Doorgaan naar hoofdcontent

over het gebed

En indien je luistert in de stilte van de nacht, zul je hen in stilte horen zeggen...

***

Toen ik nog op de lagere school zat, vele jaren geleden, zat de kerk afgeladen vol. Elke zondag weer. Terwijl het kinderkoor zong, liet ik het knielmatje wiebelen aan het haakje voor me. De kunst was om het zo te laten bewegen zonder op mijn vingers getikt te worden. Af en toe kwam er een lied voorbij dat ik uit volle borst mee kon zingen, maar de rest van de tijd was het toch vaak stil zitten. Dat mensen na het halen van de hosti stil zaten met hun ogen dicht was iets magisch. Want wat was dat bidden nu eigenlijk? Wat zeiden die mensen in zichzelf? Mochten ze ook gewoon stil zijn? Het waren geen vragen die ik hardop stelde. Het was misschien ook wel niet op prijs gesteld als ik het gevraagd had, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

Jaren later verbaasde ik me erover dat ik vele teksten zo kon meedreunen zonder ooit over de inhoud te hebben nagedacht. Daar waar ik in mijn puberteit als enige nog van mijn gezin regelmatig in de kerk was te vinden en het de gewoonste zaak vond, werd dat naarmate ik ouder werd steeds minder vanzelfsprekend. Ik leidde het kinderkoor, ik maakte deel uit van de werkgroep gezinsvieringen en trouwde ook voor de kerk. Maar toen dat allemaal langzaam weg viel, kwamen de twijfels. Sommige gebeden zei ik hardop, andere sloeg ik onder allerlei gedachten van verzet over. Het was het punt waarop ik de kerk steeds en steeds meer achter me liet. Maar kun je het werkelijk achter je laten?

Ja, zegt de ene kant van mij. Nee, zegt de andere kant. Ik heb het instituut officieel verlaten. Ik heb me uit laten schrijven. En hoewel zo'n daad misschien lijkt op een definitieve breuk, lees en herlees ik graag de boeken van bijvoorbeeld Miek Pot, Willigis J├Ąger, Suzanne van der Schot en Agnes Holvast. Ze maken veel duidelijk van wat ik nooit duidelijk zou hebben gekregen als ik er gebleven was. Dat de regels toch dieper zaten dan verwacht, daar kwam ik pas achter toen ik zelf het "Wees gegroet Maria" ging herschrijven in mijn pelgrimsboeken in navolging van Kirsten Nottens Maria's dochter. Aarzelend kwamen de eerste woorden op papier, want wie was ik dat ik zo'n gebed herschreef. Maar juist dat bidden op papier maakte dat ik me meer dan ooit verbonden kon voelen en toch mijn eigen weg kon bewandelen ook al was ik "het" geloof verloren.


Voor meer verhalen "over gebed" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

Reacties

K. zei…
Dank je wel dat je dit met ons wilde delen. Je geloof is persoonlijk, JOUW geloof. Niemand kan 'voor' jou geloven. Het is jouw relatie, met God. Liefs, Karen

Populaire posts van deze blog

Schrijf je mee?

Nadat ik 's morgens een rondje heb gewandeld, zit ik graag nog even in de tuin. Ik zie vlinders, hommels, libellen en waterjuffers. Helaas is het aantal bijen de laatste jaren echt heel sterk verminderd ondanks alle "bijenplanten" in de tuin. Maar er zijn ook ontdekkingen, zoals een kleine veldmuis die geniet van de aardbeien en de zwartkop, een vogeltje dat ik nog niet eerder in de tuin had ontdekt. 
Als ik mezelf het cadeau geef om 5 of 10 minuten te gaan zitten en te kijken naar de wereld om me heen, is er vaak veel meer te zien dan ik in eerste instantie dacht. Probeer het maar eens uit. Nog leuker wordt het om daar vervolgens ook eens over te schrijven. Toch heb ook ik niet altijd even veel inspiratie en zijn kleine hulpmiddelen zoals een woordendoosje fijne hulpmiddelen.
Speciaal voor deze zomer heb ik een A4-tje gemaakt met 35 zomerse schrijfopdrachten. Op het inspiratieblad vind je naast de opdrachten ook wat schrijftips en een suggestie om het blad te gebruiken…

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

tip: gratis schrijfproject 2019

Hoewel ik niet zou bloggen tot eind januari, maak ik voor deze tip een uitzondering. Christine de Vries van Shodo heeft voor haar nieuwsbrieflezers een mooi jaarproject ontwikkeld. Als basis worden citaten van Etty Hillesum gebruikt, waarop je al schrijvend gaat reageren. Mij inspireert het om te schrijven met de wijze woorden van Etty, misschien jou ook wel.

Meer informatie vind je op Shodo.