zondag 30 december 2012

Alvast de beste wensen...

kerst

Nog een weekje ga ik van mijn kerstboom genieten...
Nog een weekje vakantie, lekker thuis...
Nog een weekje niet echt op de klok leven...
Nog een weekje opruimen en ordenen...
Nog een weekje wachten op nieuwe berichtjes...

Voor nu:

Alvast de beste wensen voor 

2013!

dinsdag 25 december 2012

over schoonheid

Volk van Orphalese, schoonheid is leven wanneer het leven haar heilig gelaat onthult.

***

Op nog geen half uur rijden van ons huis staat een groot tuincentrum dat ieder jaar weer een prachtige kerstshow heeft. Kerstballen, slingers, huisjes, treinen, kaarsen... teveel om op te noemen. De sfeer is gezellig en als je het op kunt brengen om er vroeg heen te gaan, dan wandel je in alle rust over al die sfeervolle afdelingen. Zo ging het ook afgelopen weekend.

Ik zag prachtige kerstbomen opgetuigd in de meest mooie kleurencombinaties. Ik zag kerststalletjes in allerlei maten en soorten en ik genoot vooral van de verwondering van de kinderen bij het zien van deze overdaad. Hoe mooi alles ook was, ergens onderweg werd ik overvallen door een gevoel dat ik ook wel eens in de supermarkt heb. Die enorme keuze, de overvloed. Het confronteert me met de waanzin van onze maatschappij waarin het blijkbaar nodig is om keuze te hebben uit meer dan 200 verschillende soorten kerstballen en dertig verschillende kerststallen. Het is een gevoel dat me verdrietig maakt omdat het me laat zien dat de verbondenheid met Moeder Aarde steeds verder van ons vandaan lijkt te varen.

Hoe anders kan het zijn om op een stille vrijdagochtend onder mijn lijsterbes te staan en omhoog te kijken. Aan elke tak hangen grote en kleine druppels. In het water worden stukjes van de omgeving weerspiegelt. De miezerregen heeft kleine "kerstballen" aan mijn boom gemaakt die ik vol verwondering gadesla. De schoonheid, van die luttele druppels, raakt me meer in mijn hart dan de vele kerstballen en bomen die ik een dag later zag. Er is zoveel schoonheid dicht bij huis te vinden. Het enige wat ik maar hoef te doen is stil staan en kijken.

***

En omdat het kerst is, nummer 923 van Chris Rea....



Voor meer verhalen "over schoonheid" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 24 december 2012

Heb je ook zo'n zin in het luchtkasteel?

Ik ook, daarom heb ik alvast wat kleine schrijfoefeningen op het weblog geplaatst. Neem er maar snel een kijkje en schrijf lekker mee.

Wil je ook meedoen, dat kan! Meld je aan via het weblog of via de e-mail.

zondag 23 december 2012

over het gebed

En indien je luistert in de stilte van de nacht, zul je hen in stilte horen zeggen...

***

Toen ik nog op de lagere school zat, vele jaren geleden, zat de kerk afgeladen vol. Elke zondag weer. Terwijl het kinderkoor zong, liet ik het knielmatje wiebelen aan het haakje voor me. De kunst was om het zo te laten bewegen zonder op mijn vingers getikt te worden. Af en toe kwam er een lied voorbij dat ik uit volle borst mee kon zingen, maar de rest van de tijd was het toch vaak stil zitten. Dat mensen na het halen van de hosti stil zaten met hun ogen dicht was iets magisch. Want wat was dat bidden nu eigenlijk? Wat zeiden die mensen in zichzelf? Mochten ze ook gewoon stil zijn? Het waren geen vragen die ik hardop stelde. Het was misschien ook wel niet op prijs gesteld als ik het gevraagd had, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

Jaren later verbaasde ik me erover dat ik vele teksten zo kon meedreunen zonder ooit over de inhoud te hebben nagedacht. Daar waar ik in mijn puberteit als enige nog van mijn gezin regelmatig in de kerk was te vinden en het de gewoonste zaak vond, werd dat naarmate ik ouder werd steeds minder vanzelfsprekend. Ik leidde het kinderkoor, ik maakte deel uit van de werkgroep gezinsvieringen en trouwde ook voor de kerk. Maar toen dat allemaal langzaam weg viel, kwamen de twijfels. Sommige gebeden zei ik hardop, andere sloeg ik onder allerlei gedachten van verzet over. Het was het punt waarop ik de kerk steeds en steeds meer achter me liet. Maar kun je het werkelijk achter je laten?

Ja, zegt de ene kant van mij. Nee, zegt de andere kant. Ik heb het instituut officieel verlaten. Ik heb me uit laten schrijven. En hoewel zo'n daad misschien lijkt op een definitieve breuk, lees en herlees ik graag de boeken van bijvoorbeeld Miek Pot, Willigis Jäger, Suzanne van der Schot en Agnes Holvast. Ze maken veel duidelijk van wat ik nooit duidelijk zou hebben gekregen als ik er gebleven was. Dat de regels toch dieper zaten dan verwacht, daar kwam ik pas achter toen ik zelf het "Wees gegroet Maria" ging herschrijven in mijn pelgrimsboeken in navolging van Kirsten Nottens Maria's dochter. Aarzelend kwamen de eerste woorden op papier, want wie was ik dat ik zo'n gebed herschreef. Maar juist dat bidden op papier maakte dat ik me meer dan ooit verbonden kon voelen en toch mijn eigen weg kon bewandelen ook al was ik "het" geloof verloren.


Voor meer verhalen "over gebed" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

zaterdag 22 december 2012

over goed en kwaad

Over het goede in je kan ik spreken, maar niet over het kwade. 
Want wat is het kwade anders dan het goede, 
dat door eigen dorst en honger wordt gekweld?

***

Wat is goed?
Wat is kwaad?
Waar zit het omslagpunt tussen goed en kwaad?
Is dat duidelijk aan te geven of is het meer een glijdende schaal?
Is de mens van nature goed?
Hoe ontstaat kwaad dan?

Het zijn vragen die over grote dingen gaan. Dingen die niet te behappen zijn. De enige oplossing is om het klein te maken.

Ik sta op het schoolplein, loop rond en observeer. Er is altijd wel een leerling die bekend staat als pester en er is ook altijd wel een leerling die altijd te grazen wordt genomen. Is dit het kwaad? Het lijkt er wel op als ik zie hoe andere volwassenen er soms op reageren. Natuurlijk mag pesten niet, natuurlijk doet deze ene leerling het ook steeds, maar wanneer wordt er naar de intentie van een situatie gekeken?

Ik loop mijn ronde en zie hoe die ene leerling ook nu weer iemand pest. Niet leuk, maar tegelijkertijd zie ik meer. Ik zie hoe deze leerling contact probeert te maken met het kind dat hij achterna loopt. Ik zie hoe onbeholpen zijn pogingen zijn en hoe zijn werkelijke vraag door de ander niet begrepen wordt. Rustig loop ik naar beide toe. Ik verwoord wat ik zag en wat ik dacht dat er bedoeld werd. Het kind kijkt me aan, slaakt een diepe zucht en ik weet dat ik goed zit. De ander kijkt, luistert en snapt ineens wat er bedoeld wordt: de vraag tot samenspelen. Nog geen minuut later zie ik twee blije kinderen het klimrek te lijf gaan. Ik weet dat die ene opmerking van vandaag geen onmiddellijke verbetering in het gedrag te weeg zal brengen, maar ik weet wel dat mijn focus meer zal liggen op het blijven verwoorden van datgene wat bedoeld wordt, dan op dat wat er allemaal fout gaat.


Voor meer verhalen "over goed en kwaad" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

schrijf eens over....

De afgelopen week verkeerde ik een flink aantal keren in wachtkamers. De letterlijke wachtkamers! De ene keer wat gezelliger dan de andere keer, maar ze hadden allemaal een ding gemeen. Ik zat er met mijn nieuwe agenda en ik schreef terwijl ik moest wachten. Ik volgde mijn ingevingen, mijn ideeën, mijn associaties, mijn lijstjes met wat ik allemaal nog moest doen. En toen ik twijfelde over het wel of niet netjes ordenen, herinnerde ik me een advies van Sigrid van Iersel. Ik schreef........ en dat was de opzet toen ik die agenda uitzocht.

Schrijf eens over het kiezen van een nieuwe agenda. Kom op, vijf minuten dat kun je best!

vrijdag 21 december 2012

over de tijd

Maar zo je in je denken de tijd in seizoenen meten moet, 
laat dan ieder seizoen alle andere omsluiten.

***

"De natuur als levenspad" schreef ik ooit in een dagboek. Het was een wens om me meer te verbinden aan de seizoenen door bijvoorbeeld mee te leven met de lijsterbes in mijn voortuin, door met aandacht kleine poppetjes te maken voor de jaartafel en mijn voeding aan het seizoen aan te passen. De praktische dingen waren die eerste jaren belangrijk, maar in de loop van de tijd was er ook een innerlijke stroom voelbaar. Ik ging de seizoenen zien in een periode van zes weken, in een dag of zelfs in een uur. Altijd weer is er de cyclus van stilte, ontwaken, groei en afsterven om vervolgens weer in de stilte te belanden. Dat werd ik me pas echt bewust toen ik het prachtige boek Rust en Regelmaat las. Er was ineens ook het besef dat er zoveel meer zat in dat wat ik in mijn jeugd had meegekregen, maar waarschijnlijk nooit begrepen had. Ik staarde me blind op rituelen die ik niet begreep, op woorden waar ik niets mee kon en op een hierarchie waarin ik me als vrouw niet thuis voelde. 



Voor meer verhalen "over de tijd" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

dinsdag 18 december 2012

over onderwijzen

Ergens eind jaren 80 ging ik stagelopen als logopediste. Helemaal wereldvreemd was ik niet, maar de stageplekken die ik tot nu toe had gehad waren toch vooral witte plekken. De kinderen die ik trof waren goed verzorgd, kregen goed onderwijs en spraken (als ze daar motorisch toe in staat waren) goed Nederlands.

Hoe anders ging het op die school in een wat we nu achterstandswijk noemen. Jongens van twaalf, die zo van het platteland van Pakistan, Marokko of Turkije waren geplukt, die niets van de juf aan wilden nemen omdat ze vrouw was. Of kinderen die 's winters nog in hun zomerkleding liepen omdat er nu eenmaal geen geld was voor nieuwe kleding. Het was ook mijn eerste kennismaking met gekleurde hennahanden en hoofddoekjes. Het was de school waar ik, als ik een leerling moest halen, de deur achter me op slot moest draaien omdat mijn spullen op mysterieuze wijze konden verdwijnen. Dat dat echt niet overdreven was, bleek een tijd later toen de boodschappen uit de afgesloten kast van het kooklokaal waren verdwenen. De directrice liet de politie komen, die zonder enig resultaat een uur later weer vertrokken. Het was de school waar ik een half jaar later mijn eerste vervanging vervulde. De school waar de leerlingen me herkenden van mijn stagetijd en waar ik met veel plezier gewerkt hebt. De school die jaren geleden vervangen werd door nieuwbouwwoningen. De school waar dierbare herinneringen liggen en mijn wereld mijlen groter werd.......

Een nummer uit die tijd (524 - John Hiatt):


Voor meer verhalen "over onderwijzen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 17 december 2012

over zelfkennis

"Ik ben..."
"Mijn naam is..."
"Noem mij maar..."
"Mijn ouders hebben mij.... genoemd"
"Ik heet..."

Altijd verbaas ik me weer over hoe mensen zich voorstellen. De eerste zin bevat meestal de naam en krijgt dan een vervolg. Negen van de tien keer is dat een beroep of een rol alsof er niets meer is dan dat.  Maar misschien is dat 'm juist. Je bent zoveel dat je uiteindelijk niets bent. Het is een gevoel dat angst inboezemt. Dat is iets waar ik zelf wel aan kan relateren. Want hoe meer ik over mijn eigen rollen nadenk, hoe minder ik grip krijg op dat wat ik werkelijk ben. Ik ben vrouw, echtgenote, pleegmoeder, vriendin, (schoon)dochter, (schoon)zus, tante, nicht, kind, hulpverlener, dagboekschrijfster, blogger, vrijwilligster, collega.... Geen enkele rol omschrijft volledig wie of wat ik ben. Het is een stukje van mezelf dat ik aan een ander (en mezelf) laat zien. Waar de ene rol meer volgend is, is de andere rol dat juist helemaal niet. Ergens onder al die rollen is natuurlijk wel een basale kern verstopt, die ik overal mee naar toe neem. Een kern waar ik steeds meer verbondenheid mee begin te voelen, juist omdat ik "niets" ben.


Voor meer verhalen "over zelfkennis" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

vrijdag 14 december 2012

de afgelopen week op Twitter



youtube en schrijven

Allerlei video's over schrijven vind je hier. In de komende weken zullen er vast nog meer video's bijgezet gaan worden. Heb je tips? Laat ze achter in de reacties, misschien voeg ik ze toe aan de lijst.

donderdag 13 december 2012

over wetgeving

Je schept behagen in het voorschrijven van wetten. 
Maar nog meer plezier geeft het je ze te overtreden.

***

Als ik kijk naar oude dagboeken dan zie ik het steeds weer. Elk boekje bevat dezelfde kleur pen. Het ene boekje heeft blauwe letters, een ander boekje heeft zwarte letters die langzaam oranje-achtig verkleuren door de tand des tijds. Doorhalingen vind ik er vrijwel niet. Alles ziet er netjes en gestructureerd uit. Toch is het niet altijd zo geweest. Mijn eerste boekjes bevatten kleine tekeningen, doorgekraste woorden, verschillende kleuren pen en versieringen. In de paar jaar die tussen deze boekjes zit, is er de "wet" ontstaan dat mijn dagboeken netjes moeten zijn. Voor wie? Waarom? Ik had geen idee.

Toen op een gegeven moment ging experimenteren met schrijfrichting, letters, randen en schrijfoefeningen liep ik tegen mijn innerlijke criticus aan: "Het zag er niet netjes uit. De verhalen gingen van de hak op de tak en waren verre van gestructureerd. Dit was geen dagboek met in tijd opeenvolgende verhalen." Het was waar. Want waar ik in de ene alinea 7 jaar kon zijn, was ik in de volgende alweer 30. Toch gaf ik niet op. Ik overtrad mijn eigen wetten met succes. Want het gaf me plezier en het stimuleerde mijn creativiteit, maar ik kwam maar niet achter hoe dat nette ooit ontstaan was. Misschien zou ik er ook nooit achter komen. Maar dat deed ik uiteindelijk wel. Een aantal jaren geleden reed ik elke drie weken op zondagochtend met vriendin A. naar Hoorn om bij de zusters Rozengeur en Maneschijn te leren, te schrijven en creatief te zijn. Daar, die ene zondag, in de keuken van het spiritueel centrum schreef ik en kwam de herinnering boven aan een werkstuk over Willem Barentsz. Werkstukken die nog met de hand geschreven werden. Ik begon met blauw en eindigde met zwart, wat genadeloos werd afgestraft met een laag cijfer en de opmerking dat het netter kon. Ik die nog nooit een slecht cijfer had gekregen.....

woensdag 12 december 2012

over misdaad en straf

Vaak heb ik je over iemand die iets verkeerd gedaan heeft, 
horen spreken als ware hij niet een der jouwen, 
maar een vreemde, en een indringer in je wereld.

***

Voordat je pleegouder wordt, volg je een programma waarin je kennismaakt met het pleegouderschap, waarin je onderzoekt of je pleegouder wilt worden, maar waarin ook bepaald wordt of je wel geschikt bent om pleegouder te worden. Het is een traject waarin je niet alleen geconfronteerd wordt met je eigen verleden, je krijgt ook talloze situaties voorgeschoteld om over na te denken.

In mijn werk als logopediste had ik al een hoop gezien: kinderen die sterk verwaarsloosd waren, schrijnende vormen van armoede, kinderen die zo onhandelbaar waren dat ze niet meer thuis konden blijven wonen, kinderen die aan hun lot werden overgelaten of ouders die zo tot aan hun nek in de psychische problemen zaten dat de kinderen op een gegeven moment in feite de ouders van hun ouders werden. Ik was wel wat gewend. Maar toch.... dan komen er op zo'n cursus ineens de verhalen en voorbeelden van mishandeling, gaat het over drugsverslaving, over detentie en bijvoorbeeld misbruik. Verhalen die indruk maken. Maar het blijft op zo'n moment toch theorie. Je kunt als aanstaande pleegouder misschien wel inschatten hoe je daarop zou kunnen reageren, maar zeker weten doe je het niet.

Maanden later wordt die theorie praktijk. Dan zit je tegenover een ouder die een enorme rugzak heeft. Is het dan mogelijk om voorbij al die bagage te kijken en de werkelijke mens te zien die daarachter schuilgaat? Uit ervaring weet ik dat dat mogelijk is en dat het ook nodig is om goed te kunnen samenwerken. Want daar heeft een kind het allermeeste aan: ouders, pleegouders en hulpverleners die door een deur kunnen.


Voor meer verhalen "over misdaad en straf" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 10 december 2012

over kleding

En vergeet niet dat de aarde het heerlijk vindt je blote voeten te voelen 
en de wind ernaar hunkert met je haar te spelen.

***
Allerlei associaties komen op: spijkerbroeken, wandelschoenen, winddichte jassen, hoeden, jasjes en zomerjurken. Het is te voor de hand liggend om over te schrijven als het over kleding gaat. Bij die ene zin van Gibran moet ik ineens denken aan "mijn" boom. De boom waarop ik uitzicht heb als ik achter mijn tafel kruip op zolder. Door het jaar heen zie ik de kleding veranderen. Van naakte takken die gesierd worden door kleine vogeltjes tot het frisse groen van de eerste bladeren die zich ontvouwen. Van de witte zachte donzige bloesem tot knaloranje bessen die knappen onder je schoenen aan het eind van het zomerseizoen. Van de mooie iriserende kleuren van spreeuwen, die mijn boom plunderen vlak voor de trek naar het zuiden.

lijsterbes

Mijn boom was fotomodel voor dit project, maar als het gaat om muziek, dan kan ik niet om nr. 1580 heen: Madonna met Vogue.


zondag 9 december 2012

de afgelopen week op Twitter

over huizen

Je huis zal niet een anker zijn, maar een mast. 

***

Over huizen zou ik kunnen schrijven. Over het bovenhuis aan de gracht, over opa's huisje op de volkstuin, over het vakantiehuisje waar we een mierenplaag hadden, over de flat langs de spoorbaan, over het huis in het Rode Dorp, over helpen verhuizen of over het huis waar ik nu al zolang woon. Maar het is eigenlijk niet waar ik aan denk als ik deze zin lees bij Kahlil Gibran.

Jarenlang was heimwee mijn beste vriend als ik op vakantie ging. Thuis wilde ik zijn, omringd door al mijn eigen spulletjes. Thuis was het huis waar ik woonde en of dat nu die flat was of dat "echte" eerste huis, dat maakte eigenlijk niet zoveel uit. Elke vakantie weer, maar er was op een gegeven moment een keerpunt. Reizen werd meer dan alleen in auto, bus of trein stappen. Het was ook met een pen op papier naar binnen keren op andere manieren dan ik altijd had gedaan. Het was het land van mijn hart verkennen, de stemmen horen die ik onderweg tegenkwam en beelden zien die voor mij betekenis hadden. Na die eerste reis werd het me duidelijk. De heimwee zat niet in de spullen of het huis, maar in het werkelijk leren thuis bij mezelf te zijn.

Als het om muziek gaat, zijn er talloze nummers met het woord Home erin. Mijn keuze is gevallen op het prachtige Home van Simply Red (nr. 937). 


Voor meer verhalen "over huizen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

zaterdag 8 december 2012

over vreugde en smart

Sommigen zeggen: 'Vreugde is groter dan smart,' 
en anderen: 'Neen, de smart is groter.' 
Maar ik zeg je: ze zijn onafscheidelijk.

***
En dan gaat opeens de telefoon. Het is over zessen. Aan de andere kant van de lijn wordt me gevraagd om even te gaan zitten. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik krijg een uur om te beslissen. Ik hang op en bel mijn echtgenoot, die nog onderweg naar huis is. We besluiten er voor te gaan. Terwijl ik eten sta te kopen, loop ik in gedachten een lijstje na. Waar haal ik in godsnaam voor morgenochtend 12 uur babykleren vandaan in maatje 56? Wat heb ik nog meer nodig? Wat moet er geregeld worden? Hoe bereid ik ons oudste pleegkind voor? Wie gaan we bellen met dit nieuws en wie moet er nog even wachten?

De volgende dag kopen we in een uur tijd een kinderwagen, flessen, een kruik, luiers, babyvoeding en fopspenen. "Kunnen we het direct meenemen?", vragen we aan de verkoopster. "We krijgen over een paar uur namelijk een kind." Het meisje staart ons aan. Ze vraagt niets, ze zegt niets. Ze pakt de spullen in, schrijft de bon uit en blijft verbijsterd achter. Tja, zo voelden wij ons gisteren ook. Maar echt tijd om er lang bij stil te staan is er niet.

Uur na uur verstrijkt. Om 12 uur schieten de zenuwen alle kanten op. Om half 1 is er nog niemand. Bij elke auto die de straat in komt, hopen we dat die stopt voor onze deur. Maar auto's rijden voorbij. Om 1 uur gaat de telefoon. Ze komen eraan. Niet lang daarna wordt me een klein bundeltje overhandigd. Tien kleine vingertjes en teentjes, blonde haartjes en een prachtig wipneusje dat vraagt om een piepklein kusje. Als we weer alleen zijn, komen de tranen. Tranen van blijdschap om dit kleine mensje in mijn armen te mogen sluiten, maar ook tranen van intens verdriet en medeleven. Vandaag heeft een moeder afscheid moeten nemen van haar kind. Ze mag het pas weer zien als de rechter een uitspraak heeft gedaan. De kans op terugkeer is nihil...........



Mooier vind ik de versie die George Michael zong:


Voor meer verhalen "over vreugde en smart" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

vrijdag 7 december 2012

over arbeid


Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde. 
En als je niet met liefde arbeiden kunt en enkel met tegenzin, 
dan is het beter je arbeid op te geven....

***  

Na die ene vergadering waarin de daadwerkelijke verhoudingen binnen het team voor de zoveelste keer weer duidelijk werden, was de maat vol. Ik schreef bij thuiskomst mijn ontslagbrief, vroeg een paar dagen later om een gesprek en deelde mijn ontslag mede na een dienstverband van bijna 10 jaar. Nog nooit had ik mijn directeur zo wit weg zien trekken. En nog nooit had ik me zo bevrijd gevoeld ook al had ik nog geen ander werk. Op mijn spaargeld kon ik nog wel een tijdje teren en zo creëerde ik voor mezelf de tijd en ruimte om ander werk te zoeken. Binnen een maand had ik die andere baan....... en dan duurt een opzegtermijn van 3 maanden toch nog wel heel erg lang. Maar het was goed. Ik kon alles afronden en met frisse moed een nieuwe start maken.

Ik denk nog vaak terug aan die beslissing. Eigenlijk had ik hem jaren eerder moeten nemen, maar er was eigenlijk altijd wel wat om het niet te doen: Dat ene project was nog zo leuk, die ene leerling nog zo interessant.... Maar misschien had ik ook wel niet het lef om mijn ontslag in te dienen. Het heeft me echter wel een feilloos gevoel opgeleverd voor situaties die niet "pluis" zijn. Situaties waarin er geschoven wordt met mensen alsof het poppetjes zijn. Situaties waarin macht meer een rol speelt dan overleg en waarin dus eigenlijk de angst regeert. Het heeft me laten zien dat het belangrijk is om mijn hart te volgen en werk te doen waar ik blij van word.


Voor meer verhalen "over arbeid" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

donderdag 6 december 2012

over eten en drinken

Spreek tot ons over eten en drinken.

***

Meer dan vijf huizen en een hotel leek het niet. In de middle of nowhere zoals de taxidriver ons vertelde. Maar het zag er prachtig uit. Net achter een heuvel, wat grote bomen op de achtergrond, een prachtig wit hotel met hele dikke muren, die bestand waren tegen de ruige weersomstandigheden die hier zo konden heersen. Dit was de plek waar we de eerste dagen van onze vakantie door zouden brengen. 

Hij zat daar vlak naast de deur, zijn ogen vielen af en toe dicht. Zachtjes liepen we langs hem om hem niet te storen. Toen we naar boven liepen hoorden we de eigenaar tegen hem praten, bestraffend, maar er kwam geen reactie terug. We besteedden er niet veel aandacht aan. De volgende morgen aan het ontbijt zat hij weer op dezelfde plek, een beetje soezend. Ergens vertederde het me, maar ik had beter moeten weten. Toen het ontbijt op tafel kwam, sjokte hij naar binnen, ging naast mijn tafel zitten. Snurkte even zoals alleen boxers dat kunnen doen en likte daarbij ook nog even zijn lippen af. Op mijn reactie "No way, José", verdween hij met de staart tussen de poten naar zijn plek op de gang. 

Omdat dit smeekliedje niet kon, heb ik gekozen voor deze (nr. 79 in de lijst):


Voor meer verhalen "over eten en drinken" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

woensdag 5 december 2012

over geven

Alleen wanneer je van jezelf geeft, geef je ten volle.

***
Elke dinsdag breng ik eerst de kinderen naar school en daarna fiets ik door naar het atelier waar bloempotten gemaakt worden. Ik ben vrijwilliger en word op handen gedragen zowel door de verstandelijk gehandicapte cliënten op de afdeling als door de groepsleiding. Als ik me een keer niet goed voel, slaat dat vaak na binnenkomst al om. Het is hartverwarmend hoe er naar mij uitgekeken wordt en hoe mensen gaan glimmen als ik een keer individueel met iemand mag werken. Alle energie die ik erin steek, krijg ik dubbel en dwars terug. Het is geen must, maar het is zoals het werkt op een wonderlijke manier. Het brengt indrukken met zich mee die me herinneren aan mijn werk op de ZMLK-school, maar het geeft me ook nieuwe ervaringen zoals muziek. Muziek, die ik zelf niet zo snel zou draaien, maar die ik bij nader inzien meer kan waarderen dan ik gedacht had:


Voor meer verhalen "over geven" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

dinsdag 4 december 2012

over kinderen

En hij zeide: Je kinderen zijn je kinderen niet. 
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf. 
Zij komen door je, maar zijn niet van je, 
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

***

Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet, dat heb je nu eenmaal als je voor pleegkinderen kiest. De ouders van deze kinderen hebben dus wel kinderen, maar eigenlijk ook weer niet. Of misschien omschreef een van onze gezinsvoogden het wel het beste: "In Nederland heeft iedere ouder het recht om een kind te krijgen, maar niet het recht om het ook zelf op te voeden." Het is een complex geheel waarin iedereen de vrijheid moet krijgen zijn/haar ouderrol in te vullen binnen de grenzen die mogelijk zijn. Dat is lang niet makkelijk. Soms is het dansen op een slap koord, want ook al is het duidelijk dat kinderen nooit meer naar hun ouders terug zullen keren, dat verlangen blijft altijd wel bestaan.

En hoe lastig het allemaal soms ook is, het is prachtig om te zien hoe kinderen zich ontwikkelen. Van eerste wankele stapjes naar rennen. Van plaatjes kijken naar woordjes lezen. Van kinderliedjes luisteren tot meezingen in prachtig brabbelengels. Rumour has it van Adele is zo'n meezinger die altijd zorgt voor een lach op mijn gezicht omdat teksten op de achterbank altijd heel wat anders zeggen dan de zangeres ze bedoeld heeft.


Voor meer verhalen "over kinderen" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

maandag 3 december 2012

over het huwelijk

"...Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn. 
Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien. 
Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering. 
Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn. 
Laat de winden des hemels tussen je dansen...."

***

Zoals ik de pest heb aan Commander Cody, kan hij Aafje Heynis niet echt waarderen.

Terwijl andere voetbalvrouwen langs de lijn staan in de jaren '90 als hij speelt met zijn maatjes, lig ik nog in bed lekker naar Reiziger in muziek te kijken.

Hij rijdt op een gegeven moment in een grote auto van de zaak, ik in een oud Pandaatje met een "hangmatje".

Waar hij berekend zijn studiepunten in een avondstudie bij elkaar sprokkelt, lees ik elk boek dat gelezen moet worden om mijn diploma te behalen.

In ATWT duiken laat op de avond, doet hem in zijn Mac verdwijnen om een spelletje schaak te spelen. 

En als hij naar Ajax kijkt, lees ik een boek.

Hij is opgegroeid met spelletjes, ik moet de lol daarvan langzaam ontdekken.

De verschillen lijken misschien groot, maar na 23 jaar huwelijk koesteren we ze nog steeds. Er zijn genoeg overeenkomsten om de verschillen te compenseren. The thrill is nog lang niet gone, maar de gezamenlijke liefde voor deze prachtige muziek is alleen maar groter geworden.



Voor meer verhalen "over het huwelijk" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

op herhaling

Op zoek naar een bepaalde coachingsoefening, kwam ik een oude bijdrage aan de W.o.W. (december 2010) tegen:

Ik sta hier nu wel lekker droog, maar gezellig is het niet. De muziek is uit, de kachel is gestopt en langzaam maar zeker daalt de temperatuur. Ik zei nog: "Maak het niet te lang". "Nee, ik ben echt zo terug", zei ze. Ik keek haar na. Ondertussen glijden de minuten voorbij. Ik zie het winkelende publiek: mannen met mutsen, vrouwen met gekapt haar dat in dit licht een paarsige gloed krijgt. Kleine kinderen worden aan hun arm meegetrokken als hun aandacht even afdwaalt naar een papiertje op de grond. De liftdeuren openen en sluiten zich. De mensenmassa deint op hetzelfde ritme mee. Ze verschijen en verdwijnen in het schijnbare niets. Maar als je goed kijkt, ontwaar je iets wonderlijks. De mensen gaan met lege handen de lift in en komen met tassen er weer uit. Ik probeer haar te ontdekken in die mensenmassa, maar het lukt me niet. Er zit niets anders op dan maar te wachten. Om me heen hoor ik piepende banden, slaande deuren en startende motoren. Ik luister naar de voetstappen. Ik hoor de hoge hakken, de spekzolen en het gepiep van rubberlaarzen, maar haar voeten hoor ik niet. En dan opeens is ze er. Ze opent mijn deur, gooit haar tas op de stoel en gaat zitten. Ze zucht. Ik voel haar warme handen op het stuur. Ze start mijn motor, draait de radio aan en samen rijden we de parkeergarage weer uit.

(de opdracht)

zaterdag 1 december 2012

de afgelopen week op Twitter