maandag 3 december 2012

op herhaling

Op zoek naar een bepaalde coachingsoefening, kwam ik een oude bijdrage aan de W.o.W. (december 2010) tegen:

Ik sta hier nu wel lekker droog, maar gezellig is het niet. De muziek is uit, de kachel is gestopt en langzaam maar zeker daalt de temperatuur. Ik zei nog: "Maak het niet te lang". "Nee, ik ben echt zo terug", zei ze. Ik keek haar na. Ondertussen glijden de minuten voorbij. Ik zie het winkelende publiek: mannen met mutsen, vrouwen met gekapt haar dat in dit licht een paarsige gloed krijgt. Kleine kinderen worden aan hun arm meegetrokken als hun aandacht even afdwaalt naar een papiertje op de grond. De liftdeuren openen en sluiten zich. De mensenmassa deint op hetzelfde ritme mee. Ze verschijen en verdwijnen in het schijnbare niets. Maar als je goed kijkt, ontwaar je iets wonderlijks. De mensen gaan met lege handen de lift in en komen met tassen er weer uit. Ik probeer haar te ontdekken in die mensenmassa, maar het lukt me niet. Er zit niets anders op dan maar te wachten. Om me heen hoor ik piepende banden, slaande deuren en startende motoren. Ik luister naar de voetstappen. Ik hoor de hoge hakken, de spekzolen en het gepiep van rubberlaarzen, maar haar voeten hoor ik niet. En dan opeens is ze er. Ze opent mijn deur, gooit haar tas op de stoel en gaat zitten. Ze zucht. Ik voel haar warme handen op het stuur. Ze start mijn motor, draait de radio aan en samen rijden we de parkeergarage weer uit.

(de opdracht)

Geen opmerkingen: