maandag 17 december 2012

over zelfkennis

"Ik ben..."
"Mijn naam is..."
"Noem mij maar..."
"Mijn ouders hebben mij.... genoemd"
"Ik heet..."

Altijd verbaas ik me weer over hoe mensen zich voorstellen. De eerste zin bevat meestal de naam en krijgt dan een vervolg. Negen van de tien keer is dat een beroep of een rol alsof er niets meer is dan dat.  Maar misschien is dat 'm juist. Je bent zoveel dat je uiteindelijk niets bent. Het is een gevoel dat angst inboezemt. Dat is iets waar ik zelf wel aan kan relateren. Want hoe meer ik over mijn eigen rollen nadenk, hoe minder ik grip krijg op dat wat ik werkelijk ben. Ik ben vrouw, echtgenote, pleegmoeder, vriendin, (schoon)dochter, (schoon)zus, tante, nicht, kind, hulpverlener, dagboekschrijfster, blogger, vrijwilligster, collega.... Geen enkele rol omschrijft volledig wie of wat ik ben. Het is een stukje van mezelf dat ik aan een ander (en mezelf) laat zien. Waar de ene rol meer volgend is, is de andere rol dat juist helemaal niet. Ergens onder al die rollen is natuurlijk wel een basale kern verstopt, die ik overal mee naar toe neem. Een kern waar ik steeds meer verbondenheid mee begin te voelen, juist omdat ik "niets" ben.


Voor meer verhalen "over zelfkennis" of voor informatie over de Profeet en de muziek ga je naar Heldinne's Reis.

Geen opmerkingen: