woensdag 12 september 2012

buikpijnrondje

Als je ooit klassikaal les hebt gehad, herken je het misschien. De leerkracht begint linksachter in de klas met het geven van een beurt en werkt zo tafeltje voor tafeltje naar voren. Je weet als kind exact wanneer je aan de beurt bent en het vervult je met een onprettig gevoel van moeten presteren.

Als je eenmaal volwassen bent, ga je een cursus doen. De dag begint met het "kringgesprek". Om de beurt vertelt een ieder zijn/haar naam en ook nu weer weet je precies wanneer je aan de beurt bent. Je voelt de spanning stijgen. Je vraagt je steeds af of je "ik heet...", "mijn naam is..." of "ik ben..." zult zeggen. Die verschillen vallen meestal niet op. Pas als iemand zegt "Noem mij maar...." of "Mijn ouders hebben mij .... genoemd", valt het je op hoe mensen zich voorstellen. Je overweegt of je het een en ander juist wel of niet zult vertellen of je ratelt door de spanning maar door en door. Echt luisteren naar de andere cursisten is pas mogelijk als je zelf aan de beurt bent geweest. Toen een van de docenten van de kleine Tiki dat omschreef als het buikpijnrondje vond ik dat zo'n treffende omschrijving. Het is wat het inderdaad is. Dat het ook anders kan, heb ik gelukkig ook al vele malen mogen ervaren.

Ik vind het prettig om in een workshop direct aan de slag te gaan, zonder heel veel aandacht te besteden aan wie of wat we zijn omdat het complete plaatje toch nooit in een paar minuten gepropt kan worden. Elkaar ontmoeten in het werk (op een cursus of workshop) geeft mij veel meer voldoening en de verhalen blijven op de een of andere manier ook beter hangen.

Als het gaat om schrijven, zit daar voor mij toch ook vaak lezen aan vast. Soms in mezelf, soms spreek ik de woorden hardop uit. Niet om door de ander gehoord te worden, maar vooral om zelf gehoord te worden door dat wat ik ik noem. Hoewel het hardop voorlezen een prachtig middel is, kan het in eerste instantie ook doodeng zijn. Het is geen must, maar als je het als experiment beschouwd kun je het misschien een keer uitproberen. In het buikpijnrondje is het voorlezen onvermijdbaar. Je moet. Maar er is ook een andere manier, een manier die al erg oud is, namelijk het delen in een cirkel. In de cirkel zijn alle plaatsen gelijk. In de cirkel bepaal je zelf of je wel of niet deelt. Alles mag er zijn, ook de stilte of een piepklein fragment uit een lange tekst. Het is een manier van werken die me zo dierbaar is geworden en waarvan ik iedere keer weer de kracht ervaar als er een goed lopende cirkel is.

Ben je nieuwsgierig geworden naar lezen en schrijven in de cirkel? Kijk dan eens op de agenda of er wat bij zit dat je aanspreekt!

1 opmerking:

Heldinne zei

ik begin vaak met een naam-oefening: even schrijven over je naam, waarom je zo heet, of je er blij mee bent etc. Werkt heel leuk als introductiespelletje.