woensdag 21 maart 2012

als water...

Schrijven kent zoveel vormen: verhalen, gedichten, dagboeken, reclameteksten, meditatief schrijven enz. enz. Schrijven kun je op talloze plekken doen, geen plek is te gek. Je doet het met een pen, een potlood, een stift of met je vingers op de computer. Schrijven doe je voor jezelf of je schrijft juist voor anderen. Al die variaties en mogelijkheden houden het voor mij spannend en interessant. Maar ergens voelt het ook als een innerlijke noodzaak, om mezelf staande te kunnen houden, om grip te krijgen op wat ik denk, voel en wil.

Dit weekend maakte ik in mijn dagboek een vergelijking tussen woorden en water. Ik moest denken aan een groot stuwmeer. Via een kleine schuif komt het overtollige water rustig naar buiten gekabbeld. Het is gedoseerd, gecontroleerd. Maar op een gegeven moment, na een flink aantal hoosbuien is per ongeluk de schuif gesloten. Het water kan geen enkele kant meer op. De druk in het meer wordt dan zo groot dat er gaten ontstaan in de stuw en het water naar buiten spuit op plekken waar het niet hoort te spuiten. Misschien zie je het beeld voor je.

Schrijven in een dagboek is voor mij dat kabbelende stroompje. Het is het rustig laten stromen (soms wat langzamer, soms wat sneller) van de woorden. Het is het meegaan met de beweging in mij en in de wereld buiten mij. De woorden die op deze stroom verschijnen, zijn alleen voor mijn ogen bedoeld. Wanneer ik die stroom afsluit, zou het op een gegeven moment net zo kunnen gaan als bij het stuwmeer. Dan zouden die woorden terecht kunnen komen op plekken waar ze eigenlijk niet horen, waar ze ook niet bedoeld zijn om door anderen gelezen te worden. Ik kon deze keer op tijd mijn "schuifje" een stuk verder open zetten dan normaal. Ik schreef meer pagina's dan ik gewoonlijk doe, met als resultaat dat het nu, voor dit moment, weer even kabbelt in mijn boekje.

Geen opmerkingen: