Doorgaan naar hoofdcontent

weggooien (2)

Ik las de reacties op weggooien (1) en wilde daar nog graag op terugkomen. Wat ik daar vooral duidelijk heb willen maken is het feit dat in een leven, zonder al te diepe dalen, het eigenlijk jammer is als mensen alleen de mooie dingen willen bewaren, terwijl ook de minder mooie kanten van het leven er m.i. bijhoren. Wat me daarbij verbaast is dat er met een bepaalde achteloosheid dagboeken worden weggegooid. Boekjes waarin je uren hebt rondgebracht worden zomaar in de papierbak geworpen, zonder te beseffen dat er een goudmijn aan nieuwe schrijfideeën en inzichten weggesmeten wordt. Dat was mijn insteek.

Natuurlijk kan ook ik situaties bedenken waarin het niet wenselijk is dat nabestaanden de dagboeken lezen. Maar moet je ze daarvoor echt altijd weggooien, vraag ik dan af. Zou je ze niet in een doos kunnen stoppen en bovenop die doos een envelop plakken met je wens deze dagboeken te vernietigen na je dood? Dat vraagt om vertrouwen in plaats van angst. Vertrouwen dat jouw nabestaanden jouw wensen zullen respecteren. Eigenlijk geldt voor de nabestaanden op zo'n moment hetzelfde als voor de huisgenoten tijdens het leven als het gaat om het bekijken van je dagboeken. Zoals een wijze vrouw dat mooi verwoordde:  "Lees je in mijn dagboek? Prima, het kan zijn dat wat je leest, je verdrietig of boos maakt. Dat het over jou gaat of over een van onze huisgenoten (familieleden), maar het is hoe ik het op dat moment zag en beleefde. Wat ik toen schreef, hoeft nu niet meer zo te zijn. Dus kom dan niet klagen over wat je gelezen hebt. Het was en is niet voor jouw ogen bedoeld."

Naast een brief op de doos zou je ook een brief kunnen toevoegen aan je set met belangrijke papieren. Als je je daar niet veilig bij voelt, gooi die dagboeken dan weg. Maar doe het niet achteloos. Doe het overwogen en eventueel met een ritueel om er echt afscheid van te nemen. Over dit onderwerp kun je ook meer lezen in het logje van Goddess Leonie (scroll een heel eind naar beneden op haar site om over haar journals te lezen). Ook hier vind ik het weer prettig dat het verbranden of begraven van oude dagboeken met aandacht gedaan wordt.

***
N.a.v. de reactie van Heldinne nog een aanvulling:

Dagboeken kun je ook nalaten. Dit kun je bijvoorbeeld ook in de brief voor je nabestaanden opnemen dat je wilt dat jouw dagboeken aan een instituut geschonken worden. Een mooie plek daarvoor is Aletta (voorheen het IIAV). Meer informatie over het doneren van jouw geschreven geschiedenis kun je hier lezen.

Reacties

Heldinne zei…
Vrouwen kunnen hun dagboeken ook overdragen / nalaten aan Aletta. http://www.aletta.nu/aletta/nl

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…