donderdag 9 februari 2012

weggooien (1)

"Oude dagboeken gooi ik weg. Niemand heeft er wat aan en ik wil ze niet herlezen. Zoveel rommel." Ik hoorde het laatst weer voorbij komen. Ik luister er met gemengde gevoelens naar. Zelf bewaar ik mijn dagboeken en herlees ze soms zelfs na een paar jaar weer. Ik moet er niet aan denken om ze weg te moeten gooien. Maar ik kan het wel begrijpen dat mensen de boel op willen ruimen, weg willen gooien. Zeker als het dagboeken zijn die je confronteren met de minder mooie kanten van jouw eigen leven. En toch wringt het voor mij daar. Het leven bestaat niet alleen uit hoogtepunten en mooie tijden. De donkere dagen horen er bij, ook al duren die donkere dagen misschien wel maanden. In een maatschappij waarin alles maakbaar lijkt te zijn, zijn we steeds minder gewend om ons neer te leggen bij het feit dat we de dingen soms niet in eigen hand hebben. In het streven van altijd maar het beste, mooiste of vrolijkste vergeten we dat juist in het donker het gefluister van het hart hoorbaar is. Het gefluister dat je misschien pas na een paar jaar, als je je dagboek weer eens herleest, zichtbaar wordt omdat je dan pas afstand hebt genomen van alle gevoelens die het gefluister overschaduwden.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Helemaal mee eens! Sommige mensen gooien wel erg voortvarend alles weg. Je leeft toch niet voor niets, maakt toch niet voor niets dingen mee? Als ik weleens dingen terug lees van heel vroeger, gaan er opeens zoveel meer deuren voor me open. Als een soort double loop learning, of triple loop, of hoe je het ook noemen wilt. Dan pas zie je echt welke dingen regelmatig terugkeren in je leven, of hoe wijs je vroeger eigenlijk al was. Als parels uit je verleden ontdek je dat dan weer...Lidia

Anoniem zei

maar vergeet niet dat sommigen weggooien uit angst dat nabestaanden via dagboeken informatie tot zich krijgen die hun beeld vormt, vervormt (denk bijv aan open schrijven over een psychisch probleem of over rlatieproblemen (en stel dat je schoonmoeder je agboek na jullie gezamelijk overlijden door een ongeval ineens gaat lezen))...

Kriebels en Krabbels zei

Dank voor je reactie. Ik kom hier in de loop van volgende week op terug.

www.hetjuwelenboek.blogspot.nl zei

Ik ben blij met je tekst, want wat is het soms toch moeilijk onze angsten onder ogen te zen, laat staan er over te schrijven, het te bewaren, waardoor het 'zichtbaar' blijft. En daar gaat het nu juist om, dat het er mag zijn. In mijn dagboeken lezend, merk ik steeds weer dat dezelfde items voorbij komen, maar dan net iets anders, weer iets diepergaand.
Ik heb trouwens een aantal dagboeken ritueel verbrand omdat dat weer paste bij een loslatingsproces.
En verder vind ik het heerlijk om mijn onmacht te schilderen en al vormgevend ontstaat er dan iets wat troost of bemoedigt.
groetjes,
Christine