het beeld dat nog eens versterkt werd door op zondagochtend wakker te worden en ergens in de verte de plaatselijke kapel te horen spelen. Na het ontbijt de koffer weer inpakken en afleveren bij de receptie. Wij stapten op de fiets richting pont. Het hotel zorgde voor het bagagevervoer naar het volgende hotel.
Een paar dagen later zouden we weer met allerlei pontjes over kunnen varen. De eerste pont vonden we al snel. Wachtend op de veerboot zag ik hoe de zwanen hun kop onder water staken. Het water was glashelder en de halzen leken wel slangen. Maar de andere bootjes... hoe we ook zochten, geen enkele pont te zien. En dus werd het trappen geblazen: de tussenstops werden tot een minimum beperkt. De laatste trein richting Salzburg vertrok om half 6. We haalden het, maar waren totaal gevloerd. Tot overmaat van ramp begon het in Salzburg ook nog hevig te hozen. In eerdere vakanties hadden we al ervaren dat fietsvakantiegangers soms niet echt welkom waren, maar nog nooit hebben we ons zo welkom gevoeld. Volkomen verregend kwamen we bij het Ramada aan. We mochten compleet met fiets, echt helemaal doorweekt, gewoon door de lobby heen lopen om in de kelder onze fietsen te stallen. Waarbij we een spoor van fietsbanden en natte voetstappen op de rode loper en de blinkende lobbyvloer achterlieten.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

woensdag 7 december 2011

dinsdag 6 december 2011

vraagje

Vraag ik me zomaar af. Hoeveel kilometer heeft mijn vulpen al geschreven?

maandag 5 december 2011

Old Friend from Far Away

Old Friend from Far Away - The practice of Writing Memoir is een boek van Natalie Goldberg. Het verscheen in 2007 en is nog steeds te koop. In de nieuwsbrief van juni 2009 schreef ik het volgende.


Echt heel nieuw is dit boek niet meer. De eerste druk verscheen in 2007. Het thema is het schrijven van memoires. Maar anders dan het schrijven van je levensverhaal in chronologische volgorde rust dit boek juist op de manieren om herinneringen boven te krijgen. Hierdoor ontstaat er als het ware een berg teksten over allerlei delen van het leven. In het boek worden stukken tekst gecombineerd met schrijfopdrachten. Soms zitten die opdrachten verstopt in de tekst, soms staat er een enkele opdracht op een pagina. Er zitten verrassende onderwerpen tussen zoals schrijf in 10 minuten alles wat je weet over aardappelpuree of ijs. Dit soort opdrachten leveren, denk ik, meer originele herinneringen op dan de gebruikelijke lijstjes met scholen, werkplekken, familie-uitjes of vakanties.
Natalie Goldberg zet je aan tot het regelmatig gebruik van de 10 minuten sprints, maar stimuleert je ook tot het gebruik van je zintuigen. Qua schrijfoefeningen is er niet heel erg veel nieuws te vinden in dit boek. Het zijn de schrijfonderwerpen en de uitstapjes naar meditatie, literatuur, die het boek (voor mij) aantrekkelijk maken. 
Is dit boek het aanschaffen waard? Als je graag leest over schrijven en je wilt aangemoedigd worden om de daad bij het woord te voegen, dan is het een aanrader. De stijl van schrijven en de leuke voorbeelden spreken mij aan. Wat ik jammer vind is dat het boek zo’n goedkope uitstraling heeft, terwijl de prijs best pittig is (23 euro). De katernen zijn niet netjes gesneden en het papier is van dat goedkope “krantenpapier” dat je vaker in Amerikaanse boeken of goedkope pockets tegenkomt. Als je er een post-it op plakt en die vervolgens weer verwijderd zie je dat het papier blijft haken (en dus licht beschadigd wordt). Het papier kreukelt snel en het boek zal er daardoor al snel stukgelezen uitzien. Bovendien bladert het niet lekker waardoor het minder geschikt is om het zomaar op een pagina open te slaan voor het gebruik van toeval. Mijn conclusie is dus dat het inhoudelijk een lekker leesbaar en inspirerend boek is, maar dat ik een betere papierkwaliteit had verwacht voor dit toch niet echt goedkope boek.

Zou ik het boek nu nog aanraden?
Dit is een boek dat ik af en toe uit de kast pak als ik even niets weet om over te schrijven. Wanneer ik het boek opensla en lees, moet ik glimlachen. De manier waarop Natalie Goldberg me aanspoort, vind ik inspirerend. Wat vind jij van "Tell me about a clock you've looked at a lot. Go. Ten minutes." of van "What was missing? Go. Ten minutes."? Krijg je ook niet onmiddellijk zin om met pen en papier aan de slag te gaan? Ik wel. Het boek levert tal van onderwerpen op die soms wat uitgebreider beschreven zijn en soms (net als de voorbeelden hierboven) maar uit een paar kleine zinnen bestaan. Als ik het boek niet meer had, zou ik het zeker nog een keer aanschaffen. Het is geen boek dat je perse moet hebben, maar wel een fijne inspiratiebron.

zondag 4 december 2011

210 Roxanne


Ze zat in de middelste rij van het klaslokaal. Zwart lang haar, een prachtig gaaf gezicht en altijd in het roze. Het bezorgde haar de naam Pink Panther. Of ze het heeft geweten, weet ik eigenlijk niet, maar dat ze anders was, was wel duidelijk. Al snel vormde zich een groepje om haar heen met meisjes die net zo als zij "alternatief" waren. De gesprekken gingen meer over jongens en muziek dan over dat wat in de agenda terecht moest komen. Muziek waar ik nooit van gehoord had en jongens die voor mij altijd onbereikbaar zouden blijven. Zij, het mooiste meisje uit IIB, kreeg verkering met de populairste jongen uit IIA. De jongen die wel wat weg had van Sting: blond, lang en de haren in een vergelijkbaar kapsel. De muziek kon ik destijds niet waarderen. Het zat te veel aan een groepje vast waar ik niet bij wilde horen. Soms vraag ik me af hoe het haar verder is vergaan. Aan het eind van het schooljaar verhuisde ze.

En hoewel het nummer al door vele artiesten gecoverd is, blijf ik de versie van George Michael toch echt de allermooiste vinden.


(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

zaterdag 3 december 2011

167 California Dreaming


In de platenkast, vroeger thuis, stonden lp's van artiesten zoals Brenda Lee, Engelbert Humperdinck, Simon and Garfunkel en natuurlijk ook The Mamas and The Papas. Hoewel ik die muziek ongetwijfeld thuis al talloze keren heb gehoord, is mijn herinnering aan dit nummer niet aan thuis gekoppeld maar aan mijn studietijd.

Rotterdam, 1985/1986
Elke schooldag reed ik op mijn racefiets van mijn woonplaats naar de opleiding logopedie in Rotterdam, destijds nog gevestigd in een oude school in Hilligersberg. Hoewel mijn medestudenten meestal of met de tram of met de auto kwamen, deed ik het op de fiets. Dik een uur fietsen heen en weer een uur fietsen terug. Het gaf me de ruimte om alles wat te laten bezinken na een inspannende dag. Want dagen waren het: 's morgens om 9 uur beginnen en les tot 17 uur. Heel wat anders dan de lesuren van tegenwoordig. Naast vakken zoals anatomie, fysiologie, audiologie en neurologie stond er ook muziek op het programma. Het leren herkennen van kwarten, tertsen, maar ook het zingen van die intervallen werd aangeleerd met kinderliedjes. Hoewel ik al jarenlang muziekles had gehad en veel speelde in allerlei orkestjes, was het nooit echt tot zingen gekomen. En als ik al zong dan vond ik dat zelf van badkamerkwaliteit. Maar goed, na een half jaar zangles in kleine groepjes mochten we als eerste jaars meedoen met het koor van de tweede jaars. Een van de eerste nummers die we oefenden was California Dreaming. Zolang er maar iemand naast me stond die wijs kon houden, kon ik goed genoeg meezingen. Maar oo wat was het moeilijk. Toch heeft juist dat nummer me de liefde voor meerstemmig zingen bijgebracht. Het is zo heerlijk om samen in de muziek op te gaan en dat te doen met je eigen stem. Het heeft de drempel om voor andere mensen te zingen ook verlaagd. Het levert nog steeds wel even bibbers op, maar zomaar zingen als andere mensen luisteren is eigenlijk niet zo'n punt meer.

(Hella Kuipers van Heldinne's Reis is gestart met de #schrijftop2000. Doe jij ook mee?)

vrijdag 2 december 2011

herfstpagina

Op de hoek, waar de straat eindigt in een voetpad vind ik bladeren in de mooiste kleuren. Na een paar weken drogen zijn de kleuren wat verbleekt, maar nog steeds mooi genoeg om er een herfstpagina mee te maken.

herfst

donderdag 1 december 2011

kinderfeestjes

Ik las een artikel over Willemijn Soer en werd getroffen door haar uitspraak "Je hoeft met drie- en vierjarigen niet naar de Efteling. De zandbak is groot genoeg." Aansluiten bij de wereld van een kind is lang niet altijd even makkelijk. Het is ook loslaten van je eigen idee├źn. Zo herinner ik me een kinderfeestje van een paar jaar geleden. We hadden van alles verzonnen om er een leuke ochtend van te maken, maar na het versieren van de cakejes dachten de feestgangers heel anders over ons programma. Samen spelletjes doen? Ze wilden gewoon spelen met het speelgoed dat in onze speelgoedkast stond: een poppenhuis, de duplotrein, de lego en de knikkerbaan. In de loop van de jaren veranderde het groepje feestvierders af en toe, maar er is een zekere "harde" kern. En die weten het: Er is leuk speelgoed en daar moet ook even mee gespeeld worden. De speurtocht en de pannenkoeken kunnen best wel even wachten. We proberen nog altijd rekening te houden met deze wens. Het is mooi om te zien dat we daarin steeds meer een balans kunnen vinden en dat het niet voor ieder kind hetzelfde hoeft te zijn.

Het contrast met andere kinderfeestjes, waar de kinderen heen gaan, is enorm. De een viert het in een speelparadijs, de ander gaat naar McDonalds en weer een ander gaat met het hele groepje discobowlen of naar de film. Het plezier is er niet meer of minder om. Het is gewoon anders. Dat deze constatering gedaan wordt zonder enkele veroordeling, vind ik nog het wonderlijkste van alles. Daar kunnen wij volwassenen nog veel van leren.

Schrijf eens over kinderfeestjes:
- Hoe waren jouw kinderfeestjes?
- Hoe vierde je het op de basisschool / lagere school?
- Hoe vierde je het op de middelbare school?
- Aan welk feestje van een vriendje of vriendinnetje koester je warme herinneringen?
- Hoe vieren jouw (klein)kinderen hun feestjes?