Doorgaan naar hoofdcontent

over arbeid


Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde. 
En als je niet met liefde arbeiden kunt en enkel met tegenzin, 
dan is het beter je arbeid op te geven....

***  

Na die ene vergadering waarin de daadwerkelijke verhoudingen binnen het team voor de zoveelste keer weer duidelijk werden, was de maat vol. Ik schreef bij thuiskomst mijn ontslagbrief, vroeg een paar dagen later om een gesprek en deelde mijn ontslag mede na een dienstverband van bijna 10 jaar. Nog nooit had ik mijn directeur zo wit weg zien trekken. En nog nooit had ik me zo bevrijd gevoeld ook al had ik nog geen ander werk. Op mijn spaargeld kon ik nog wel een tijdje teren en zo creëerde ik voor mezelf de tijd en ruimte om ander werk te zoeken. Binnen een maand had ik die andere baan....... en dan duurt een opzegtermijn van 3 maanden toch nog wel heel erg lang. Maar het was goed. Ik kon alles afronden en met frisse moed een nieuwe start maken.

Ik denk nog vaak terug aan die beslissing. Eigenlijk had ik hem jaren eerder moeten nemen, maar er was eigenlijk altijd wel wat om het niet te doen: Dat ene project was nog zo leuk, die ene leerling nog zo interessant.... Maar misschien had ik ook wel niet het lef om mijn ontslag in te dienen. Het heeft me echter wel een feilloos gevoel opgeleverd voor situaties die niet "pluis" zijn. Situaties waarin er geschoven wordt met mensen alsof het poppetjes zijn. Situaties waarin macht meer een rol speelt dan overleg en waarin dus eigenlijk de angst regeert. Het heeft me laten zien dat het belangrijk is om mijn hart te volgen en werk te doen waar ik blij van word.


Voor meer verhalen "over arbeid" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

Reacties

Moedig! Ontslagnemen. Het vel van de beer verkopen voor hij geschoten is.
Vrolijk clipje, ik word er blij van. Dank je wel.
Heldinne zei…
herkenbaar stuk, en leuk liedje, ken ik helemaal niet!

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…