vrijdag 24 augustus 2012

schaduwkant

schaduw

Schrijven in een dagboek kan een prachtig middel zijn om delen van jezelf onder de loep te nemen. Het kan heerlijk zijn om al je gal te spuwen en dan opgelucht je boekje dicht te slaan. Maar daarmee laat je eigenlijk een kans liggen, want juist ergernissen zijn een geweldige mogelijkheid om te ontdekken wat er in jouw schaduwkant leeft. Mijn pleidooi is dus: schrijf over je ergernissen en onderzoek ze daarna!

Een voorbeeld:
Een van mijn pleegkinderen kan gigantisch mopperen, vooral als we gaan wandelen. Het is niet zo dat dat wandelen niet lukt. Het gaat meer om geen zin hebben en proberen om door heel veel zeuren en mopperen toch je zin te krijgen. Nu is dat gedrag dat altijd bij wandelen aanwezig is en waar we inmiddels wel doorheen weten te prikken, maar het neemt niet weg dan ik me vreselijk aan kan ergeren. Aan de ene kant spiegelt het mijn eigen moppergedrag, want zegt nou zelf welke (pleeg)moeder heeft nu niet het cassettebandje van "Schiet eens op! Je tas, je trommel, je fietssleutel! Kom op, anders komen we te laat! Oo, het is ook elke dag hetzelfde liedje!", maar het heeft ook een andere kant, namelijk het uitspreken van je eigen wensen. De moppertirade "Ik wil niet wandelen, ik wil ...." laat heel duidelijk zien wat het kind op dat moment wel wil doen. En daar kan ik nog veel van leren. Ik ben toch snel geneigd om voor de consensus te gaan in plaats van voet bij stuk te houden als het gaat om mijn wensen.

Stel jezelf eens de volgende vragen als je schrijft over een ergernis:
* Aan welk gedrag erger ik me?
* Wat doet dit gedrag met mij?
* Doe ik dit ook?
* Wat zou het tegenovergestelde van dit gedrag kunnen zijn?
* Heb ik dat tegenovergestelde gedrag misschien wat te veel of juist helemaal niet?
* Wat kan ik leren?
* Hoe zou ik dat willen leren?

Geen opmerkingen: