maandag 16 april 2012

dagboek en stilte

Dat dagboekschrijven en het schrijven van een tekst twee hele verschillende dingen zijn heeft vooral te maken met de intentie voor wie je schrijft. Het dagboek schrijf je meestal voor jezelf, een tekst schrijf je in feite voor een ander. Ik zelf schrijf graag in stilte. De afwezigheid van muziek of indringend omgevingslawaai zorgen ervoor dat ik me beter kan concentreren. Voor mij zijn stilte en schrijven eigenlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sara Maitland (Stilte als antwoord) zette me aan het denken:
Als ik bijvoorbeeld een dagoek bijhoud, zonder de intentie de inhoud daarvan ooit 'uit te zenden' naar iemand anders, is dat dan een stillere activiteit dan het schrijven van dit boek in de hoop dat mensen het zullen lezen en zullen horen wat ik te zeggen heb? Is schrijven, of zelfs lezen, waarbij maar geen geluid wordt gebruikt, ooit 'stil'?
Het is een stukje tekst waar ik lang op kan kauwen. Maitland schrijft hier over de stilte van niet zenden en niet ontvangen. In de communicatie spreken we over zender en ontvanger als we het hebben over iemand die spreekt (en/of gebaart) en iemand die luistert. Het dagboek, zoals Maitland zegt, mag dan niet naar een ander zenden, het zendt wel naar jezelf en je ontvangt het ook zelf, zeker als je je teksten af en toe eens hardop voorleest. In die zin vind ik dagboekschrijven geen stille activiteit. Misschien als je dagboek een dumpplek is en je de teksten nooit herleest, dan ontvang je je eigen teksten niet en zend je ze dus alleen maar uit. En toch.... dan ontvangt het papier het weer. En ook al praat het papier niet terug, het is wel de plek waar je tekst uiteindelijk terecht komt.

Toch zit er voor mij ook een stilte in het dagboekschrijven besloten, die anders is dan Maitland bedoelt. Er zijn momenten waarop mijn pen rust en mijn gedachten even niets produceren. Het zijn korte momenten tussen alle woorden en zinnen door. Het zijn de momenten waarop ik rust en stilte ervaar. Ik weet dat als ik regelmatig schrijf, ik in die momenten langer aanwezig kan zijn, zeker als ik gebruik maak van proprioceptive writing.

Geen opmerkingen: