Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit december, 2012 weergeven

Alvast de beste wensen...

Nog een weekje ga ik van mijn kerstboom genieten... Nog een weekje vakantie, lekker thuis... Nog een weekje niet echt op de klok leven... Nog een weekje opruimen en ordenen... Nog een weekje wachten op nieuwe berichtjes...
Voor nu:
Alvast de beste wensen voor 
2013!

over schoonheid

Volk van Orphalese, schoonheid is leven wanneer het leven haar heilig gelaat onthult.
***
Op nog geen half uur rijden van ons huis staat een groot tuincentrum dat ieder jaar weer een prachtige kerstshow heeft. Kerstballen, slingers, huisjes, treinen, kaarsen... teveel om op te noemen. De sfeer is gezellig en als je het op kunt brengen om er vroeg heen te gaan, dan wandel je in alle rust over al die sfeervolle afdelingen. Zo ging het ook afgelopen weekend.

Ik zag prachtige kerstbomen opgetuigd in de meest mooie kleurencombinaties. Ik zag kerststalletjes in allerlei maten en soorten en ik genoot vooral van de verwondering van de kinderen bij het zien van deze overdaad. Hoe mooi alles ook was, ergens onderweg werd ik overvallen door een gevoel dat ik ook wel eens in de supermarkt heb. Die enorme keuze, de overvloed. Het confronteert me met de waanzin van onze maatschappij waarin het blijkbaar nodig is om keuze te hebben uit meer dan 200 verschillende soorten kerstballen en dertig verschil…

over het gebed

En indien je luistert in de stilte van de nacht, zul je hen in stilte horen zeggen...
***
Toen ik nog op de lagere school zat, vele jaren geleden, zat de kerk afgeladen vol. Elke zondag weer. Terwijl het kinderkoor zong, liet ik het knielmatje wiebelen aan het haakje voor me. De kunst was om het zo te laten bewegen zonder op mijn vingers getikt te worden. Af en toe kwam er een lied voorbij dat ik uit volle borst mee kon zingen, maar de rest van de tijd was het toch vaak stil zitten. Dat mensen na het halen van de hosti stil zaten met hun ogen dicht was iets magisch. Want wat was dat bidden nu eigenlijk? Wat zeiden die mensen in zichzelf? Mochten ze ook gewoon stil zijn? Het waren geen vragen die ik hardop stelde. Het was misschien ook wel niet op prijs gesteld als ik het gevraagd had, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

Jaren later verbaasde ik me erover dat ik vele teksten zo kon meedreunen zonder ooit over de inhoud te hebben nagedacht. Daar waar ik in mijn puberteit als enige nog …

over goed en kwaad

Over het goede in je kan ik spreken, maar niet over het kwade.  Want wat is het kwade anders dan het goede,  dat door eigen dorst en honger wordt gekweld?
***
Wat is goed?
Wat is kwaad?
Waar zit het omslagpunt tussen goed en kwaad?
Is dat duidelijk aan te geven of is het meer een glijdende schaal?
Is de mens van nature goed?
Hoe ontstaat kwaad dan?

Het zijn vragen die over grote dingen gaan. Dingen die niet te behappen zijn. De enige oplossing is om het klein te maken.

Ik sta op het schoolplein, loop rond en observeer. Er is altijd wel een leerling die bekend staat als pester en er is ook altijd wel een leerling die altijd te grazen wordt genomen. Is dit het kwaad? Het lijkt er wel op als ik zie hoe andere volwassenen er soms op reageren. Natuurlijk mag pesten niet, natuurlijk doet deze ene leerling het ook steeds, maar wanneer wordt er naar de intentie van een situatie gekeken?

Ik loop mijn ronde en zie hoe die ene leerling ook nu weer iemand pest. Niet leuk, maar tegelijkertijd zie ik…

schrijf eens over....

De afgelopen week verkeerde ik een flink aantal keren in wachtkamers. De letterlijke wachtkamers! De ene keer wat gezelliger dan de andere keer, maar ze hadden allemaal een ding gemeen. Ik zat er met mijn nieuwe agenda en ik schreef terwijl ik moest wachten. Ik volgde mijn ingevingen, mijn ideeën, mijn associaties, mijn lijstjes met wat ik allemaal nog moest doen. En toen ik twijfelde over het wel of niet netjes ordenen, herinnerde ik me een advies van Sigrid van Iersel. Ik schreef........ en dat was de opzet toen ik die agenda uitzocht.

Schrijf eens over het kiezen van een nieuwe agenda. Kom op, vijf minuten dat kun je best!

over de tijd

Maar zo je in je denken de tijd in seizoenen meten moet,  laat dan ieder seizoen alle andere omsluiten.
***
"De natuur als levenspad" schreef ik ooit in een dagboek. Het was een wens om me meer te verbinden aan de seizoenen door bijvoorbeeld mee te leven met de lijsterbes in mijn voortuin, door met aandacht kleine poppetjes te maken voor de jaartafel en mijn voeding aan het seizoen aan te passen. De praktische dingen waren die eerste jaren belangrijk, maar in de loop van de tijd was er ook een innerlijke stroom voelbaar. Ik ging de seizoenen zien in een periode van zes weken, in een dag of zelfs in een uur. Altijd weer is er de cyclus van stilte, ontwaken, groei en afsterven om vervolgens weer in de stilte te belanden. Dat werd ik me pas echt bewust toen ik het prachtige boek Rust en Regelmaat las. Er was ineens ook het besef dat er zoveel meer zat in dat wat ik in mijn jeugd had meegekregen, maar waarschijnlijk nooit begrepen had. Ik staarde me blind op rituelen die ik nie…

over onderwijzen

Ergens eind jaren 80 ging ik stagelopen als logopediste. Helemaal wereldvreemd was ik niet, maar de stageplekken die ik tot nu toe had gehad waren toch vooral witte plekken. De kinderen die ik trof waren goed verzorgd, kregen goed onderwijs en spraken (als ze daar motorisch toe in staat waren) goed Nederlands.

Hoe anders ging het op die school in een wat we nu achterstandswijk noemen. Jongens van twaalf, die zo van het platteland van Pakistan, Marokko of Turkije waren geplukt, die niets van de juf aan wilden nemen omdat ze vrouw was. Of kinderen die 's winters nog in hun zomerkleding liepen omdat er nu eenmaal geen geld was voor nieuwe kleding. Het was ook mijn eerste kennismaking met gekleurde hennahanden en hoofddoekjes. Het was de school waar ik, als ik een leerling moest halen, de deur achter me op slot moest draaien omdat mijn spullen op mysterieuze wijze konden verdwijnen. Dat dat echt niet overdreven was, bleek een tijd later toen de boodschappen uit de afgesloten kast van …

over zelfkennis

"Ik ben..."
"Mijn naam is..."
"Noem mij maar..."
"Mijn ouders hebben mij.... genoemd"
"Ik heet..."

Altijd verbaas ik me weer over hoe mensen zich voorstellen. De eerste zin bevat meestal de naam en krijgt dan een vervolg. Negen van de tien keer is dat een beroep of een rol alsof er niets meer is dan dat.  Maar misschien is dat 'm juist. Je bent zoveel dat je uiteindelijk niets bent. Het is een gevoel dat angst inboezemt. Dat is iets waar ik zelf wel aan kan relateren. Want hoe meer ik over mijn eigen rollen nadenk, hoe minder ik grip krijg op dat wat ik werkelijk ben. Ik ben vrouw, echtgenote, pleegmoeder, vriendin, (schoon)dochter, (schoon)zus, tante, nicht, kind, hulpverlener, dagboekschrijfster, blogger, vrijwilligster, collega.... Geen enkele rol omschrijft volledig wie of wat ik ben. Het is een stukje van mezelf dat ik aan een ander (en mezelf) laat zien. Waar de ene rol meer volgend is, is de andere rol dat juist helemaal niet. E…

de afgelopen week op Twitter

Terugkijken op het jaar 2012. Mooie werkvorm gevonden: biografiek.nl/images/Nieuwsb…
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 14, 2012
Transform your relationship with time through journaling wp.me/p2VaLf-3P
— Juliet Platt (@JulietPlatt) december 13, 2012
“@envelopebook: Today EnvelopeBook is featured in Volkskrant Magazine! fb.me/261zFxNYC” mooie boekjes!!
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 8, 2012

over wetgeving

Je schept behagen in het voorschrijven van wetten.  Maar nog meer plezier geeft het je ze te overtreden.
***
Als ik kijk naar oude dagboeken dan zie ik het steeds weer. Elk boekje bevat dezelfde kleur pen. Het ene boekje heeft blauwe letters, een ander boekje heeft zwarte letters die langzaam oranje-achtig verkleuren door de tand des tijds. Doorhalingen vind ik er vrijwel niet. Alles ziet er netjes en gestructureerd uit. Toch is het niet altijd zo geweest. Mijn eerste boekjes bevatten kleine tekeningen, doorgekraste woorden, verschillende kleuren pen en versieringen. In de paar jaar die tussen deze boekjes zit, is er de "wet" ontstaan dat mijn dagboeken netjes moeten zijn. Voor wie? Waarom? Ik had geen idee.
Toen op een gegeven moment ging experimenteren met schrijfrichting, letters, randen en schrijfoefeningen liep ik tegen mijn innerlijke criticus aan: "Het zag er niet netjes uit. De verhalen gingen van de hak op de tak en waren verre van gestructureerd. Dit was geen d…

over misdaad en straf

Vaak heb ik je over iemand die iets verkeerd gedaan heeft,  horen spreken als ware hij niet een der jouwen,  maar een vreemde, en een indringer in je wereld.
***
Voordat je pleegouder wordt, volg je een programma waarin je kennismaakt met het pleegouderschap, waarin je onderzoekt of je pleegouder wilt worden, maar waarin ook bepaald wordt of je wel geschikt bent om pleegouder te worden. Het is een traject waarin je niet alleen geconfronteerd wordt met je eigen verleden, je krijgt ook talloze situaties voorgeschoteld om over na te denken.

In mijn werk als logopediste had ik al een hoop gezien: kinderen die sterk verwaarsloosd waren, schrijnende vormen van armoede, kinderen die zo onhandelbaar waren dat ze niet meer thuis konden blijven wonen, kinderen die aan hun lot werden overgelaten of ouders die zo tot aan hun nek in de psychische problemen zaten dat de kinderen op een gegeven moment in feite de ouders van hun ouders werden. Ik was wel wat gewend. Maar toch.... dan komen er op zo'…

over kleding

En vergeet niet dat de aarde het heerlijk vindt je blote voeten te voelen  en de wind ernaar hunkert met je haar te spelen.

*** Allerlei associaties komen op: spijkerbroeken, wandelschoenen, winddichte jassen, hoeden, jasjes en zomerjurken. Het is te voor de hand liggend om over te schrijven als het over kleding gaat. Bij die ene zin van Gibran moet ik ineens denken aan "mijn" boom. De boom waarop ik uitzicht heb als ik achter mijn tafel kruip op zolder. Door het jaar heen zie ik de kleding veranderen. Van naakte takken die gesierd worden door kleine vogeltjes tot het frisse groen van de eerste bladeren die zich ontvouwen. Van de witte zachte donzige bloesem tot knaloranje bessen die knappen onder je schoenen aan het eind van het zomerseizoen. Van de mooie iriserende kleuren van spreeuwen, die mijn boom plunderen vlak voor de trek naar het zuiden.

Mijn boom was fotomodel voor dit project, maar als het gaat om muziek, dan kan ik niet om nr. 1580 heen: Madonna met Vogue.

de afgelopen week op Twitter

“@envelopebook: Today EnvelopeBook is featured in Volkskrant Magazine! fb.me/261zFxNYC” mooie boekjes!!
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 8, 2012 Hagel knisperde onder mijn schoenen. Kinderen stampten het ijs uit een plas. #schrijfidee: Welk geluid heeft de winter voor jou?
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 6, 2012 “@journalinabox: Do you drive your car like you drive your journal? ow.ly/fMz5w” - een mooi artikel met een prachtige vergelijking.
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 3, 2012#schrijfidee : Schrijf eens kleurrijk en met veel tussenruimte tussen de letters. twitter.com/Krieb_Krab/sta…
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) december 3, 2012

over huizen

Je huis zal niet een anker zijn, maar een mast.
***
Over huizen zou ik kunnen schrijven. Over het bovenhuis aan de gracht, over opa's huisje op de volkstuin, over het vakantiehuisje waar we een mierenplaag hadden, over de flat langs de spoorbaan, over het huis in het Rode Dorp, over helpen verhuizen of over het huis waar ik nu al zolang woon. Maar het is eigenlijk niet waar ik aan denk als ik deze zin lees bij Kahlil Gibran.

Jarenlang was heimwee mijn beste vriend als ik op vakantie ging. Thuis wilde ik zijn, omringd door al mijn eigen spulletjes. Thuis was het huis waar ik woonde en of dat nu die flat was of dat "echte" eerste huis, dat maakte eigenlijk niet zoveel uit. Elke vakantie weer, maar er was op een gegeven moment een keerpunt. Reizen werd meer dan alleen in auto, bus of trein stappen. Het was ook met een pen op papier naar binnen keren op andere manieren dan ik altijd had gedaan. Het was het land van mijn hart verkennen, de stemmen horen die ik onderweg tegenk…

over vreugde en smart

Sommigen zeggen: 'Vreugde is groter dan smart,'  en anderen: 'Neen, de smart is groter.'  Maar ik zeg je: ze zijn onafscheidelijk.
*** En dan gaat opeens de telefoon. Het is over zessen. Aan de andere kant van de lijn wordt me gevraagd om even te gaan zitten. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik krijg een uur om te beslissen. Ik hang op en bel mijn echtgenoot, die nog onderweg naar huis is. We besluiten er voor te gaan. Terwijl ik eten sta te kopen, loop ik in gedachten een lijstje na. Waar haal ik in godsnaam voor morgenochtend 12 uur babykleren vandaan in maatje 56? Wat heb ik nog meer nodig? Wat moet er geregeld worden? Hoe bereid ik ons oudste pleegkind voor? Wie gaan we bellen met dit nieuws en wie moet er nog even wachten?

De volgende dag kopen we in een uur tijd een kinderwagen, flessen, een kruik, luiers, babyvoeding en fopspenen. "Kunnen we het direct meenemen?", vragen we aan de verkoopster. "We krijgen over een paar uur namelijk een kind.&q…

over arbeid

Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde.  En als je niet met liefde arbeiden kunt en enkel met tegenzin,  dan is het beter je arbeid op te geven....
***  
Na die ene vergadering waarin de daadwerkelijke verhoudingen binnen het team voor de zoveelste keer weer duidelijk werden, was de maat vol. Ik schreef bij thuiskomst mijn ontslagbrief, vroeg een paar dagen later om een gesprek en deelde mijn ontslag mede na een dienstverband van bijna 10 jaar. Nog nooit had ik mijn directeur zo wit weg zien trekken. En nog nooit had ik me zo bevrijd gevoeld ook al had ik nog geen ander werk. Op mijn spaargeld kon ik nog wel een tijdje teren en zo creëerde ik voor mezelf de tijd en ruimte om ander werk te zoeken. Binnen een maand had ik die andere baan....... en dan duurt een opzegtermijn van 3 maanden toch nog wel heel erg lang. Maar het was goed. Ik kon alles afronden en met frisse moed een nieuwe start maken.

Ik denk nog vaak terug aan die beslissing. Eigenlijk had ik hem jaren eerder moeten nemen, maar …

over eten en drinken

Spreek tot ons over eten en drinken.
***

Meer dan vijf huizen en een hotel leek het niet. In de middle of nowhere zoals de taxidriver ons vertelde. Maar het zag er prachtig uit. Net achter een heuvel, wat grote bomen op de achtergrond, een prachtig wit hotel met hele dikke muren, die bestand waren tegen de ruige weersomstandigheden die hier zo konden heersen. Dit was de plek waar we de eerste dagen van onze vakantie door zouden brengen. 
Hij zat daar vlak naast de deur, zijn ogen vielen af en toe dicht. Zachtjes liepen we langs hem om hem niet te storen. Toen we naar boven liepen hoorden we de eigenaar tegen hem praten, bestraffend, maar er kwam geen reactie terug. We besteedden er niet veel aandacht aan. De volgende morgen aan het ontbijt zat hij weer op dezelfde plek, een beetje soezend. Ergens vertederde het me, maar ik had beter moeten weten. Toen het ontbijt op tafel kwam, sjokte hij naar binnen, ging naast mijn tafel zitten. Snurkte even zoals alleen boxers dat kunnen doen en lik…

over geven

Alleen wanneer je van jezelf geeft, geef je ten volle.
*** Elke dinsdag breng ik eerst de kinderen naar school en daarna fiets ik door naar het atelier waar bloempotten gemaakt worden. Ik ben vrijwilliger en word op handen gedragen zowel door de verstandelijk gehandicapte cliënten op de afdeling als door de groepsleiding. Als ik me een keer niet goed voel, slaat dat vaak na binnenkomst al om. Het is hartverwarmend hoe er naar mij uitgekeken wordt en hoe mensen gaan glimmen als ik een keer individueel met iemand mag werken. Alle energie die ik erin steek, krijg ik dubbel en dwars terug. Het is geen must, maar het is zoals het werkt op een wonderlijke manier. Het brengt indrukken met zich mee die me herinneren aan mijn werk op de ZMLK-school, maar het geeft me ook nieuwe ervaringen zoals muziek. Muziek, die ik zelf niet zo snel zou draaien, maar die ik bij nader inzien meer kan waarderen dan ik gedacht had:

Voor meer verhalen "over geven" of voor informatie over de Profeet en de…

over kinderen

En hij zeide: Je kinderen zijn je kinderen niet.  Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf.  Zij komen door je, maar zijn niet van je,  en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.
***
Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet, dat heb je nu eenmaal als je voor pleegkinderen kiest. De ouders van deze kinderen hebben dus wel kinderen, maar eigenlijk ook weer niet. Of misschien omschreef een van onze gezinsvoogden het wel het beste: "In Nederland heeft iedere ouder het recht om een kind te krijgen, maar niet het recht om het ook zelf op te voeden." Het is een complex geheel waarin iedereen de vrijheid moet krijgen zijn/haar ouderrol in te vullen binnen de grenzen die mogelijk zijn. Dat is lang niet makkelijk. Soms is het dansen op een slap koord, want ook al is het duidelijk dat kinderen nooit meer naar hun ouders terug zullen keren, dat verlangen blijft altijd wel bestaan.

En hoe lastig het allemaal soms ook is, het is prachtig om te zien hoe ki…

over het huwelijk

"...Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn.  Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien.  Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering.  Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn.  Laat de winden des hemels tussen je dansen...."
***
Zoals ik de pest heb aan Commander Cody, kan hij Aafje Heynis niet echt waarderen.
Terwijl andere voetbalvrouwen langs de lijn staan in de jaren '90 als hij speelt met zijn maatjes, lig ik nog in bed lekker naar Reiziger in muziek te kijken.
Hij rijdt op een gegeven moment in een grote auto van de zaak, ik in een oud Pandaatje met een "hangmatje".
Waar hij berekend zijn studiepunten in een avondstudie bij elkaar sprokkelt, lees ik elk boek dat gelezen moet worden om mijn diploma te behalen.
In ATWT duiken laat op de avond, doet hem in zijn Mac verdwijnen om een spelletje schaak te spelen. 
En als hij naar Ajax kijkt, lees ik een boek.
Hij is opgegroeid met spel…

op herhaling

Op zoek naar een bepaalde coachingsoefening, kwam ik een oude bijdrage aan de W.o.W. (december 2010) tegen:

Ik sta hier nu wel lekker droog, maar gezellig is het niet. De muziek is uit, de kachel is gestopt en langzaam maar zeker daalt de temperatuur. Ik zei nog: "Maak het niet te lang". "Nee, ik ben echt zo terug", zei ze. Ik keek haar na. Ondertussen glijden de minuten voorbij. Ik zie het winkelende publiek: mannen met mutsen, vrouwen met gekapt haar dat in dit licht een paarsige gloed krijgt. Kleine kinderen worden aan hun arm meegetrokken als hun aandacht even afdwaalt naar een papiertje op de grond. De liftdeuren openen en sluiten zich. De mensenmassa deint op hetzelfde ritme mee. Ze verschijen en verdwijnen in het schijnbare niets. Maar als je goed kijkt, ontwaar je iets wonderlijks. De mensen gaan met lege handen de lift in en komen met tassen er weer uit. Ik probeer haar te ontdekken in die mensenmassa, maar het lukt me niet. Er zit niets anders op dan maar …

de afgelopen week op Twitter

Dat wordt lekker schrijven met de profeet en de muziek van @heldinne : heldenreis.blogspot.nl/2012/11/de-pro…
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) november 28, 2012 Ik zag op Flickr ook een kleurrijke pagina voorbij komen, die ook niet zo moeilijk is om te maken: flic.kr/p/dwMCCV
— Kriebels & Krabbels (@Krieb_Krab) november 28, 2012#journal without words - try #journaling for a week with just images (photos, drawings, magazine clippings...) What do you notice?
— Lynda Monk (@LifeWriterCoach) november 28, 2012 Voor de schrijvers onder jullie: mijn Advents schrijfkalender is weer te downloaden op attraversiamo.nl. Veel schrijfplezier in december
— Illa Wolters (@Illa_Wolters) november 26, 2012