woensdag 21 december 2011

889 Wicked Game


Het is niet de tekst die het voor mij doet, maar de muziek. De jankerige gitaar brengt me terug naar het eerste huis dat we kochten: een premie A-koopwoning op nog geen 500 meter van ons flatje vandaan. Het huis dat we grotendeels inrichtten met spullen van Lundia en Ikea. Het huis waar we genoten van de tuin, die we vanaf niets helemaal zelf opbouwden. Het huis waar de winkels zo dichtbij waren en waar toekomstdromen werden gesmeed. Het huis waar we vol verwachting waren op wat er komen ging. Maar ook het huis waar we onze afgekeurde sheltie cavia Floyd (zusje van Pink) begraven hebben. Het huis waar wij op een gegeven moment nog de laatste eerste bewoners waren omdat heel het rijtje geld rook en het huis met veel overwaarde verkocht. Het huis waar we politieagenten met getrokken dienstwapen over de galerij van de tegenoverliggende flat zagen rennen. Het huis waar in de periode rond oudjaar de brandweer tig keer de containers kwam blussen. Het huis dat we achterlieten aan nieuwe bewoners met dezelfde achternaam (geen familie). Het huis dat herinnert aan stukken in de krant over gevechten met de ME tijdens de oudejaarsnacht. Het huis dat vorig jaar weer te koop stond. Het huis dat allang mijn huis niet meer is, maar waar ik, als ik er langs loop, toch een weemoedig gevoel van krijg. Er lagen zoveel idealen en verlangens...... 

2 opmerkingen:

Quataalenteken zei

Met kippevel gelezen... Wat een inspirerende schrijfoefening!

Heldinne zei

Ja, gek is dat met oude huizen. Net of er een stukje van jezelf is achtergebleven. Mooi stukje, en mooi nummer ook trouwens.