Doorgaan naar hoofdcontent

wat heb je nodig?

koffie en schrijven

De zomervakantie was heerlijk. Ik heb me prima vermaakt, maar van schrijven is het helaas veel minder gekomen dan ik had gewild. Schrijfzin was er voldoende en inspiratie was er ook genoeg, maar het kwam er niet van. In eerste instantie was er nog het gevoel van berusting, maar naarmate de weken vorderden ging het toch wringen en vroeg ik me af waarom het zo ging.

Er waren gedachten zoals: Ik wil rust en stilte om me heen. Ik wil alleen zijn. Ik wil ongestoord kunnen schrijven. Ik wil... Met wat afstand keek ik naar al die verlangens. Want er waren heus wel momenten van rust, van stilte, van alleen zijn en die benutte ik niet. Ik zocht uitvluchten zoals stofzuigen, opruimen of nog even een boek uitlezen. Het is wonderlijk om je al die gedachten gewaar te worden, maar vooral interessant. En dus kroop ik een paar keer 's avonds laat achter de tafel en schreef over alles wat ik miste om te kunnen schrijven. Als eerste kwam mijn woordendoosje voorbij. Maar miste ik dat werkelijk? Ik kon toch ook zomaar een woord uit een of ander tijdschrift plukken? Ik schreef verder en kwam bij een gevoel van onveiligheid bij het wennen aan een ander leefadres. Ik stond mezelf toe dat zo te ervaren. Rust en stilte kwamen ook aan de orde, iets waar je als (pleeg)ouder tijd voor vrij moet maken want met kinderen in de basisschoolleeftijd komen rust en stilte niet vanzelf aanwaaien. Maar wat ik eigenlijk het meeste miste was de verbinding met mezelf. En dus het schrijven. De cirkel was rond. Na die tekst was er ruimte voor de kleine krabbels, een lijstje met onderwerpen, een losse gedachte of voor een halfafgebroken pagina (omdat er weer eens een pleister moest worden geplakt, een ijsje gepakt of een ruzie opgelost). Het was allemaal goed, misschien anders dan in de rest van het jaar, maar goed.

Het schrijven in de vakantie is een mooi onderwerp om uit te diepen. Schrijf eens over:

* Kon jij schrijven tijdens je vakantie? 
* Als het niet zo lukte als je gedacht had, wat hield je tegen? 
* Wanneer lukte het wel? 
* Hoe voelt het om niet te kunnen schrijven?
* Hoe voelt het als je wel weer kunt schrijven?
* Wat ga je een volgende keer doen om dit te voorkomen?


Reacties

Ja, heel herkenbaar.
Ik heb het schijnbaar vooral ook nodig om me af te zonderen om de verbinding waar jij over schrijft, ook echt te maken. En alles staat of valt met het voornemen om....maar juist in vakantietijd is het ook fijn om vaste patronen los te laten en vrij te geven en te zien wat er van komt. Kennelijk was de behoefte aan vlierefluiten groter. Alhoewel, ik ben er af en toe wel aan toegekomen, gelukkig.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…