zondag 30 december 2012

Alvast de beste wensen...

kerst

Nog een weekje ga ik van mijn kerstboom genieten...
Nog een weekje vakantie, lekker thuis...
Nog een weekje niet echt op de klok leven...
Nog een weekje opruimen en ordenen...
Nog een weekje wachten op nieuwe berichtjes...

Voor nu:

Alvast de beste wensen voor 

2013!

dinsdag 25 december 2012

over schoonheid

Volk van Orphalese, schoonheid is leven wanneer het leven haar heilig gelaat onthult.

***

Op nog geen half uur rijden van ons huis staat een groot tuincentrum dat ieder jaar weer een prachtige kerstshow heeft. Kerstballen, slingers, huisjes, treinen, kaarsen... teveel om op te noemen. De sfeer is gezellig en als je het op kunt brengen om er vroeg heen te gaan, dan wandel je in alle rust over al die sfeervolle afdelingen. Zo ging het ook afgelopen weekend.

Ik zag prachtige kerstbomen opgetuigd in de meest mooie kleurencombinaties. Ik zag kerststalletjes in allerlei maten en soorten en ik genoot vooral van de verwondering van de kinderen bij het zien van deze overdaad. Hoe mooi alles ook was, ergens onderweg werd ik overvallen door een gevoel dat ik ook wel eens in de supermarkt heb. Die enorme keuze, de overvloed. Het confronteert me met de waanzin van onze maatschappij waarin het blijkbaar nodig is om keuze te hebben uit meer dan 200 verschillende soorten kerstballen en dertig verschillende kerststallen. Het is een gevoel dat me verdrietig maakt omdat het me laat zien dat de verbondenheid met Moeder Aarde steeds verder van ons vandaan lijkt te varen.

Hoe anders kan het zijn om op een stille vrijdagochtend onder mijn lijsterbes te staan en omhoog te kijken. Aan elke tak hangen grote en kleine druppels. In het water worden stukjes van de omgeving weerspiegelt. De miezerregen heeft kleine "kerstballen" aan mijn boom gemaakt die ik vol verwondering gadesla. De schoonheid, van die luttele druppels, raakt me meer in mijn hart dan de vele kerstballen en bomen die ik een dag later zag. Er is zoveel schoonheid dicht bij huis te vinden. Het enige wat ik maar hoef te doen is stil staan en kijken.

***

En omdat het kerst is, nummer 923 van Chris Rea....



Voor meer verhalen "over schoonheid" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 24 december 2012

Heb je ook zo'n zin in het luchtkasteel?

Ik ook, daarom heb ik alvast wat kleine schrijfoefeningen op het weblog geplaatst. Neem er maar snel een kijkje en schrijf lekker mee.

Wil je ook meedoen, dat kan! Meld je aan via het weblog of via de e-mail.

zondag 23 december 2012

over het gebed

En indien je luistert in de stilte van de nacht, zul je hen in stilte horen zeggen...

***

Toen ik nog op de lagere school zat, vele jaren geleden, zat de kerk afgeladen vol. Elke zondag weer. Terwijl het kinderkoor zong, liet ik het knielmatje wiebelen aan het haakje voor me. De kunst was om het zo te laten bewegen zonder op mijn vingers getikt te worden. Af en toe kwam er een lied voorbij dat ik uit volle borst mee kon zingen, maar de rest van de tijd was het toch vaak stil zitten. Dat mensen na het halen van de hosti stil zaten met hun ogen dicht was iets magisch. Want wat was dat bidden nu eigenlijk? Wat zeiden die mensen in zichzelf? Mochten ze ook gewoon stil zijn? Het waren geen vragen die ik hardop stelde. Het was misschien ook wel niet op prijs gesteld als ik het gevraagd had, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

Jaren later verbaasde ik me erover dat ik vele teksten zo kon meedreunen zonder ooit over de inhoud te hebben nagedacht. Daar waar ik in mijn puberteit als enige nog van mijn gezin regelmatig in de kerk was te vinden en het de gewoonste zaak vond, werd dat naarmate ik ouder werd steeds minder vanzelfsprekend. Ik leidde het kinderkoor, ik maakte deel uit van de werkgroep gezinsvieringen en trouwde ook voor de kerk. Maar toen dat allemaal langzaam weg viel, kwamen de twijfels. Sommige gebeden zei ik hardop, andere sloeg ik onder allerlei gedachten van verzet over. Het was het punt waarop ik de kerk steeds en steeds meer achter me liet. Maar kun je het werkelijk achter je laten?

Ja, zegt de ene kant van mij. Nee, zegt de andere kant. Ik heb het instituut officieel verlaten. Ik heb me uit laten schrijven. En hoewel zo'n daad misschien lijkt op een definitieve breuk, lees en herlees ik graag de boeken van bijvoorbeeld Miek Pot, Willigis Jäger, Suzanne van der Schot en Agnes Holvast. Ze maken veel duidelijk van wat ik nooit duidelijk zou hebben gekregen als ik er gebleven was. Dat de regels toch dieper zaten dan verwacht, daar kwam ik pas achter toen ik zelf het "Wees gegroet Maria" ging herschrijven in mijn pelgrimsboeken in navolging van Kirsten Nottens Maria's dochter. Aarzelend kwamen de eerste woorden op papier, want wie was ik dat ik zo'n gebed herschreef. Maar juist dat bidden op papier maakte dat ik me meer dan ooit verbonden kon voelen en toch mijn eigen weg kon bewandelen ook al was ik "het" geloof verloren.


Voor meer verhalen "over gebed" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

zaterdag 22 december 2012

over goed en kwaad

Over het goede in je kan ik spreken, maar niet over het kwade. 
Want wat is het kwade anders dan het goede, 
dat door eigen dorst en honger wordt gekweld?

***

Wat is goed?
Wat is kwaad?
Waar zit het omslagpunt tussen goed en kwaad?
Is dat duidelijk aan te geven of is het meer een glijdende schaal?
Is de mens van nature goed?
Hoe ontstaat kwaad dan?

Het zijn vragen die over grote dingen gaan. Dingen die niet te behappen zijn. De enige oplossing is om het klein te maken.

Ik sta op het schoolplein, loop rond en observeer. Er is altijd wel een leerling die bekend staat als pester en er is ook altijd wel een leerling die altijd te grazen wordt genomen. Is dit het kwaad? Het lijkt er wel op als ik zie hoe andere volwassenen er soms op reageren. Natuurlijk mag pesten niet, natuurlijk doet deze ene leerling het ook steeds, maar wanneer wordt er naar de intentie van een situatie gekeken?

Ik loop mijn ronde en zie hoe die ene leerling ook nu weer iemand pest. Niet leuk, maar tegelijkertijd zie ik meer. Ik zie hoe deze leerling contact probeert te maken met het kind dat hij achterna loopt. Ik zie hoe onbeholpen zijn pogingen zijn en hoe zijn werkelijke vraag door de ander niet begrepen wordt. Rustig loop ik naar beide toe. Ik verwoord wat ik zag en wat ik dacht dat er bedoeld werd. Het kind kijkt me aan, slaakt een diepe zucht en ik weet dat ik goed zit. De ander kijkt, luistert en snapt ineens wat er bedoeld wordt: de vraag tot samenspelen. Nog geen minuut later zie ik twee blije kinderen het klimrek te lijf gaan. Ik weet dat die ene opmerking van vandaag geen onmiddellijke verbetering in het gedrag te weeg zal brengen, maar ik weet wel dat mijn focus meer zal liggen op het blijven verwoorden van datgene wat bedoeld wordt, dan op dat wat er allemaal fout gaat.


Voor meer verhalen "over goed en kwaad" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

schrijf eens over....

De afgelopen week verkeerde ik een flink aantal keren in wachtkamers. De letterlijke wachtkamers! De ene keer wat gezelliger dan de andere keer, maar ze hadden allemaal een ding gemeen. Ik zat er met mijn nieuwe agenda en ik schreef terwijl ik moest wachten. Ik volgde mijn ingevingen, mijn ideeën, mijn associaties, mijn lijstjes met wat ik allemaal nog moest doen. En toen ik twijfelde over het wel of niet netjes ordenen, herinnerde ik me een advies van Sigrid van Iersel. Ik schreef........ en dat was de opzet toen ik die agenda uitzocht.

Schrijf eens over het kiezen van een nieuwe agenda. Kom op, vijf minuten dat kun je best!

vrijdag 21 december 2012

over de tijd

Maar zo je in je denken de tijd in seizoenen meten moet, 
laat dan ieder seizoen alle andere omsluiten.

***

"De natuur als levenspad" schreef ik ooit in een dagboek. Het was een wens om me meer te verbinden aan de seizoenen door bijvoorbeeld mee te leven met de lijsterbes in mijn voortuin, door met aandacht kleine poppetjes te maken voor de jaartafel en mijn voeding aan het seizoen aan te passen. De praktische dingen waren die eerste jaren belangrijk, maar in de loop van de tijd was er ook een innerlijke stroom voelbaar. Ik ging de seizoenen zien in een periode van zes weken, in een dag of zelfs in een uur. Altijd weer is er de cyclus van stilte, ontwaken, groei en afsterven om vervolgens weer in de stilte te belanden. Dat werd ik me pas echt bewust toen ik het prachtige boek Rust en Regelmaat las. Er was ineens ook het besef dat er zoveel meer zat in dat wat ik in mijn jeugd had meegekregen, maar waarschijnlijk nooit begrepen had. Ik staarde me blind op rituelen die ik niet begreep, op woorden waar ik niets mee kon en op een hierarchie waarin ik me als vrouw niet thuis voelde. 



Voor meer verhalen "over de tijd" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

dinsdag 18 december 2012

over onderwijzen

Ergens eind jaren 80 ging ik stagelopen als logopediste. Helemaal wereldvreemd was ik niet, maar de stageplekken die ik tot nu toe had gehad waren toch vooral witte plekken. De kinderen die ik trof waren goed verzorgd, kregen goed onderwijs en spraken (als ze daar motorisch toe in staat waren) goed Nederlands.

Hoe anders ging het op die school in een wat we nu achterstandswijk noemen. Jongens van twaalf, die zo van het platteland van Pakistan, Marokko of Turkije waren geplukt, die niets van de juf aan wilden nemen omdat ze vrouw was. Of kinderen die 's winters nog in hun zomerkleding liepen omdat er nu eenmaal geen geld was voor nieuwe kleding. Het was ook mijn eerste kennismaking met gekleurde hennahanden en hoofddoekjes. Het was de school waar ik, als ik een leerling moest halen, de deur achter me op slot moest draaien omdat mijn spullen op mysterieuze wijze konden verdwijnen. Dat dat echt niet overdreven was, bleek een tijd later toen de boodschappen uit de afgesloten kast van het kooklokaal waren verdwenen. De directrice liet de politie komen, die zonder enig resultaat een uur later weer vertrokken. Het was de school waar ik een half jaar later mijn eerste vervanging vervulde. De school waar de leerlingen me herkenden van mijn stagetijd en waar ik met veel plezier gewerkt hebt. De school die jaren geleden vervangen werd door nieuwbouwwoningen. De school waar dierbare herinneringen liggen en mijn wereld mijlen groter werd.......

Een nummer uit die tijd (524 - John Hiatt):


Voor meer verhalen "over onderwijzen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 17 december 2012

over zelfkennis

"Ik ben..."
"Mijn naam is..."
"Noem mij maar..."
"Mijn ouders hebben mij.... genoemd"
"Ik heet..."

Altijd verbaas ik me weer over hoe mensen zich voorstellen. De eerste zin bevat meestal de naam en krijgt dan een vervolg. Negen van de tien keer is dat een beroep of een rol alsof er niets meer is dan dat.  Maar misschien is dat 'm juist. Je bent zoveel dat je uiteindelijk niets bent. Het is een gevoel dat angst inboezemt. Dat is iets waar ik zelf wel aan kan relateren. Want hoe meer ik over mijn eigen rollen nadenk, hoe minder ik grip krijg op dat wat ik werkelijk ben. Ik ben vrouw, echtgenote, pleegmoeder, vriendin, (schoon)dochter, (schoon)zus, tante, nicht, kind, hulpverlener, dagboekschrijfster, blogger, vrijwilligster, collega.... Geen enkele rol omschrijft volledig wie of wat ik ben. Het is een stukje van mezelf dat ik aan een ander (en mezelf) laat zien. Waar de ene rol meer volgend is, is de andere rol dat juist helemaal niet. Ergens onder al die rollen is natuurlijk wel een basale kern verstopt, die ik overal mee naar toe neem. Een kern waar ik steeds meer verbondenheid mee begin te voelen, juist omdat ik "niets" ben.


Voor meer verhalen "over zelfkennis" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

vrijdag 14 december 2012

de afgelopen week op Twitter



youtube en schrijven

Allerlei video's over schrijven vind je hier. In de komende weken zullen er vast nog meer video's bijgezet gaan worden. Heb je tips? Laat ze achter in de reacties, misschien voeg ik ze toe aan de lijst.

donderdag 13 december 2012

over wetgeving

Je schept behagen in het voorschrijven van wetten. 
Maar nog meer plezier geeft het je ze te overtreden.

***

Als ik kijk naar oude dagboeken dan zie ik het steeds weer. Elk boekje bevat dezelfde kleur pen. Het ene boekje heeft blauwe letters, een ander boekje heeft zwarte letters die langzaam oranje-achtig verkleuren door de tand des tijds. Doorhalingen vind ik er vrijwel niet. Alles ziet er netjes en gestructureerd uit. Toch is het niet altijd zo geweest. Mijn eerste boekjes bevatten kleine tekeningen, doorgekraste woorden, verschillende kleuren pen en versieringen. In de paar jaar die tussen deze boekjes zit, is er de "wet" ontstaan dat mijn dagboeken netjes moeten zijn. Voor wie? Waarom? Ik had geen idee.

Toen op een gegeven moment ging experimenteren met schrijfrichting, letters, randen en schrijfoefeningen liep ik tegen mijn innerlijke criticus aan: "Het zag er niet netjes uit. De verhalen gingen van de hak op de tak en waren verre van gestructureerd. Dit was geen dagboek met in tijd opeenvolgende verhalen." Het was waar. Want waar ik in de ene alinea 7 jaar kon zijn, was ik in de volgende alweer 30. Toch gaf ik niet op. Ik overtrad mijn eigen wetten met succes. Want het gaf me plezier en het stimuleerde mijn creativiteit, maar ik kwam maar niet achter hoe dat nette ooit ontstaan was. Misschien zou ik er ook nooit achter komen. Maar dat deed ik uiteindelijk wel. Een aantal jaren geleden reed ik elke drie weken op zondagochtend met vriendin A. naar Hoorn om bij de zusters Rozengeur en Maneschijn te leren, te schrijven en creatief te zijn. Daar, die ene zondag, in de keuken van het spiritueel centrum schreef ik en kwam de herinnering boven aan een werkstuk over Willem Barentsz. Werkstukken die nog met de hand geschreven werden. Ik begon met blauw en eindigde met zwart, wat genadeloos werd afgestraft met een laag cijfer en de opmerking dat het netter kon. Ik die nog nooit een slecht cijfer had gekregen.....

woensdag 12 december 2012

over misdaad en straf

Vaak heb ik je over iemand die iets verkeerd gedaan heeft, 
horen spreken als ware hij niet een der jouwen, 
maar een vreemde, en een indringer in je wereld.

***

Voordat je pleegouder wordt, volg je een programma waarin je kennismaakt met het pleegouderschap, waarin je onderzoekt of je pleegouder wilt worden, maar waarin ook bepaald wordt of je wel geschikt bent om pleegouder te worden. Het is een traject waarin je niet alleen geconfronteerd wordt met je eigen verleden, je krijgt ook talloze situaties voorgeschoteld om over na te denken.

In mijn werk als logopediste had ik al een hoop gezien: kinderen die sterk verwaarsloosd waren, schrijnende vormen van armoede, kinderen die zo onhandelbaar waren dat ze niet meer thuis konden blijven wonen, kinderen die aan hun lot werden overgelaten of ouders die zo tot aan hun nek in de psychische problemen zaten dat de kinderen op een gegeven moment in feite de ouders van hun ouders werden. Ik was wel wat gewend. Maar toch.... dan komen er op zo'n cursus ineens de verhalen en voorbeelden van mishandeling, gaat het over drugsverslaving, over detentie en bijvoorbeeld misbruik. Verhalen die indruk maken. Maar het blijft op zo'n moment toch theorie. Je kunt als aanstaande pleegouder misschien wel inschatten hoe je daarop zou kunnen reageren, maar zeker weten doe je het niet.

Maanden later wordt die theorie praktijk. Dan zit je tegenover een ouder die een enorme rugzak heeft. Is het dan mogelijk om voorbij al die bagage te kijken en de werkelijke mens te zien die daarachter schuilgaat? Uit ervaring weet ik dat dat mogelijk is en dat het ook nodig is om goed te kunnen samenwerken. Want daar heeft een kind het allermeeste aan: ouders, pleegouders en hulpverleners die door een deur kunnen.


Voor meer verhalen "over misdaad en straf" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 10 december 2012

over kleding

En vergeet niet dat de aarde het heerlijk vindt je blote voeten te voelen 
en de wind ernaar hunkert met je haar te spelen.

***
Allerlei associaties komen op: spijkerbroeken, wandelschoenen, winddichte jassen, hoeden, jasjes en zomerjurken. Het is te voor de hand liggend om over te schrijven als het over kleding gaat. Bij die ene zin van Gibran moet ik ineens denken aan "mijn" boom. De boom waarop ik uitzicht heb als ik achter mijn tafel kruip op zolder. Door het jaar heen zie ik de kleding veranderen. Van naakte takken die gesierd worden door kleine vogeltjes tot het frisse groen van de eerste bladeren die zich ontvouwen. Van de witte zachte donzige bloesem tot knaloranje bessen die knappen onder je schoenen aan het eind van het zomerseizoen. Van de mooie iriserende kleuren van spreeuwen, die mijn boom plunderen vlak voor de trek naar het zuiden.

lijsterbes

Mijn boom was fotomodel voor dit project, maar als het gaat om muziek, dan kan ik niet om nr. 1580 heen: Madonna met Vogue.


zondag 9 december 2012

de afgelopen week op Twitter

over huizen

Je huis zal niet een anker zijn, maar een mast. 

***

Over huizen zou ik kunnen schrijven. Over het bovenhuis aan de gracht, over opa's huisje op de volkstuin, over het vakantiehuisje waar we een mierenplaag hadden, over de flat langs de spoorbaan, over het huis in het Rode Dorp, over helpen verhuizen of over het huis waar ik nu al zolang woon. Maar het is eigenlijk niet waar ik aan denk als ik deze zin lees bij Kahlil Gibran.

Jarenlang was heimwee mijn beste vriend als ik op vakantie ging. Thuis wilde ik zijn, omringd door al mijn eigen spulletjes. Thuis was het huis waar ik woonde en of dat nu die flat was of dat "echte" eerste huis, dat maakte eigenlijk niet zoveel uit. Elke vakantie weer, maar er was op een gegeven moment een keerpunt. Reizen werd meer dan alleen in auto, bus of trein stappen. Het was ook met een pen op papier naar binnen keren op andere manieren dan ik altijd had gedaan. Het was het land van mijn hart verkennen, de stemmen horen die ik onderweg tegenkwam en beelden zien die voor mij betekenis hadden. Na die eerste reis werd het me duidelijk. De heimwee zat niet in de spullen of het huis, maar in het werkelijk leren thuis bij mezelf te zijn.

Als het om muziek gaat, zijn er talloze nummers met het woord Home erin. Mijn keuze is gevallen op het prachtige Home van Simply Red (nr. 937). 


Voor meer verhalen "over huizen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

zaterdag 8 december 2012

over vreugde en smart

Sommigen zeggen: 'Vreugde is groter dan smart,' 
en anderen: 'Neen, de smart is groter.' 
Maar ik zeg je: ze zijn onafscheidelijk.

***
En dan gaat opeens de telefoon. Het is over zessen. Aan de andere kant van de lijn wordt me gevraagd om even te gaan zitten. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik krijg een uur om te beslissen. Ik hang op en bel mijn echtgenoot, die nog onderweg naar huis is. We besluiten er voor te gaan. Terwijl ik eten sta te kopen, loop ik in gedachten een lijstje na. Waar haal ik in godsnaam voor morgenochtend 12 uur babykleren vandaan in maatje 56? Wat heb ik nog meer nodig? Wat moet er geregeld worden? Hoe bereid ik ons oudste pleegkind voor? Wie gaan we bellen met dit nieuws en wie moet er nog even wachten?

De volgende dag kopen we in een uur tijd een kinderwagen, flessen, een kruik, luiers, babyvoeding en fopspenen. "Kunnen we het direct meenemen?", vragen we aan de verkoopster. "We krijgen over een paar uur namelijk een kind." Het meisje staart ons aan. Ze vraagt niets, ze zegt niets. Ze pakt de spullen in, schrijft de bon uit en blijft verbijsterd achter. Tja, zo voelden wij ons gisteren ook. Maar echt tijd om er lang bij stil te staan is er niet.

Uur na uur verstrijkt. Om 12 uur schieten de zenuwen alle kanten op. Om half 1 is er nog niemand. Bij elke auto die de straat in komt, hopen we dat die stopt voor onze deur. Maar auto's rijden voorbij. Om 1 uur gaat de telefoon. Ze komen eraan. Niet lang daarna wordt me een klein bundeltje overhandigd. Tien kleine vingertjes en teentjes, blonde haartjes en een prachtig wipneusje dat vraagt om een piepklein kusje. Als we weer alleen zijn, komen de tranen. Tranen van blijdschap om dit kleine mensje in mijn armen te mogen sluiten, maar ook tranen van intens verdriet en medeleven. Vandaag heeft een moeder afscheid moeten nemen van haar kind. Ze mag het pas weer zien als de rechter een uitspraak heeft gedaan. De kans op terugkeer is nihil...........



Mooier vind ik de versie die George Michael zong:


Voor meer verhalen "over vreugde en smart" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

vrijdag 7 december 2012

over arbeid


Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde. 
En als je niet met liefde arbeiden kunt en enkel met tegenzin, 
dan is het beter je arbeid op te geven....

***  

Na die ene vergadering waarin de daadwerkelijke verhoudingen binnen het team voor de zoveelste keer weer duidelijk werden, was de maat vol. Ik schreef bij thuiskomst mijn ontslagbrief, vroeg een paar dagen later om een gesprek en deelde mijn ontslag mede na een dienstverband van bijna 10 jaar. Nog nooit had ik mijn directeur zo wit weg zien trekken. En nog nooit had ik me zo bevrijd gevoeld ook al had ik nog geen ander werk. Op mijn spaargeld kon ik nog wel een tijdje teren en zo creëerde ik voor mezelf de tijd en ruimte om ander werk te zoeken. Binnen een maand had ik die andere baan....... en dan duurt een opzegtermijn van 3 maanden toch nog wel heel erg lang. Maar het was goed. Ik kon alles afronden en met frisse moed een nieuwe start maken.

Ik denk nog vaak terug aan die beslissing. Eigenlijk had ik hem jaren eerder moeten nemen, maar er was eigenlijk altijd wel wat om het niet te doen: Dat ene project was nog zo leuk, die ene leerling nog zo interessant.... Maar misschien had ik ook wel niet het lef om mijn ontslag in te dienen. Het heeft me echter wel een feilloos gevoel opgeleverd voor situaties die niet "pluis" zijn. Situaties waarin er geschoven wordt met mensen alsof het poppetjes zijn. Situaties waarin macht meer een rol speelt dan overleg en waarin dus eigenlijk de angst regeert. Het heeft me laten zien dat het belangrijk is om mijn hart te volgen en werk te doen waar ik blij van word.


Voor meer verhalen "over arbeid" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

donderdag 6 december 2012

over eten en drinken

Spreek tot ons over eten en drinken.

***

Meer dan vijf huizen en een hotel leek het niet. In de middle of nowhere zoals de taxidriver ons vertelde. Maar het zag er prachtig uit. Net achter een heuvel, wat grote bomen op de achtergrond, een prachtig wit hotel met hele dikke muren, die bestand waren tegen de ruige weersomstandigheden die hier zo konden heersen. Dit was de plek waar we de eerste dagen van onze vakantie door zouden brengen. 

Hij zat daar vlak naast de deur, zijn ogen vielen af en toe dicht. Zachtjes liepen we langs hem om hem niet te storen. Toen we naar boven liepen hoorden we de eigenaar tegen hem praten, bestraffend, maar er kwam geen reactie terug. We besteedden er niet veel aandacht aan. De volgende morgen aan het ontbijt zat hij weer op dezelfde plek, een beetje soezend. Ergens vertederde het me, maar ik had beter moeten weten. Toen het ontbijt op tafel kwam, sjokte hij naar binnen, ging naast mijn tafel zitten. Snurkte even zoals alleen boxers dat kunnen doen en likte daarbij ook nog even zijn lippen af. Op mijn reactie "No way, José", verdween hij met de staart tussen de poten naar zijn plek op de gang. 

Omdat dit smeekliedje niet kon, heb ik gekozen voor deze (nr. 79 in de lijst):


Voor meer verhalen "over eten en drinken" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

woensdag 5 december 2012

over geven

Alleen wanneer je van jezelf geeft, geef je ten volle.

***
Elke dinsdag breng ik eerst de kinderen naar school en daarna fiets ik door naar het atelier waar bloempotten gemaakt worden. Ik ben vrijwilliger en word op handen gedragen zowel door de verstandelijk gehandicapte cliënten op de afdeling als door de groepsleiding. Als ik me een keer niet goed voel, slaat dat vaak na binnenkomst al om. Het is hartverwarmend hoe er naar mij uitgekeken wordt en hoe mensen gaan glimmen als ik een keer individueel met iemand mag werken. Alle energie die ik erin steek, krijg ik dubbel en dwars terug. Het is geen must, maar het is zoals het werkt op een wonderlijke manier. Het brengt indrukken met zich mee die me herinneren aan mijn werk op de ZMLK-school, maar het geeft me ook nieuwe ervaringen zoals muziek. Muziek, die ik zelf niet zo snel zou draaien, maar die ik bij nader inzien meer kan waarderen dan ik gedacht had:


Voor meer verhalen "over geven" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

dinsdag 4 december 2012

over kinderen

En hij zeide: Je kinderen zijn je kinderen niet. 
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf. 
Zij komen door je, maar zijn niet van je, 
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

***

Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet, dat heb je nu eenmaal als je voor pleegkinderen kiest. De ouders van deze kinderen hebben dus wel kinderen, maar eigenlijk ook weer niet. Of misschien omschreef een van onze gezinsvoogden het wel het beste: "In Nederland heeft iedere ouder het recht om een kind te krijgen, maar niet het recht om het ook zelf op te voeden." Het is een complex geheel waarin iedereen de vrijheid moet krijgen zijn/haar ouderrol in te vullen binnen de grenzen die mogelijk zijn. Dat is lang niet makkelijk. Soms is het dansen op een slap koord, want ook al is het duidelijk dat kinderen nooit meer naar hun ouders terug zullen keren, dat verlangen blijft altijd wel bestaan.

En hoe lastig het allemaal soms ook is, het is prachtig om te zien hoe kinderen zich ontwikkelen. Van eerste wankele stapjes naar rennen. Van plaatjes kijken naar woordjes lezen. Van kinderliedjes luisteren tot meezingen in prachtig brabbelengels. Rumour has it van Adele is zo'n meezinger die altijd zorgt voor een lach op mijn gezicht omdat teksten op de achterbank altijd heel wat anders zeggen dan de zangeres ze bedoeld heeft.


Voor meer verhalen "over kinderen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 3 december 2012

over het huwelijk

"...Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn. 
Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien. 
Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering. 
Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn. 
Laat de winden des hemels tussen je dansen...."

***

Zoals ik de pest heb aan Commander Cody, kan hij Aafje Heynis niet echt waarderen.

Terwijl andere voetbalvrouwen langs de lijn staan in de jaren '90 als hij speelt met zijn maatjes, lig ik nog in bed lekker naar Reiziger in muziek te kijken.

Hij rijdt op een gegeven moment in een grote auto van de zaak, ik in een oud Pandaatje met een "hangmatje".

Waar hij berekend zijn studiepunten in een avondstudie bij elkaar sprokkelt, lees ik elk boek dat gelezen moet worden om mijn diploma te behalen.

In ATWT duiken laat op de avond, doet hem in zijn Mac verdwijnen om een spelletje schaak te spelen. 

En als hij naar Ajax kijkt, lees ik een boek.

Hij is opgegroeid met spelletjes, ik moet de lol daarvan langzaam ontdekken.

De verschillen lijken misschien groot, maar na 23 jaar huwelijk koesteren we ze nog steeds. Er zijn genoeg overeenkomsten om de verschillen te compenseren. The thrill is nog lang niet gone, maar de gezamenlijke liefde voor deze prachtige muziek is alleen maar groter geworden.



Voor meer verhalen "over het huwelijk" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

op herhaling

Op zoek naar een bepaalde coachingsoefening, kwam ik een oude bijdrage aan de W.o.W. (december 2010) tegen:

Ik sta hier nu wel lekker droog, maar gezellig is het niet. De muziek is uit, de kachel is gestopt en langzaam maar zeker daalt de temperatuur. Ik zei nog: "Maak het niet te lang". "Nee, ik ben echt zo terug", zei ze. Ik keek haar na. Ondertussen glijden de minuten voorbij. Ik zie het winkelende publiek: mannen met mutsen, vrouwen met gekapt haar dat in dit licht een paarsige gloed krijgt. Kleine kinderen worden aan hun arm meegetrokken als hun aandacht even afdwaalt naar een papiertje op de grond. De liftdeuren openen en sluiten zich. De mensenmassa deint op hetzelfde ritme mee. Ze verschijen en verdwijnen in het schijnbare niets. Maar als je goed kijkt, ontwaar je iets wonderlijks. De mensen gaan met lege handen de lift in en komen met tassen er weer uit. Ik probeer haar te ontdekken in die mensenmassa, maar het lukt me niet. Er zit niets anders op dan maar te wachten. Om me heen hoor ik piepende banden, slaande deuren en startende motoren. Ik luister naar de voetstappen. Ik hoor de hoge hakken, de spekzolen en het gepiep van rubberlaarzen, maar haar voeten hoor ik niet. En dan opeens is ze er. Ze opent mijn deur, gooit haar tas op de stoel en gaat zitten. Ze zucht. Ik voel haar warme handen op het stuur. Ze start mijn motor, draait de radio aan en samen rijden we de parkeergarage weer uit.

(de opdracht)

zaterdag 1 december 2012

de afgelopen week op Twitter

vrijdag 30 november 2012

workshop Judy Reeves


Een inspirerende workshop van Judy Reeves, niet echt bedoeld voor dagboekschrijvers en schrijfsters, maar heel bruikbaar, zeker als het gaat over de ruwe versie, writing prompts en afspraken maken met jezelf.

In de video spreekt ze over een kalender met writing prompts. Inmiddels is die kalender ontwikkeld en is het mogelijk om deze ook te bestellen, zie hier voor meer informatie of hier om de kalender in te zien.

donderdag 29 november 2012

schrijftop2000

Vorige jaar had Hella Kuipers een prachtig initiatief: de Schrijf top 2000. Lekker herinneringen ophalen (op papier) bij liedjes uit de TOP 2000. Leuk om te doen... een beetje zoeken in de lijst, je verhaal schrijven en vervolgens vanuit YouTube de video erbij plakken.

Dit jaar is er ook weer een Schrijf top 2000, maar een beetje anders dan vorig jaar. Onder de titel De Profeet en de muziek presenteert Hella haar nieuwe initiatief, waar ik zeker aan mee ga schrijven de komende tijd. Wil je meer weten? Ga dan naar deze site.

woensdag 28 november 2012

eenvoud

Het maken van een kleurrijke pagina hoeft niet moeilijk te zijn. Bekijk het onderstaande filmpje maar eens. Als je dit zelf ook wilt proberen schrijf je tekst in ieder geval met een watervaste inkt of stift zodat het zwart niet uitloopt als je er met verf overheen gaat.


Ik probeerde het zelf ook uit en daar kwam de innerlijke criticus naar boven. Zo'n potloodlijntje, dat is toch geen gezicht als dat blijft staan, fluisterde ze. Ik luisterde, gumde het weg en vulde het vak met kleur. Had ik toch maar niet geluisterd want zonder zo'n lijntje ziet het er eigenlijk helemaal niet. Dus gewoon lekker laten staan die potloodlijnen en vooral genieten van het schrijven en spelen met kleur!

maandag 26 november 2012

schoonschrijven

Hoewel ik er zelf niet veel meer mee doe, blijf ik het inspirerend vinden om mooie letters te zien. En als dat dan ook nog eens met een dikke kwast is en op zijn kop, dan kan ik deze kunst nog meer waarderen! Kijk maar eens:


vrijdag 23 november 2012

notitieboek Soho elite


Voor de schrijfcirkel was ik op zoek naar een mooi, maar vooral eenvoudig notitieboek. De keus aan boeken en boekjes is enorm. Omdat ik niet echt een idee had waar ik naar zocht, liep ik de kantoorboekwinkel binnen voor wat inspiratie. En daar lag "mijn" boek: een blanco notitieboek op A4 formaat, merk Soho Elite (160 pagina's voor € 9,99). De kaft eenvoudig zwart of zilver met wat kleine gekleurde blokjes. Het papier is niet te dun, maar ook niet te dik en glad genoeg om met vulpen te schrijven. Mijn inkt lekt niet door naar de volgende pagina en dat is op zich al een wonder omdat dat bij de meeste boeken wel gebeurt. Inmiddels weet ik dat dat meer te maken heeft met de Lamy-inkt dan met het papier omdat ik nogal eens de reactie van andere dagboekschrijfsters krijgt, die met hun vulpen geen last hebben in bijvoorbeeld boekjes van Moleskine.

woensdag 21 november 2012

op de kop getikt

In 2005 deed ik het.
In 2007 deed ik het nog een keer.
En toen... toen was het niet meer te koop.
Maar ik heb een tweedehands exemplaar op de kop getikt. Nog maagdelijk leeg, zonder een kreukeltje, deukje of vouw.

En zo schrijf ik in 2013 nog een keer in Bewust worden doe jezelf, een prachtig klein schrijfboekje, waarin je elke dag een kleine tekst kunt schrijven over een thema, een zin of een woord. Of zoals de ondertitel vermeldt: Schrijvend naar bewustzijn en zelfkennis. Ik ben benieuwd wat het me deze derde keer gaat opleveren.



maandag 19 november 2012

workshops 2013


Over anderhalve maand eindigt 2012 alweer. Het jaar is omgevlogen. Ik heb veel plezier aan het geven van workshops beleefd en wil daar in 2013 zeker mee doorgaan. De workshopkalender tot en met juni 2013 ziet er als volgt uit:

januari 2013
Op zaterdag 5 januari start het samen lezen en schrijven bij het Handboek voor het bouwen van je eigen Luchtkasteel. Meer informatie over dit project vind je op de Schrijfcirkel.

Op vrijdag18 januari is er weer een huiskamerworkshop kleurrijk dagboek met als thema het Woordendoosje. Je schildert in deze workshop je eigen doosje en je maakt schrijfkaartjes die in het doosje passen. Daarnaast leer je hoe je dit doosje kunt gebruiken als verrijking voor het schrijven in je dagboek. Een gezellige workshop waarin je handen best vies mogen worden.

februari
Op vrijdag 22 februari is de huiskamerworkshop gericht op intuïtief tekenen en hoe je daarbij kunt schrijven. Je maakt kleine tekeningen met verschillende materialen en leert hoe je die tekeningen kunt duiden met behulp van schrijfoefeningen. Ervaring met tekenen en schrijven is niet nodig, wel de bereidheid om een keer wat anders te doen dan je normaal gewend bent.

maart
Op vrijdag 15 maart bied ik nog een keer de huiskamerworkshop Randen aan. In deze workshop leer je hoe randen je kunnen helpen bij het schrijven, maar je gaat ook aan de slag met randen als versiering van je pagina's. Een leuke leerzame ochtend waarop je lekker in je pen kunt klimmen!

april
Op vrijdag 19 april staat het geschreven dagboek centraal. Het thema is het schrijven van dialogen. Een dialoog is een prachtige schrijfvorm om in je dagboek te gebruiken. Je kunt het niet zo gek bedenken of er is wel een gesprek mee te voeren, niets is te dol. Wil jij ook wel eens weten wat jouw linkerhand van de rechter vind, schrijf je dan in voor deze workshop!

mei
Op vrijdag 31 mei gaan we in de workshop schrijven en plakken. Je maakt twee collages en je leert hoe je aan de hand van een collage in je dagboek kunt schrijven. Voor deze workshop is het handig als je zelf ook 1 of 2 tijdschriften meeneemt.

juni
Vlak voor de zomersluiting herhaal ik op vrijdag 28 juni nog een keer de huiskamerworkshop Woordendoosje. Je schildert in deze workshop je eigen doosje en je maakt schrijfkaartjes die in het doosje passen. Daarnaast leer je hoe je dit doosje kunt gebruiken als verrijking voor het schrijven in je dagboek. Een gezellige workshop waarin je handen best vies mogen worden.
Heb je al een woordendoosje en wil je graag nieuwe woorden voor jouw doosje maken, dan ben je ook van harte welkom. Vermeld dit dan wel bij je aanmelding.

Verdere informatie

Aantal deelnemers 
Per workshop is er plaats voor 2 tot 6 deelnemers.

Tijd
De workshops beginnen om 9.30 uur en eindigen om 11.30 uur (inloop vanaf 9.15 uur).

Kosten
Per workshop betaal je € 10,- inclusief koffie en/of thee.
De workshop woordendoosje is € 12,50 i.vm. de materialen die gebruikt worden.

Plaats
Delft, wijk Buitenhof
Goed bereikbaar via de A4 en A13. Op loopafstand (ongeveer 5-10 minuten) van bus en/of tram.

Aanmelden
Je kunt je via e-mail aanmelden, dan ontvang je de verdere gegevens.


vrijdag 16 november 2012

u, jij, ik, wij, hij, zij....

Het is half zes. Het schemert en het is voor de kinderen reuze spannend om juist dan nog buiten rond te lopen. De kinderen rennen voor me uit en doen tikkertje. Af en toe doe ik mee, wat tot grote hilariteit leidt. Opeens staat het vriendinnetje stil en zegt "u" tegen mij, terwijl ze al jaren me gewoon bij mijn voornaam noemt en jij zegt. Ik schiet in de lach en benoem wat ze doet. Ze redt zich lachend uit de situatie door heel adrem "je wordt ook al een dagje ouder" terug te kaatsen.

In kindertaal is het woord u een van de laatste dingen die zich ontwikkelen. Het is niet zo dat kinderen het niet al op jonge leeftijd kunnen zeggen, maar het experimenteren en weten dat u gebonden is aan bijvoorbeeld leeftijd is, komt dan steeds meer tot uitdrukking. Het is het wisselen van dit soort woorden dat voor mij interessant is omdat het ontwikkeling in brede zin laat zien. Het zegt namelijk niet alleen iets over de taalontwikkeling, maar ook over het inzicht in sociale situaties en onderlinge verhoudingen.

Probeer eens een van de volgende schrijfoefeningen uit:

1. Beschrijf je eigen dag eens vanuit een ander perspectief. Je bent geen ik meer, maar een hij of een zij. Je schrijft dus niet "ik ging" over jezelf, maar "hij ging" of "zij ging". Je neemt als het ware meer afstand. Schrijf je tekst en lees hem nog eens door. Schrijf vervolgens nog een paar regels over hoe dat voelt om op die manier te schrijven.

2. Schrijf eens een brief aan jezelf. Begin met "Geachte meneer..." of "Geachte mevrouw...". Gebruik u  in plaats van je of jij. Reflecteer na afloop: Als je je brief doorleest, wat doet dat woord u met je?

3. Schrijf eens over de eerste keer dat je u werd genoemd. Hoe vond je dat?

woensdag 14 november 2012

Samen lezen, schrijven (en plakken) - nieuw project

Wat is de Schrijfcirkel?
De Schrijfcirkel is een plek waar samen boeken worden gelezen, maar waar je ook uitgenodigd wordt om over een boek te schrijven, te plakken of misschien wel te tekenen.

Welk boek?
Om te beginnen heb ik een prachtig creatief en vooral lekker leesbaar boek uitgekozen, dat erom roept om creatief benaderd te worden. Het boek geeft zelf suggesties om mee aan de slag te gaan zoals met het maken van lijstjes, het schrijven van interviews, dansen en verbeelden. Graag nodig ik je uit om met mij mee te reizen door dit prachtig boek: Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel. Drs. Aders schreef in de recensie op Bol.com:
"Een luchtkasteel is een plek om jezelf gelukkig te fantaseren en om in te verdwijnen. Kinderen weten dat beter dan volwassenen. Maar het is ook een middel om met verbeeldingskracht de werkelijkheid en jezelf opnieuw vorm te geven. Het is dat laatste aspect van het luchtkasteel dat de auteur, van oorsprong copywriter in de reclame, de lezer in dit boek wil laten zien. Ze doet dat in de vorm van een tocht langs de vele vertrekken van het luchtkasteel, die onder meer langs de salon, de keuken, de balzaal, de kinderkamer, maar ook langs de kamer van geluk en de Royal Suite voor kwaad voert. Deze reis heeft tot doel de lezer bewust te maken van verborgen gedachten, wensen en verlangens, waarbij heel serieuze levensvragen op een speelse manier aan de orde komen. Tekst en illustratie vormen in het boek een geheel en de visualisatie is altijd functioneel. Door de lichtvoetige en associatieve manier waarop de zoektocht is vormgegeven, zal dit originele boekwerk een brede lezersgroep aanspreken."


Werkvormen
Schrijven over wat je gelezen hebt, kun je in je dagboek doen, maar het hoeft niet. Het mag ook op je weblog (als je dat hebt) of alleen maar in de reacties op dit weblog. Het is maar net wat voor jou prettig is. Wil je dieper in het boek duiken dan alleen lezen en schrijven, dan kun je collages maken of bijvoorbeeld tekenen. Af en toe zal ik je suggesties doen, die bij een bepaald hoofdstuk bruikbaar zijn. Het gaat niet om mooie werkstukjes maken, maar om de voor jou waardevolle lessen uit een boek te kunnen halen door middel van creativiteit. D.m.v. dit weblog kun je je ervaringen delen met andere deelnemers en als je wilt, kun je ook foto's van je creatieve werk laten zien.

Elke week of toch niet?
Het zou mooi zijn als je elke week meeleest en mee doet, maar het leven vraagt soms andere dingen van ons. Je kunt dus ook later aan dit project beginnen of als je op vakantie gaat, een weekje overslaan en later jouw ervaringen toevoegen. Ook kan het zo zijn dat sommige hoofdstukken je minder zeggen dan andere. Wanneer je mee doet verplicht je jezelf nergens toe.  

De kosten
De enige kosten die aan dit project verbonden zijn, zijn de kosten voor het boek. Omdat het al enige tijd uit is, is het mogelijk om dit boek ook tweedehands aan te schaffen zoals bij Bol.com of Boekwinkeltjes.nl.

Wanneer en hoe lang?
Op zaterdag 5 januari 2013 gaat het samen lezen van start. De eerste week lezen we wat meer dan 1 hoofdstuk, maar daarna is het de bedoeling dat we 1 hoofdstuk per week doorwerken zodat het project op 1 juli is afgerond. Later beginnen is ook mogelijk, dan begin je gewoon bij week 1 en werk je het boek in je eigen tempo door. 

Meedoen
Wanneer je mee wilt doen, laat dan een reactie op de Schrijfcirkel achter.

maandag 12 november 2012

Krabbels - nieuws en inspiratie

Vandaag is de nieuwsbrief verstuurd. Helaas kreeg ik een aantal mails terug. Heb je de nieuwsbrief niet ontvangen en is je mailadres gewijzigd, wil je dit dan aan mij doorgeven?

Alvast bedankt!

links of rechts?


Heb je wel eens met je andere hand geschreven? Het is echt een leuke oefening om te doen. Pak een pen of een viltstift en je dagboek. Schrijf je eigen naam eens op met je andere hand. Misschien zit je wel met het puntje van je tong tussen je lippen of tanden geklemd om het zo netjes mogelijk te doen. Als je de smaak een beetje te pakken hebt, probeer dan eens wat zinnen te schrijven:

* Ik schrijf altijd met....
* Ik schrijf nu met.....
* Zo schrijven voelt.....

Je zult zien dat je niet echt netjes schrijft. Sommige letters zullen je misschien niet zo goed lukken, maar het is zeker wel mogelijk om met je andere hand te schrijven als je afstand kunt nemen van het feit dat je teksten er netjes en mooi geschreven uit moeten zien. Als je het aandurft, schrijf dan eens 3 of 5 minuten achter elkaar met je onhandige hand. Het is echt de moeite waard om je teksten achteraf nog eens door te lezen. Soms schrijf je hele andere dingen dan dat je normaal zou schrijven. Probeer het maar eens uit.

In het Schrijfhandboek van Saskia de Bruin is er een hoofdstukje gewijd aan deze vorm van schrijven, maar de bron is voor mij toch het boek The Power of Your Other Hand van Lucia Capacchione. In het boek worden theorie, voorbeelden en oefeningen voor schrijven en tekenen met je niet-dominante hand gecombineerd.

zaterdag 10 november 2012

de afgelopen week op Twitter

vrijdag 9 november 2012

ochtendpagina's


Als het gaat om ochtendpagina's dan is er een "goeroe" die dat steeds maar weer promoot: Julia Cameron. Het idee is simpel. Je schrijft 3 pagina's (op A4-formaat) aan het begin van je dag met de hand. Je schrijft gewoon wat er in je opkomt, zonder te stoppen, zonder op spelling en grammatica te letten. Je schrijft geen kunst, je schrijft geen verhaal. Het is meer het registreren van wat er allemaal in jouw gedachten voorbij komt. Daarna sluit je je boek. Simpel.

In de afgelopen jaren ben ik vaak begonnen aan dit soort pagina's. Soms in de ochtend, soms in de avond. En altijd gaf ik het na een tijd weer op. Zo voelde het tenminste. Langzaam maar zeker veranderde mijn mening daarover. Ik dacht na over de half lege dagboeken in mijn dekenkist. In feite is dit niet veel anders. Als ik het kan beschouwen als een vorm van oefenen, dan gaat het me echt niet onaardig af. Toch vind ik het niet zo simpel als het boek The Artist's Way beschrijft. Het vraagt om discipline om elke dag achter de tafel te kruipen ongeacht hoe ik me voel of wat ik denk. Het is een kwestie van "niet zeuren maar doen", maar ook van verlangen. Een verlangen om me weer te verbinden aan het schrijven en de stilte van de ochtend. Een verlangen dat me uiteindelijk ook weer terugbrengt bij mezelf omdat het schrijven me weer bij alles wat er in mij en om mij heen gebeurt stil laat staan.

Julia Cameron noemt de ochtendpagina's het voornaamste instrument voor het creatieve herstel. Dat kan ik me bij 3 keer een A4-vel vol schrijven ook wel voorstellen. Mijn ochtendpagina's zien er anders uit. Ik schrijf 10 minuten. Mijn pagina's hebben ook niet het doel om tot creatief herstel te komen. Ze zijn vooral bedoeld als een vorm van meditatie. Om even aandachtig te zijn bij dat wat er op de vroege ochtend voorbij komt. Het is een moment voor mezelf. Een moment om in alle rust de dag te beginnen met dat wat ik het liefste doe: schrijven. De pagina's teruglezen doe ik meestal niet. En als ik het wel doe, dan is het vaak maanden later, maar meer uit nieuwsgierigheid dan dat ik er werkelijk op reflecteer.

Omdat het weer zo'n tijd geleden is, heb ik mezelf een doel gesteld. In de hele maand november ga ik iedere werkdag 10 minuten schrijven aan het begin van mijn dag. In het weekend schrijf ik niet. Onverwacht leverde me dat het eerste weekend innerlijke strijd op. Strijd die het verlangen naar schrijven aanwakkerde en mijn motivatie om op maandag weer te beginnen verhoogde. Ook het verdienen van een stickertje als ik het gedaan heb, levert motivatie op. Het klinkt kinderachtig, maar het werkt.

Beste bezoekers van mijn blog,

Schrijf jij ochtendpagina's? Waarom en hoe? Laat eens wat van je horen. Ik ben erg nieuwsgierig.

woensdag 7 november 2012

agenda

Hoewel ik een digitale agenda heel erg handig vind, lukt het me toch niet om afscheid te nemen van de ouderwetse agenda die vraagt om een potlood of pen. Het kiezen van een nieuwe agenda kan heel simpel zijn. Je koopt gewoon dezelfde agenda die je het jaar daarvoor ook al gebruikte. Maar levens veranderen en agendawensen veranderen mee, zo ervaar ik dat zelf tenminste. In de afgelopen jaren gebruikte ik de Modron Vrouwenagenda. Een klein handzaam boekje dat prachtig vormgegeven is. Maar wat ik miste was schrijfruimte en dus sleepte ik naast mijn agenda vaak nog twee boekjes mee in mijn tas (mijn dagboek en een inspiratieboekje). Dat zou toch op een handigere manier moeten kunnen. In de kantoorboekwinkel vond ik een handzame agenda van Moleskine. Het had dezelfde grootte als mijn inspiratieboekje en dat leek me een goede optie om het aantal boekjes in mijn tas te verminderen. Maar de praktijk was toch anders. Het was inderdaad een handig boekje. Het was prettig om schrijfruimte naast het agendagedeelte te hebben, maar eigenlijk was het te klein. Daarom zocht ik naar een grotere agenda, maar die moest er wel wat gezelliger uit zien dan de standaard Moleskine. Ik vond speciale Moleskines (zie hier), maar koos uiteindelijk voor een mooi roze exemplaar uit de Leuchturm1917 serie.

maandag 5 november 2012

Pilot - vulpen


Als het gaat om vulpennen dan heb ik mijn hart echt verpand aan het merk Lamy. Het zijn met name de Vista (de doorzichtige pen), de Safari en de Al-star die niet al te duur zijn en die ik al jaren erg fijn vind schrijven. Er is echter een nadeel. Lamy heeft zijn eigen vullingen en kleuren. Het lichtblauw vind ik prachtig, maar soms verlang ik wel eens naar een kek kleurtje zoals roze, oranje of geel. Dat heeft Lamy niet en dus moet ik dan uitwijken naar bijvoorbeeld een converter (= een lege vulling die je zelf kunt vullen) en een ander merk inkt. Ik heb het geprobeerd, maar het wordt toch altijd een beetje een knoeiboel bij mij. Roze vingers, vlekken of het niet goed kunnen vullen van de converter zijn zo van die voorkomende problemen.

Een hele tijd geleden kwam ik op een Amerikaanse site een set goedkope vulpennen tegen in mooie kleuren. De verzendkosten waren duurder dan de pennen, dat was een reden om ze niet aan te schaffen. Onlangs kwam ik de pennen weer tegen op de site van PenStore. Ik bestelde drie vulpennen (2x een Pilot Platinum Preppy en 1x een Pilot Vpen Trendy Erasable) en ik moet eerlijk zeggen dat ik blij verrast ben. De pennen liggen lekker in de hand. De kleuren zijn prachtig en ze schrijven heerlijk. Dat bewijst maar weer eens dat een fijne vulpen echt niet duur hoeft te zijn. De vullingen voor de Preppy vind ik (in vergelijking tot de pen) wel prijzig, maar goed. Je kunt niet alles hebben.

zaterdag 3 november 2012

de afgelopen week op Twitter

vrijdag 2 november 2012

kleur bepalen

kleurig

Op mijn bureau liggen verschillende soorten pennen: vulpennen, balpennen, Stabilo fineliners en bijvoorbeeld pointVisco's in allerlei kleuren. Toch gaat het net als bij mijn potlodendozen. Sommige kleuren zijn eerder aan vervanging toe dan andere. Paars en blauw zijn de kleuren die hard gaan, terwijl zwart, groen en rood veel minder aan bod komen. En als ik andere kleuren dan normaal gebruik, dan is dat meestal doelbewust omdat die kleur op dat moment een functie heeft, hetzij esthetisch, hetzij symbolisch.

Schrijf eens vijf minuten over de kleur waar je altijd mee schrijft. Pak daarna eens een kleur waar je nooit mee schrijft en zet je wekker op drie minuten. Schrijf over die kleur. Hoe voelt het? Is het anders? Zo ja, wat maakt het anders?

woensdag 31 oktober 2012

woordendoosje - vervang de woorden

journaling vocabulary

Als er een oefenvorm is, waar ik als dagboekschrijfster mijn hart aan heb verpand, is het wel het woordendoosje. Het idee is dus simpel. Je neemt een doosje, een paar vellen papier. Je maakt zo'n 100 kaartjes met daarop een woord. Het zijn eenvoudige, dagelijkse woorden zoals sneeuwklokje, lezen, zijn, trein, rood en bijvoobeeld moe. Maar wel woorden die bij mij horen.

Cynthia Gallaher, die het begrip journaling vocabulary introduceerde in een video op YouTube (scroll naar 2:10 min. in de video), adviseert om de woorden om de 3 tot 6 maanden te verwisselen voor een nieuwe set. Ik heb dat eigenlijk nooit zo planmatig gedaan. Meestal vervang ik een deel van een set als ik merk dat ik regelmatig woorden terugleg in mijn doosje omdat ik er niet meer over wil schrijven. Woorden die dus op de een of andere manier hun magie hebben verloren.

Voordat ik een nieuwe set maak, leg ik alle woorden eerst op tafel neer. Ik haal de dubbele eruit en vervolgens lees ik ze. Daarbij maak ik een snelle schifting tussen bewaren en wegdoen. Vervolgens maak ik nieuwe kaartjes en voeg die aan mijn doosje toe. Of dit er nu precies evenveel zijn als ik er weggedaan heb, dat tel ik eigenlijk nooit, maar meestal zijn het er wel meer omdat mijn doosje per keer toch voller lijkt te zitten.

Het veranderen van de inhoud geeft een nieuwe impuls aan het schrijven. En dat is toch waar het eigenlijk om gaat.

***

Het maken van een woordendoosje komt in 2013 zeker weer op het workshop-programma te staan. Ik heb de planning nog niet helemaal rond, maar in de loop van november komt het nieuwe programma weer onder het kopje agenda te staan. Als je interesse hebt in deze workshop, laat het me alvast weten, dan kan ik met jouw planningswensen rekening houden.

maandag 29 oktober 2012

wijze woorden

De herfstvakantie zit er weer op. Ik had de kinderen nog wel een weekje gegund, maar dat zit er helaas niet in. Tijdens zo'n vakantieweek realiseer ik me weer eens hoe moeilijk het soms is om even tijd voor mezelf vrij te maken. Toch is het wel mogelijk, al is het maar 5 minuten. Even met een kop koffie in de keuken blijven hangen en naar de vogeltjes kijken die op spinnenjacht zijn. Of met de kinderen naar de verre bakker gaan. Zij fietsen voor me op de stoep en door het park, terwijl ik rustig loop en geniet van de prachtige herfstkleuren. Toen ik de onderstaande video zag, concludeerde ik dat ik het dus nog niet eens zo gek deed.

De video startte iedere keer op bij het aanklikken van de pagina - erg irritant, daarom een link naar het filmpje.

Het blog van Karen Maezen Miller is ook mooi.

vrijdag 19 oktober 2012

Pen en Papier: oktober 2012

Speciaal voor degene die zich in mijn afwezigheid zullen vervelen, nog een lekker doorklik blogje.

Dagboekdag
Sarine Zijderveld organiseert samen met nog twee andere schrijfdocenten op 9 maart 2013 een dagboekdag. Klik verder voor meer informatie.

Gedichtendag
Om ook in je agenda te noteren: Op 31 januari 2013 is het weer de nationale gedichtendag. Het is bovendien de start van de poëzieweek die als thema Muziek heeft.

Twitter
Op twitter komen soms mooie tips voorbij. Zo maakte Veertje Vederlicht me attent op een mooi artikel over Writing Meditation, waar je ook de (Engelstalige) instructie en tekst kunt downloaden. Schrijfinspiratie kun je ook vinden bij bijvoorbeeld @PapierenSpiegel, @tuimeltekst en @EenMetYoga

Notitieboeken
Soms zijn zelfgemaakte notitieboeken ware kunstwerken, kijk hier maar eens.
Maar een lekker kleurtje is ook nooit weg.

Schrijven
Schrijven tegen stress en depressie, kreeg aandacht op de site van Schrijven Online. Lees het artikel.

De digitale afdeling

Dankbaarheidsdagboekjes
Hoewel pen en papier voor mij toch altijd nummer 1 blijven als het gaat om dagboekschrijven, gaan de digitale ontwikkelingen ook gewoon door. Zo schreef ik vorig jaar al over een app voor een dankbaarheidsdagboek. Inmiddels heeft deze ontwikkelaar ook een app voor de iPad. Maar er zijn ook andere mogelijkheden zoals deze bijvoorbeeld. Een kleine zoektocht op het internet leverde ook wel wat zoekresultaten op voor de android machines, maar eerlijk gezegd vond ik die er niet zo heel mooi uitzien. Daarnaast is er bijvoorbeeld ook een mogelijkheid om een dankbaarheidsdagboek online bij te houden, zoals bijvoorbeeld op deze site.

Dagboekschrijven
Een klein overzicht van wat er zoal mogelijk is m.b.t. dagboekschrijven op de iPad, vind je op deze site.

Dagboekschrijven en kinderen
Doorklikkend vond ik ook een app speciaal voor kinderen om een dagboek bij te houden op de iPad.

Heb je zelf digitale tips, laat die dan in de reacties achter. Dan zal ik ze later in dit rijtje erbij plaatsen.

donderdag 18 oktober 2012

herfstvakantie


De komende week is het voor ons vakantie.
Even een weekje niets moeten......
Tot de 29e.

woensdag 17 oktober 2012

waar heb jij je hart aan verloren?

In het tunneltje

Schrijf eens 5 minuten.
Begin met het antwoord op de vraag:

Waar heb jij je hart aan verloren?

maandag 15 oktober 2012

p&s 2012: afsluiten

My creation


De Plak-en-Schrijf Tiendaagse zijn wat mij betreft voorbij gevlogen. Met iets minder deelnemers dan vorig jaar (jammer), maar met even veel, zo niet meer plezier dan vorig jaar heb ik deze uitdaging weer volbracht. Terugkijkend op mijn pagina's zie ik dat het me dit jaar niet echt om de plaatjes of technieken ging, maar wel om de kleuren. Het is niet wat ik bewust gekozen heb, maar wat ontstond en wat een mooie uitdaging was om mee verder te experimenteren. Dit jaar werkte het voor mij het beste als ik kon putten uit een grote stapel losse pagina's die ik ooit uit heb gescheurd. Dan kon ik meer doorwerken dan wanneer ik door een tijdschrift moest bladeren. Maar misschien is het een volgende keer wel weer anders.

Ik ben benieuwd hoe het volgend jaar zal gaan, want ook dan wil ik van 5 tot 15 oktober deze tiendaagse weer voortzetten. Voor nu rest mij nog wat bedankjes uit te spreken:

Allereerst wil ik iedereen bedanken die heeft meegedaan, of dit nu maar 1 keer lekker thuis achter de tafel zonder te delen was of dat het via het weblog was. Fijn dat je het lef had om het een keer uit te proberen.

Dan gaat mijn dank uit naar de tijdschriften en de tijdschriftenmakers, want zonder hun prachtige pagina's had ik nooit mijn plak-en-schrijfsels kunnen maken. Dit jaar maakte ik gebruik van illustraties uit o.a. Zens, Margriet, Libelle, Seasons, Esta en Onverwacht Nederland.

En tot slot wil ik alle lezers bedanken die vol geduld wachten op weer wat stukjes over dagboekschrijven.

Allemaal bedankt!