Doorgaan naar hoofdcontent

een woord (2)

Mijn woord (eigenlijk 2) voor dit jaar is erbij blijven. En wat is het soms toch moeilijk om ergens bij te blijven. Het is zoveel makkelijker om de inwendige spanning te verlichten door andere dingen te gaan doen, dan bij dat gevoel te blijven en het te onderzoeken. Misschien ken je het wel. Je wordt 's nachts wakker. Je gaat naar de wc en rammelt nog wat extra met de deuren zodat eventuele inbrekers op de vlucht zullen slaan. Een onzinnige gedachte. Het huis is hermetisch afgesloten en het zijn je eigen gedachten die met je aan de haal gaan en voor een angstig gevoel zorgen. Je zet de radio nog maar een keer aan om wat geluid om je heen te hebben en je gevoel te negeren. Maar doorleven van dat gevoel is in feite de enige opdracht die er is. Vooral in het besef dat elk gevoel een begin en eind heeft. En doorleven is op dat moment dan ook niets anders dan erbij blijven.

Ook in het schrijven is het soms zoveel makkelijker om "weg te lopen": om associaties te volgen en nieuwsgierig te zijn naar dat wat nog op papier zal verschijnen. Daarmee vermijd ik de diepte in te gaan en bij dat ene onderwerp te blijven dat mogelijk onaangename gevoelens met zich mee kan brengen. Een oefening die me steeds weer helpt om erbij te blijven is me te beperken tot dat ene onderwerp en daarvan alles op te schrijven wat ik ervan weet en wat ik erbij voel. En hoewel ik in 10 minuten niet alles op kan schrijven is die hoeveelheid tijd wel prettig om te gebruiken.

Reacties

Anoniem zei…
Mijn woord voor dit jaar is balans. En eigenlijk is er nog een: tevreden. De afgelopen jaren was er geen of weinig evenwicht en tevreden was ik al helemaal niet. Het afgelopen jaar heb ik een aantal heftige dingen meegemaakt en die hebben we, tijdens het schrijven, anders leren kijken naar mijn leven. Al schrijvend kwam ik erachter hoeveel er is om tevreden over te zijn, en dat tevredenheid echt in mezelf zit en niet in het zoveelste paar nieuwe schoenen, die tas of toch die promotie. Ik ben dankbaar voor wat ik wel heb en kijk steeds minder naar wat ik niet heb. Het lijkt zo'n open deur maar toch is het heel moeilijk. En met tevreden zijn komt er vanzelf ook een soort balans. Het evenwicht is nog wankel, maar het begint er te komen. Beide woorden komen bijna dagelijks terug in mijn schrijfsels. Heel opmerkelijk.
Anouschka
Anna zei…
Hallo Kriebels,
Ik las je Krabbels en had een heel andere gedachte.
Met het 'erbij te blijven' geef je jezelf een houvast, namelijk erbij moeten blijven.
Als je dat ook los durft te laten, kom je bij je bron, is mijn ervaring. Een heel proces!
Groetjes, Anna. zij(at)reist.nl
@ Anna: Het gaat niet om erbij moeten blijven, maar om erbij willen blijven. Dat maakt nogal een verschil in mijn beleving. Bij moeten ben ik namelijk niet bereid om te onderzoeken, bij willen wel. Het gaat in deze zoektocht (want zo kun je het wel noemen) vooral om het bekijken van beweegredenen. Waarom stap ik af van een gemaakt plan? Waarom verbreek ik de stilte? Dat is op vele manieren te onderzoeken: schrijvend, tekenend, mediterend, maar soms ook door er simpelweg bij te blijven. Door dingen over en over te doen. Niet omdat het goed moet (vanuit perfectionisme) maar met een open blik om te zien wat er onder elke laag verborgen zit.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…