Doorgaan naar hoofdcontent

innerlijk pelgrimeren (10): besluit

K&K: week 52

Mijn kilometers schreef ik in mijn rode boeken, maar ik schreef natuurlijk nog veel meer. Soms aan de hand van mijn speciale pelgrimsdoosje, soms deed ik de oefeningen uit het boek. Hoe verder ik naar het eind toe kwam, hoe meer het me opviel dat sommige thema's uit 2006 nu ook weer spelen. Ik zag hoe anders ik nu met die dingen omga. Met een stuk meer levenservaring in mijn bagage gaan sommige dingen nu toch wel een stuk makkelijker. De emoties echter blijven hetzelfde, misschien wat minder heftig dan toen, maar nog steeds aanwezig. Het teruglezen van alle reflecties, die ik steeds na elke 10 kilometer schreef laat in vogelvlucht zien wat ik allemaal beleefde in 2011. Steeds dacht ik tijdens het schrijven dat het een niets met het ander te maken had, maar juist nu ik al mijn rondelen achter elkaar kon lezen, zag ik hoe het een het ander opvolgde als in een prachtig verhaal. Ongetwijfeld zal ik in de komende maanden een keer tijd plannen om alle pagina's te herlezen, maar voorlopig gaan de boeken nog even de kast in. Het mag bezinken!

Reacties

Anoniem zei…
Hallo,
Wat goed dat je het hele traject hebt volbracht! Zelf ben ik al sinds juli op pad maar de kilometers vorderen zeer langzaam (26) en de opdrachten net zo. Af en toe ben ik het overzicht volledig kwijt en dwaal af.... naar andere projecten en bezigheden.
Heb jij alle 100 oefeningen gedaan en sommige zelfs meer dan 1x? En heb je ook bijgehouden hoeveel kilometer je gelopen hebt? Ik merk dat ik meer kilometers loop dan schrijf. Hoeveel schrijftijd per week heb je er gemiddeld aan besteed?
Groetjes,Marjan
Ik heb lang niet alle oefeningen gedaan. Een groot deel van de oefeningen heb ik tijdens de eerste pelgrimage in 2005/2006 al eens gedaan en zo wist ik bijvoorbeeld al snel welke oefeningen ik graag nog eens wilde doen en welke niet. Ik heb dan ook niet het hele boek pagina voor pagina door gegaan, maar meer kriskras. In het begin heb ik het wel bijgehouden met de lijst van oefeningen die je via de site kunt downloaden, later heb ik dat meer laten varen.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…