Doorgaan naar hoofdcontent

schaduwkant

schaduw

Schrijven in een dagboek kan een prachtig middel zijn om delen van jezelf onder de loep te nemen. Het kan heerlijk zijn om al je gal te spuwen en dan opgelucht je boekje dicht te slaan. Maar daarmee laat je eigenlijk een kans liggen, want juist ergernissen zijn een geweldige mogelijkheid om te ontdekken wat er in jouw schaduwkant leeft. Mijn pleidooi is dus: schrijf over je ergernissen en onderzoek ze daarna!

Een voorbeeld:
Een van mijn pleegkinderen kan gigantisch mopperen, vooral als we gaan wandelen. Het is niet zo dat dat wandelen niet lukt. Het gaat meer om geen zin hebben en proberen om door heel veel zeuren en mopperen toch je zin te krijgen. Nu is dat gedrag dat altijd bij wandelen aanwezig is en waar we inmiddels wel doorheen weten te prikken, maar het neemt niet weg dan ik me vreselijk aan kan ergeren. Aan de ene kant spiegelt het mijn eigen moppergedrag, want zegt nou zelf welke (pleeg)moeder heeft nu niet het cassettebandje van "Schiet eens op! Je tas, je trommel, je fietssleutel! Kom op, anders komen we te laat! Oo, het is ook elke dag hetzelfde liedje!", maar het heeft ook een andere kant, namelijk het uitspreken van je eigen wensen. De moppertirade "Ik wil niet wandelen, ik wil ...." laat heel duidelijk zien wat het kind op dat moment wel wil doen. En daar kan ik nog veel van leren. Ik ben toch snel geneigd om voor de consensus te gaan in plaats van voet bij stuk te houden als het gaat om mijn wensen.

Stel jezelf eens de volgende vragen als je schrijft over een ergernis:
* Aan welk gedrag erger ik me?
* Wat doet dit gedrag met mij?
* Doe ik dit ook?
* Wat zou het tegenovergestelde van dit gedrag kunnen zijn?
* Heb ik dat tegenovergestelde gedrag misschien wat te veel of juist helemaal niet?
* Wat kan ik leren?
* Hoe zou ik dat willen leren?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…