Doorgaan naar hoofdcontent

buikpijnrondje

Als je ooit klassikaal les hebt gehad, herken je het misschien. De leerkracht begint linksachter in de klas met het geven van een beurt en werkt zo tafeltje voor tafeltje naar voren. Je weet als kind exact wanneer je aan de beurt bent en het vervult je met een onprettig gevoel van moeten presteren.

Als je eenmaal volwassen bent, ga je een cursus doen. De dag begint met het "kringgesprek". Om de beurt vertelt een ieder zijn/haar naam en ook nu weer weet je precies wanneer je aan de beurt bent. Je voelt de spanning stijgen. Je vraagt je steeds af of je "ik heet...", "mijn naam is..." of "ik ben..." zult zeggen. Die verschillen vallen meestal niet op. Pas als iemand zegt "Noem mij maar...." of "Mijn ouders hebben mij .... genoemd", valt het je op hoe mensen zich voorstellen. Je overweegt of je het een en ander juist wel of niet zult vertellen of je ratelt door de spanning maar door en door. Echt luisteren naar de andere cursisten is pas mogelijk als je zelf aan de beurt bent geweest. Toen een van de docenten van de kleine Tiki dat omschreef als het buikpijnrondje vond ik dat zo'n treffende omschrijving. Het is wat het inderdaad is. Dat het ook anders kan, heb ik gelukkig ook al vele malen mogen ervaren.

Ik vind het prettig om in een workshop direct aan de slag te gaan, zonder heel veel aandacht te besteden aan wie of wat we zijn omdat het complete plaatje toch nooit in een paar minuten gepropt kan worden. Elkaar ontmoeten in het werk (op een cursus of workshop) geeft mij veel meer voldoening en de verhalen blijven op de een of andere manier ook beter hangen.

Als het gaat om schrijven, zit daar voor mij toch ook vaak lezen aan vast. Soms in mezelf, soms spreek ik de woorden hardop uit. Niet om door de ander gehoord te worden, maar vooral om zelf gehoord te worden door dat wat ik ik noem. Hoewel het hardop voorlezen een prachtig middel is, kan het in eerste instantie ook doodeng zijn. Het is geen must, maar als je het als experiment beschouwd kun je het misschien een keer uitproberen. In het buikpijnrondje is het voorlezen onvermijdbaar. Je moet. Maar er is ook een andere manier, een manier die al erg oud is, namelijk het delen in een cirkel. In de cirkel zijn alle plaatsen gelijk. In de cirkel bepaal je zelf of je wel of niet deelt. Alles mag er zijn, ook de stilte of een piepklein fragment uit een lange tekst. Het is een manier van werken die me zo dierbaar is geworden en waarvan ik iedere keer weer de kracht ervaar als er een goed lopende cirkel is.

Ben je nieuwsgierig geworden naar lezen en schrijven in de cirkel? Kijk dan eens op de agenda of er wat bij zit dat je aanspreekt!

Reacties

Heldinne zei…
ik begin vaak met een naam-oefening: even schrijven over je naam, waarom je zo heet, of je er blij mee bent etc. Werkt heel leuk als introductiespelletje.

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…