maandag 12 maart 2012

in de verdrukking...

Ik sla mijn dagboek open en kijk naar de datum. Alweer meer dan een week geleden dat ik heb geschreven. Het is niet dat ik niets te schrijven heb, maar ik vind er de tijd niet voor. Op elke cursus (op welk gebied dan ook) die ik volgde werd me steeds verteld dat ik tijd vrij moest maken in mijn agenda want tijd zou niet vanzelf ontstaan. En dat is natuurlijk ook zo. In gedachte hoor ik: "Schrijven kan ook wel tussendoor: als de aardappels koken, als je in de wachtkamer zit, bij een kop koffie in de eerste zonnestralen van de lente." Het zijn de adviezen die ik zelf ook wel geef. Maar je voelt 'm waarschijnlijk wel aankomen: maar ik vind er momenteel de tijd niet voor. Ook al staat het op mijn to-do-lijstje, ook al plan ik het in mijn agenda, ook al zit ik in die overvolle wachtkamer. Dagboekschrijven is bij tijd en wijle toch echt het sluitstuk. En dus komt het pas aan de orde als alle andere klusjes zijn gedaan. En dan ben ik te moe om een pen op te pakken en ben ik zo weer een week verder zonder geschreven te hebben.

Ik kijk van een afstand naar dit hele proces. Er zitten oordelen in zoals "ik moet regelmatig schrijven" of "schrijven moet ik plannen". Er zit ook een soort verwijt naar mezelf in "ik kan me niet eens aan mijn eigen planning of mijn eigen advies houden". Niet schrijven levert dus net zo goed als wel schrijven stof tot nadenken op (en natuurlijk ook mooie schrijfonderwerpen).

4 opmerkingen:

JC zei

Ik heb altijd mijn dagboek in mijn tas, mijn papieren, daar schrijf ik in als ik op de bus wacht, in de trein zit, in een cafe.....het is mijn metgezel. Dagelijks schrijf ik in mijn digitale dagboek, al is het maar een paar regels. het is nog nooit in de knel gekomen,..........het is een soort van overleven geworden :-)

Heldinne zei

en de wekker een kwartier eerder? Morning Pages?
Ik herken het wel hoor, je "weet" het allemaal wel, maar zelf altijd doen valt toch tegen. Stap 1 is in elk geval: jezelf niet op je kop geven (zou je een cursist ook niet doen ;-)) .

Jacinta Kogelman zei

de ene dag wel zin, de andere niet, niks afdwingen, gewoon laten gebeuren werkt bij mij het beste, wel voornemen om regelmatig even tijd vrij te maken om te gaan zitten met spullen binnen handbereik.

kunstzinnigdagboek zei

Ha! Hoe herkenbaar! Zelf vertellen aan je cursisten hoe ze het moeten doen en het dan zelf niet voor elkaar spelen zo af en toe. Maar juist dat 'moeten' speelt er een belangrijke rol in. Het gevoel dat het er bij inschiet terwijl het ook nog 'moet'. Dat is al genoeg om van te blokkeren of heel erg moe van te worden. Naar mijn ervaring helpt het om je dagboek even weg te leggen. Ritueel op te bergen. Zo. Deze week kom jij even niet aan de beurt. Dan heb je 'vrij'. Het hoeft niet meer. En jezelf dan ook echt proberen er een poos vandaan te houden. Dikke kans dat je in no time bruist van de inspiratie en je op de één of andere manier tijd vindt. Gewoon, omdat het heilige vuur hevig brandt. Absence makes the heart grow fonder, zeggen de Engelsen...