Doorgaan naar hoofdcontent

werkplek

chaos

Chaos. Ik kan het niet anders omschrijven. Mijn tafel ligt vol, de kruk en (niet zichtbaar) op de vloer zijn ook nog wat stapels. Op tafel is nauwelijks ruimte om te werken en die stapels worden eerder groter dan kleiner als je ze laat liggen (is mijn ervaring). Op zich is dat natuurlijk helemaal niet erg, maar het moet wel een keer opgeruimd worden. Soms kost het minder tijd dan gedacht, soms lijkt het eindeloos. Maar het komt mijn creativiteit en inspiratie altijd ten goede. Als er dan weer orde in de chaos is, vraag ik me altijd weer af waarom ik het niet direct opruim, dat zou zoveel efficiĆ«nter zijn. Maar ja... er zijn van die gewoontes die maar moeilijk af te leren zijn.


Reacties

Heldinne zei…
Ja, dat is zo herkenbaar! Eens per twee weken ruim ik op, tussentijds mag alles om me heen blijven zoemen. Heb wel een to-do-lijstje op de desktop, want losse briefjes raakten kwijt ;-)
laura zei…
omdat als je direct opruimt het dus niet je creativiteit en inspiratie ten goede kan komen...
wij leven trouwens erg onder de druk/invloed van de zg" opruim-goeroe's"!
je huis moet er tegenwoordig als een etalage/showroom uitzien...
ik heb een poster in mijn kamer met: ik heb liever een creatieve rotzooi dan een opgeruimde leegte.. is om de opruimgoeroe,s en betweters de mond te snoeren..
en ik heb niets tegen opruimen hoor, doe ik ook zo nu en dan ;-)!
tjitske zei…
misschien een wat grotere werktafel nemen? Dan kun je en je stapels houden en er toch ook nog aan werken!
@ Tjitske: Ik heb zelfs een extra werkblad achter mijn tafel staan, maar gebruik het maar niet uit zelfbescherming.

@ Laura: Het hoeft geen etalage/showroom te zijn, verre van. Maar een te veel aan rommel remt mijn creativiteit wel af. Dus opruimen (niet onmiddellijk), maar wel regelmatig!
Kleurrijk zei…
Een heerlijke stapel.Heel herkenbaar.De combinatie van alles door elkaar en structuur aanbrengen en weer door elkaar en weer structuur bevalt mij goed.
Mettje zei…
Wel een lekker plekje zo bij het raam lijkt het :). Heb je het nog wat op kunnen ruimen?
Eveline zei…
Als je dit al chaos noemt zal ik je mijn bureau maar niet laten zien. ;)
@ Eveline: Laten we het er maar op houden dat dit de chaos is die ik durf te laten zien. Want het kan erger.... ik weet er alles van!

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…