woensdag 19 september 2012

schrijven en lezen

Schrijven en lezen zijn (voor ons volwassenen) onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een peuter maakt honderd rondjes en vertelt dat het vissen zijn. Een kleuter schrijft vellen vol half open driehoekjes op en zegt dat dit het verhaal van Knorretje is, waarin Knor op avontuur gaat. Een verstandelijk gehandicapte dertig jarige vrouw schrijft 10 woorden achter elkaar (zonder spaties) en gloeit van trots als ik alle woorden toch hardop kan lezen. Dus zelfs als schrijven eigenlijk nog tekenen is of als de sprong naar echte zinvolle zinnen gemaakt gaat worden, de meeste krabbels hebben betekenis: ze zijn bedoeld om een verhaal te vertellen.

De betekenis van die eerste krabbels verdwijnt na een paar dagen, zeker wanneer er niet bijgeschreven is door een volwassene wat het verhaal vertelt. Maar zodra er woorden en zinnen gaan verschijnen blijft het mogelijk om het steeds weer opnieuw te lezen. Ik heb mijn allereerste schrijfschrift van de lagere school nog steeds. Iedere keer als ik het in mijn handen heb, reis ik terug naar het leslokaal en de blonde juf. Ik zie de beslagen ramen, ik ruik de geur van natte jassen en herinner me de winderige herfstdagen.

Wat is jouw eerste schrijfherinnering?

Geen opmerkingen: