dinsdag 20 december 2011

slotkilometers

Maria met kind

De laatste kilometers zijn aangebroken. Als slotexcursie had ik het cursusweekend in het Lioba uitgekozen. Een prachtige omgeving om in de stilte te kunnen zijn en goed te luisteren naar de fluisteringen van mijn hart. Soms waren het bekende woorden en beelden die opkwamen. Maar er was ook een diepe duik onder alle bekende verlangens. Ineens was daar het verlangen dat ik niet wilde zien, maar nu toch eindelijk wel zag. Ik heb het vol in mijn hart gesloten en laat het daar even rusten. Als het tijd wordt om te zaaien, zal het zeker een stukje vruchtbare grond krijgen. Het is mooi om dat zo in de laatste kilometers tegen te komen. Het voelt als de bekroning van zoveel maanden schrijven. Een reis waarin ik pagina na pagina vulde met groene of blauwe inkt. Een reis waarin ik soms met weerzin mijn boek pakte en verlangde naar een klein gezellig schriftje. Een reis die ik afgemaakt heb in tegenstelling tot andere "schriftelijke" cursussen, waarbij ik vaak halverwege het spoor bijster raakte. Een reis die niet te vergelijken is met de eerdere pelgrimage die ik bij Christine de Vries deed. Een reis die me weer dichter bracht bij wat ik nu op dit moment graag wil gaan doen in mijn werkende leven. Een reis die ik zeker over een paar jaar weer zal maken. Maar vooral een reis die ik iedereen van harte kan aanbevelen.

Geen opmerkingen: