vrijdag 28 september 2012

hkw Randen - 23 november 2012

vlakken en lijstjes

Op dit moment heb ik nog plek voor een paar deelnemers aan de huiskamerworkshop Randen.

In deze workshop kun je ervaren hoe je op een eenvoudige manier je dagboek kleurrijker kunt maken. Enerzijds gaat het om versieren van pagina's, waarbij je gebruik maakt van o.a. potlood, stift en tijdschriftpapier. Anderzijds leer je hoe randen je kunnen helpen in het schrijfproces. Je doet dus een hoop nieuwe ideeën op die thuis eenvoudig uit te voeren zijn.

Wil je ook geïnspireerd worden? Schrijf je dan in!

Datum
Vrijdag 23 november 2012

Tijd
De workshop begint om 9.30 uur en eindigt om 11.30 uur (inloop vanaf 9.15 uur).

Kosten
De workshop Randen kost € 10,-. Bij aanvang van de workshop te voldoen.

Plaats
Delft, wijk Buitenhof
Goed bereikbaar via de A4 en A13. Op loopafstand (ongeveer 5-10 minuten) van bus en/of tram.

Aanmelden
Je kunt je via e-mail aanmelden, dan ontvang je de verdere gegevens.

woensdag 26 september 2012

een woord (3)

Mijn tweede dagboek van 2012 is bijna vol. De laatste pagina's zijn om nog wat spullen in te plakken en een korte reflectie te schrijven. Hoewel het teruglezen nog een aantal weken op zich laat wachten, was ik wel heel nieuwsgierig naar de pagina's met mijn woord van 2012 (erbij blijven). Daar waar het eerste dagboek er nog wekelijks mee gevuld werd, verdween het woord de laatste maanden uit mijn dagboek. Ik had er geen post-its meer ingeplakt en dacht dat ik dat toch wel over dat woord zou schrijven. Niets is minder waar. Als ik die woorden niet op de pagina tref, dan schrijf ik er niet over. Tijd om in mijn volgende dagboek dus weer de blaadjes met de woorden erbij blijven op te plakken.

(lees meer over één woord: hier, hier en hier)

dinsdag 25 september 2012

nieuwsgierig

Het leuke van de statistieken van mijn blog vind ik altijd de herkomst van de lezers. Nu verschillen de lijstjes natuurlijk per dag, week en maand. Maar waar iedereen vandaan komt, dat is toch iedere keer weer een kadootje om te zien. Het afgelopen jaar kwamen de lezers bijvoorbeeld uit:


Het lijstje van de afgelopen week liet ook o.a. Irak, Italië en Denemarken zien! Het maakt mij altijd weer nieuwsgierig of dit nu Nederlanders in het Buitenland zijn of dat er gebruik gemaakt wordt van vertaalprogramma's. Tja, wie zal het zeggen?

maandag 24 september 2012

gevangen!

spinnenweb

Elke ochtend banen we ons een weg door de spinnenwebben in de voortuin. Hoewel ik de glanzende draden prachtig vind in de ochtendzon, moet ik eerlijk zeggen dat ik van de spinnen zelf niet zo gecharmeerd ben en toch zijn ze op de een of andere manier wel interessant. Pas geleden zat er zo'n beestje voor het keukenraam. Ik heb ademloos zitten kijken naar hoe die spin zijn web weefde. Het is alsof je een dans bekijkt. De ene poot doet dit, de andere poot doet dat. Ondertussen lijkt de draad steeds op de juiste plek te schieten, waarna de spin ook weer een stukje opschuift.

In 2007 maakt ik de bovenstaande dagboekpagina met als thema wat ik allemaal gevangen had ik het afgelopen jaar. Een simpele kleurrijke pagina die bovendien een flink aantal ideeën oplevert om over verder te schrijven. Maar als je je niet zo creatief voelt, dan zijn er ook andere manieren om met een spinnenweb te werken.

Je kunt een voorgetekend spinnenweb (word document) vinden op deze link en daar kun je een tekst in schrijven. Mocht het document niet automatisch downloaden, ga dan naar deze site. Een spinnenweb waarin je woorden kunt plaatsen vind je op deze site met kleurplaten.

Vraag je bij het invullen van het web af wat je dit jaar allemaal in jouw eigen web ontvangen hebt. Denk niet alleen aan materiële dingen, maar ook aan dat wat je ontvangen hebt in relaties, in je werk, in je persoonlijke ontwikkeling, in religie of spiritualiteit of in lichamelijk welzijn.

(Heb je nog nooit een spin zien weven, ga dan eens naar de Schooltv beeldbank)

vrijdag 21 september 2012

lekker plakken

Zomaar een avondje lekker scheuren, knippen, snijden en plakken in een schriftje op A6-formaat. Het is even wennen aan de grootte. Ook het plakken over twee pagina's ging niet zo soepel (veel vouwen achteraf), maar het is heerlijk om toe te geven aan het zoeken naar plaatjes met textuur. Op dit moment heb ik niet de behoefte om over deze collages heen te schrijven, maar straks in de plak-en-schrijf tiendaagse ontkom ik er natuurlijk niet aan. Voor nu was het vooral plezier hebben in de activiteit op zich.

lekker plakken 1

lekker plakken 2

lekker plakken 3
lekker plakken 4
lekker plakken 5

lekker plakken 6

lekker plakken 7

woensdag 19 september 2012

gratis en voor niets....

Af en toe kom ik mooie dingen tegen die je zomaar gratis en voor niets kunt downloaden.

Neem eens een kijkje op:
* journaling cards
* een pinterest pagina vol freebies
* journaling pages

schrijven en lezen

Schrijven en lezen zijn (voor ons volwassenen) onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een peuter maakt honderd rondjes en vertelt dat het vissen zijn. Een kleuter schrijft vellen vol half open driehoekjes op en zegt dat dit het verhaal van Knorretje is, waarin Knor op avontuur gaat. Een verstandelijk gehandicapte dertig jarige vrouw schrijft 10 woorden achter elkaar (zonder spaties) en gloeit van trots als ik alle woorden toch hardop kan lezen. Dus zelfs als schrijven eigenlijk nog tekenen is of als de sprong naar echte zinvolle zinnen gemaakt gaat worden, de meeste krabbels hebben betekenis: ze zijn bedoeld om een verhaal te vertellen.

De betekenis van die eerste krabbels verdwijnt na een paar dagen, zeker wanneer er niet bijgeschreven is door een volwassene wat het verhaal vertelt. Maar zodra er woorden en zinnen gaan verschijnen blijft het mogelijk om het steeds weer opnieuw te lezen. Ik heb mijn allereerste schrijfschrift van de lagere school nog steeds. Iedere keer als ik het in mijn handen heb, reis ik terug naar het leslokaal en de blonde juf. Ik zie de beslagen ramen, ik ruik de geur van natte jassen en herinner me de winderige herfstdagen.

Wat is jouw eerste schrijfherinnering?

vrijdag 14 september 2012

waarom?

Als je kleine kinderen hebt of hebt gehad, zul je het vast wel herkennen: de waarom-fase. Soms is het vragen naar de bekende weg, soms zijn het vragen die jou als ouder/verzorger ook aan het denken zetten. Want waarom heeft een paaltje in de weg geen voeten? Waarom heet Pieter Pieter? En als er geen waarom vragen zijn, dan zijn er soms vragen die er verdacht veel op lijken zoals "Hoe komt dat?" Ik blijf die fase een van de mooiste fases vinden van de taalontwikkeling. Je merkt dat kinderen al echt over dingen nadenken en ook steeds beter leren formuleren wat ze echt willen weten.

Zelfs als we volwassen zijn, spelen waarom-vragen nog steeds een rol in ons leven. Soms is die vraag met een eenvoudig omdat te beantwoorden, maar als het om grote (levens)vragen gaat, moet ik toch vaak erkennen dat ik het omdat niet ken. Waarom wordt de ene mens wel ernstig ziek en de ander niet? Waarom wordt de ene mens 90 en mankeert 'ie niets, terwijl een ander 70 wordt en aftakelt op een afdeling voor mensen met dementie? Waarom krijgt de ene ouder 6 kinderen, terwijl een ander echtpaar kinderloos blijft? Waarom sterven alle mensen op één na bij een vliegtuigongeluk?

De waarom-vraag is misschien wel aanleiding geweest voor tal van wetenschappelijke onderzoeken naar oorzaken van ziekten en afwijkingen. Het heeft veel inzicht opgeleverd, maar het geeft ons ook het gevoel dat achter elke waarom een antwoord verborgen zit, maar dat is natuurlijk niet zo. Sommige dingen zijn gewoon weg niet te verklaren. Ze zijn zoals ze zijn en mijn taak is het om te accepteren dat het zo is, zonder naar diepe oorzaken te zoeken. In de loop van de jaren zie ik steeds vaker dat in mijn schrijven de waarom-vraag minder vaak voorkomt, dat ik de dingen meer kan accepteren zoals ze zijn.

woensdag 12 september 2012

buikpijnrondje

Als je ooit klassikaal les hebt gehad, herken je het misschien. De leerkracht begint linksachter in de klas met het geven van een beurt en werkt zo tafeltje voor tafeltje naar voren. Je weet als kind exact wanneer je aan de beurt bent en het vervult je met een onprettig gevoel van moeten presteren.

Als je eenmaal volwassen bent, ga je een cursus doen. De dag begint met het "kringgesprek". Om de beurt vertelt een ieder zijn/haar naam en ook nu weer weet je precies wanneer je aan de beurt bent. Je voelt de spanning stijgen. Je vraagt je steeds af of je "ik heet...", "mijn naam is..." of "ik ben..." zult zeggen. Die verschillen vallen meestal niet op. Pas als iemand zegt "Noem mij maar...." of "Mijn ouders hebben mij .... genoemd", valt het je op hoe mensen zich voorstellen. Je overweegt of je het een en ander juist wel of niet zult vertellen of je ratelt door de spanning maar door en door. Echt luisteren naar de andere cursisten is pas mogelijk als je zelf aan de beurt bent geweest. Toen een van de docenten van de kleine Tiki dat omschreef als het buikpijnrondje vond ik dat zo'n treffende omschrijving. Het is wat het inderdaad is. Dat het ook anders kan, heb ik gelukkig ook al vele malen mogen ervaren.

Ik vind het prettig om in een workshop direct aan de slag te gaan, zonder heel veel aandacht te besteden aan wie of wat we zijn omdat het complete plaatje toch nooit in een paar minuten gepropt kan worden. Elkaar ontmoeten in het werk (op een cursus of workshop) geeft mij veel meer voldoening en de verhalen blijven op de een of andere manier ook beter hangen.

Als het gaat om schrijven, zit daar voor mij toch ook vaak lezen aan vast. Soms in mezelf, soms spreek ik de woorden hardop uit. Niet om door de ander gehoord te worden, maar vooral om zelf gehoord te worden door dat wat ik ik noem. Hoewel het hardop voorlezen een prachtig middel is, kan het in eerste instantie ook doodeng zijn. Het is geen must, maar als je het als experiment beschouwd kun je het misschien een keer uitproberen. In het buikpijnrondje is het voorlezen onvermijdbaar. Je moet. Maar er is ook een andere manier, een manier die al erg oud is, namelijk het delen in een cirkel. In de cirkel zijn alle plaatsen gelijk. In de cirkel bepaal je zelf of je wel of niet deelt. Alles mag er zijn, ook de stilte of een piepklein fragment uit een lange tekst. Het is een manier van werken die me zo dierbaar is geworden en waarvan ik iedere keer weer de kracht ervaar als er een goed lopende cirkel is.

Ben je nieuwsgierig geworden naar lezen en schrijven in de cirkel? Kijk dan eens op de agenda of er wat bij zit dat je aanspreekt!

maandag 10 september 2012

nieuwsbrief verstuurd

ik wil...

Soms schrijf ik om dingen te ontdekken over mezelf, soms schrijf ik om de dingen vast te houden. Steeds beginnen met dezelfde tekst kan daarbij een prettig hulpmiddel zijn:

duplo trein 

Ik wil me blijven herinneren hoe ik op een morgen een klein plastic zakje in een pantoffel vond. De inhoud kon ik niet thuisbrengen zonder bril. Na verdere bestudering bleek het een pad te zijn die nog leefde (!) en een hele nacht in deze bijzondere plek naast het bed had doorgebracht.

Ik wil me blijven herinneren hoe een kleine woordenschat tot de mooiste taalvondsten kan leiden. Ik hoorde "terugdenken" in plaats van herinneren. Ik hoorde "hopla-vla" voor hopjesvla. En op de vraag in welke winkel ik mijn frisse neus ging halen moet ik nog steeds een beetje grinniken.

Ik wil me blijven herinneren hoe diepe dankbaarheid klinkt uit de mond van een 8-jarige nadat de kinderkamer een metamorfose had ondergaan.

Ik wil me blijven herinneren hoe zoute thee smaakt (echt niet lekker) als mijn 10-jarige opeens ontdekt heeft wat het is om stout te zijn.

Ik wil me blijven herinneren dat mijn lange adem zin heeft, maar dat ik ook voor ademruimte moet zorgen.

Ik wil me blijven herinneren dat er twee kinderen op de stoep stonden met een fietshelm op. Dat zij besloten dat de zijwieltjes er nu wel afkonden en ze beide vervolgens zo wegfietsten. Dat een van de twee een half uur lager vreselijk onderuit ging en overal schaafwonden had, dat zou ik heel graag willen vergeten, maar het staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Ik wil me blijven herinneren hoe ik met tederheid kan kijken naar het kind dat nooit iets uit zichzelf ontdekte, maar nu op een boomstam zat en een dennenappel van alle kanten bekeek en zag dat er zaadjes in zaten.

Ik wil me blijven herinneren...


vrijdag 7 september 2012

nog even wachten op de plak-en-schrijf van 2012

Plak-en-Schrijf Tiendaagse 2011 

Over 4 weken, op 5 oktober om precies te zijn, is het weer zover. Dan begint de tweede plak-en-schrijf tiendaagse. Ik kijk er weer naar uit en hoop dat jullie ook weer zin hebben om met mij mee te doen. Het delen gaat op dezelfde manier als vorig jaar (zie hier).

Dus.....
Verzamel alvast oude tijdschriften. Zorg voor een lekker schrijvende pen of stift. Een potje lijm en zin om te plakken en schrijven.

Verder lezen:
* Informatie plak-en-schrijf (2011): hier, hier, dit logje en/of deze
* Bekijk alle collages van vorig jaar op het weblog

woensdag 5 september 2012

hoe luister je naar jezelf?

In de afgelopen 8 jaar heb ik heel wat cursussen en workshops gedaan waarin het heel gewoon is om niet alleen naast elkaar te schrijven, maar ook om schrijfsels voor te lezen. Dit vraagt van de luisteraar(s) niet alleen aandacht en een open luisterhouding, maar ook om een open hart. Werkelijk horen wat de ander voorleest zonder te vervallen in "Dat heb ik nou ook" of "Weet je, mijn tante..." lijkt makkelijker dan het is. Op internet kwam ik een prachtige omschrijving voor dit fenomeen tegen: het cavia-effect. Maar nog mooier vind ik de omschrijving autobiografisch luisteren. Je luistert en vergelijkt het verhaal met dat wat je zelf heb meegemaakt en reageert vanuit die stroom op de ander. Werkelijk luisteren naar de ander zonder op het verhaal in te gaan met gebeurtenissen uit je eigen leven vraagt om de moed om je eigen verhaal opzij te schuiven, geduld (want het vraagt oefening) en het lef om je mond dicht te houden en niet te reageren ook al voel je van binnen dat je het liefste de ander een dikke knuffel zou willen geven. Maar juist die afstand geeft mij als voorlezer de ruimte om dat wat er in mij gebeurt ook echt zelf te beleven zonder dat ik me af moet vragen hoe het op de ander overkomt en of ik daar dan weer op moet reageren. Ik word als het ware gedragen door de aandacht van de ander dat ik ook werkelijk ik mag zijn en dat mijn emoties ook echt van mij zijn.

Maar wat gebeurt er als ik een tekst voor mezelf voorlees, hardop. Wat doe ik dan eigenlijk? Luister ik naar wat ik werkelijk geschreven heb of gaan de herinneringen aan andere gebeurtenissen met me aan de loop? Let ik op de zinnen die wel of niet lekker lopen? Probeer ik ondertussen te voelen wat de woorden met me doen? Werkelijk met open hart en zonder oordeel naar mijn eigen tekst luisteren is misschien wel moeilijker dan met open hart te luisteren naar het verhaal van een ander. Dat is waarom ik mijn teksten meestal nog een tijdje laat liggen voordat ik ze herlees. Het maakt het voor mij makkelijker om werkelijk te lezen wat er staat en los te komen van alle associaties die er een dag of week later ontstaan.

maandag 3 september 2012

klagen of kleuren?

Vraag een paar willekeurige mensen op straat hoe zij over dagboeken denken en dan krijg je vast heel vaak te horen dat een dagboek de plek is waar je met een gerust hart al je zorgen, boosheid en verdriet kunt uitstorten. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat dat niet ontzettend op kan luchten, maar als een dagboek in zekere zin de weerslag van jouw leven laat zien, waarom maak je dan ook geen plek voor het beschrijven van de leuke dingen van de dag? Zo breng je evenwicht niet alleen in je dagboek, maar ook in je leven.

Vraag je na het schrijven van een moeilijke, vervelende of verdrietige dingen eens een van de volgende dingen af en schrijf er een paar regels over:

* Wat brengt licht?
* Wat inspireerde je vandaag?
* Waar moest je om glimlachen?
* Waar ben je dankbaar voor?
* Waar verheug je je op?
* Wat brengt verandering?
* Wat wens je jezelf toe?

Vermijd woorden als geen, niet, minder. Formuleer positief.

zondag 2 september 2012

de rode schoentjes

de rode schoentjes

Het boek de ontembare vrouw reist al jaren met me mee. Af en toe lees ik een hoofdstuk, maar meer plezier beleef ik aan het samen lezen. Onafhankelijk van elkaar lezen vriendin A. en ik hetzelfde hoofdstuk en bedenken dan hoe we de wijsheid verder uit kunnen diepen. Soms is dat door schrijven, soms door het maken van een collage, maar vaak ook door heel veel praten. We zetten elkaar aan het denken en ervaren steeds weer dat het lezen een hoop los maakt, maar ook dat het niet een makkelijk leesbaar boek is.

Het verhaal van de rode schoentjes (waarvan je hier een variant kunt lezen) en de uitwerking daarvan lieten mij weer zien dat het belangrijk voor mij is om met mijn creativiteit bezig te blijven. Heel basaal doe ik dat door een haak- of breiwerkje bij de hand te nemen wanneer schrijven en schilderen even niet mogelijk zijn. Maar beter is het natuurlijk om schrijven en schilderen op mijn agenda te plaatsen en het ook echt te doen.

(de bovenstaande collage is een van de nieuwe collages die is toegevoegd aan Beelden van de Ziel)