Doorgaan naar hoofdcontent

Zweven op de vleugels van je ziel

Uit de nieuwsbrief van februari 2009:

Er zijn van die boeken die ik regelmatig herlees. Zweven op de vleugels van je ziel is er ook zo een. Het is niet een heel lekker leesbaar boek. De zinnen zijn vaak lang en het woordgebruik is hier en daar niet altijd even makkelijk. Maar als je daar doorheen kunt kijken, is het een mooi boek dat tal van handreikingen geeft om met creativiteit (schrijven) aan de slag te gaan. Zoals de andere boeken van Oriah Mountain Dreamer is ook dit boek niet meer zo heel goed verkrijgbaar. Tweedehands op de kop tikken of via de bibliotheek lenen zijn mogelijkheden om het boek toch nog te kunnen lezen.

Wat me van dit boek het meeste is bijgebleven is het hoofdstuk 8 De noodzakelijke stilte.
Een paar fragmenten:

“Lege tijd is tijd om in bed te liggen en na te denken over dromen of de plekjes op het plafond, tijd om zomaar wat te gaan wandelen of bij het vuur te gaan zitten en in de vlammen te staren terwijl je doet alsof je leest. Lege tijd is tijd om uit te rusten, tot jezelf te komen en bij te tanken door de impuls van het moment te volgen. Lege tijd is tijd om je tempo te vertragen, om de verstilling en de ruimte te vinden die ons in staat stellen te stoppen met al het doen en alleen maar te zijn.” (pagina 135)

Geef je lege tijd een benaming die je helpt om hem leeg te houden. Bedenk een naam die voor jou en je omgeving onschendbaar is. ‘Gebedstijd’, ‘sabbat’, ‘op retraite’, of gewoon ‘ik heb een afspraak’ kunnen goed werken (als je dan  maar niet gaat uitleggen dat die afspraak met jezelf en je stilte is).” (pagina 149)

Wat schrijft de NBD?
Veel mensen zouden graag gehoor willen geven aan het diepste verlangen dat in henzelf leeft, maar weten niet hoe. Dit boek geeft op een heel bijzondere en intieme wijze het creatieve proces weer, waarbij je vanuit schrijven, muziek of tekenen en schilderen, start zonder te weten waar te eindigen. Hierdoor ontdek je telkens een nieuw (ziele)stukje van jezelf. De verschillende stadia van dat proces, met voorwaarden en valkuilen, zijn nauwkeurig beschreven. Zoals je diepste verlangen, beginnen, je laten verleiden, werken, risico's en offers en eindigen. Elk hoofdstuk is afgesloten met reflecterende vragen, opdrachten en schrijfoefeningen, zodat de lezer kan ervaren hoe hij zich tot dit procesdeel verhoudt. Door de persoonlijke benadering krijg je een intrigerend inzicht in het creatieve proces in het algemeen en die van de schrijfster in het bijzonder, die door haar schrijfstijl bijna persoonlijk tot je spreekt. De gemakkelijk lezende teksten hebben veel diepgang en grote praktische toepasbaarheid. Een echte aanrader.

Hoe kijk ik er nu op terug?
Het is een blijvertje in mijn boekenkast. Het is een boek dat ik regelmatig pak om te herlezen. Nog steeds. Niet vanwege de opdrachten die in het boek staan (die heb ik eerlijk gezegd nog nooit gedaan), maar vanwege de wijsheid die het boek brengt. Het zet me telkens weer aan het denken. Mocht je het ooit tegenkomen in de bieb, neem het dan eens mee en lees! Wil je eerst een idee krijgen wat er zoal in staat, ga dan naar Bol.com om het in te zien.

Reacties

Heldinne zei…
goed dat je me hier weer even aan herinnert! Heb geijk een paar van haar andere titels besteld. #boekiemonster

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…