maandag 25 februari 2013

luchtkasteel: week 7 - de omgekeerde w.c.

Ook bij dit hoofdstuk voel ik dat ik maar een deel aan kan raken in een week tijd, terwijl ik meer zou willen. Er is eenvoudig niet genoeg tijd om het echt helemaal uit te werken. Ik troost me met de gedachte dat ik later altijd weer terug kan keren naar deze ruimte.

In het boek staat een prachtig plaatje van een ruimte die vergelijkbaar is met een wc. De wc-pot is vervangen door een stoel. Maar hoe meer ik in deze ruimte verkeer hoe meer ik ervaar dat het voor mij eigenlijk niet zo'n kleine ruimte is. Het is meer een grote kamer met een aantal verschillende deuren, die leiden naar zijkamers. De ene deur staat in verbinding met yoga, een ander met meditatie, weer een ander met schrijven en er is zelfs een deur naar buiten. Die buitenruimte hoort ook bij de omgekeerde w.c. omdat wandelen in de natuur voor mij ook een toegang is tot het observeren van gedachten. Hoe die buitenruimte er dan uit ziet, dat is afhankelijk van mijn stemming. Ik moet een beetje denken aan het  Holo-deck (bekend uit Startrek). Ik sta dan bij de deur en zeg welk landschap ik wil hebben om in te dwalen. Vervolgens stap ik de ruimte binnen en dan is er zee, bos of een weidelandschap... wat ik maar wil. Hoewel de ruimte niet veel groter is dan de yoga- of schrijfruimte, zorgt de computer ervoor dat ik het gevoel krijg eindeloos te kunnen dwalen in dit Holo-deck.

Hoewel ik het eigenlijk wel wist, werd ik me de afgelopen week ook weer bewust van het feit dat ik niet altijd in woorden denk, maar vaak ook in beelden. De snelheid waarmee de beelden verschijnen en verdwijnen is niet bij te houden met de pen. Door te schrijven vertraag ik wel en komen er ook steeds meer gedachten in woorden naar boven, maar af en toe piept er dan toch weer een beeld te voorschijn. Ik probeerde het te omschrijven, maar kreeg daarbij meestal niet de juiste gevoelens en gedachten op papier. Bovendien dienen zich vaak alweer andere gedachten aan die het beeld dan weer overschaduwen. Bij het teruglezen van mijn geschreven gedachtenobservaties vond ik heel vaak incomplete zinnen terug, vaak zelfs gereduceerd tot een paar woorden. Ik las o.a. de lokvogel en de huismus, maar ontdekte ook een nieuwe soort: de Pijnboommees. Het is een piepklein vogeltje dat zich af en toe heel onverwacht laat zien. Het roept een lichaamsdeel en het woord "Pijn!" en is vervolgens weer verdwenen. Waar ik overdag pijn niet waarneem of lijk te negeren komt het tijdens het schrijven heel vaak naar boven: het bewustzijn van pijnlijke plekken in mijn lichaam. Schrijven brengt me dus niet alleen bij mijn gedachten, het stelt me ook weer in verbinding met mijn fysieke lichaam. Dat de pijnboommees niet schrijvend transformeert in een klaagvogel, is een wonderlijke ontdekking!


vrijdag 22 februari 2013

en dan is het vakantie....

Iedere keer weer fijn om de doos open te maken. #51/365

De dozen potloden en potten stiften staan nog op tafel als de kinderen uit school komen. Binnen de kortste keren komen mandalabladen op tafel en zitten ze heerlijk te kleuren. De voorjaarsvakantie is voor ons nu eindelijk begonnen.

Volgende week geen logjes op dit weblog. De schrijfcirkel gaat gewoon door met het luchtkasteel programma en direct na de voorjaarsvakantie wordt er ook weer een nieuwe nieuwsbrief verstuurd, waarvoor je je aan kunt melden via e-mail.

Tot maandag 4 maart!

donderdag 21 februari 2013

woorden op water

Met dank aan Veertje Vederlicht:


Een idee om ook eens uit te proberen.....
Het eindresultaat van dit schrijven met/op water kun je bewonderen op deze site.

maandag 18 februari 2013

vormen

Dagboeken zijn er in zoveel vormen. Dan heb ik het niet over de boekjes zelf, maar over de inhoud. Hoe mensen het bijhouden van een dagboek aanpakken, varieert van persoon tot persoon. Het heeft dat te maken met dat wat je geleerd hebt of voorgeleefd hebt gekregen, maar ook met wat jij als schrijver prettig vindt om te doen.

Er zijn mensen die dag in, dag uit minitieus noteren wat ze die dag gedaan hebben. Het zijn lijstjes met bezigheden, ontmoetingen, dingen die leuk of minder leuk waren. Ze lijken misschien wat op agenda's, maar zijn dat niet omdat de dingen achteraf genoteerd worden als een soort van naslagwerk, waaraan allerlei dingen toegevoegd kunnen worden ter illustratie.

Je kunt ook een dagboek bijhouden op basis van een onderwerp: zwangerschapsdagboek, dankbaarheidsdagboek, droomdagboek, leesdagboek, wijndagboek, reisdagboek enz. enz. In zo'n dagboek beperk je jezelf tot een enkel onderwerp.


Een andere manier is het schrijven dat meer van binnenuit komt. Je begint bijvoorbeeld met een zin zoals "Vandaag zag ik...", maar staat jezelf toe het pad van de beschrijving van de dag te verlaten. Je schrijft over bijvoorbeeld over emoties en herinneringen. Je volgt associaties en komt via wandelen in de zon bij de theekopjes van je oma. Je volgt als het ware de woorden die in je hoofd opkomen. Daarmee verken je niet alleen de wereld om je heen, maar ook de wereld in jezelf. Bij deze vorm van schrijven is het prettig om in een hoog tempo te schrijven en vooral niet te stoppen. Want bij stoppen ga je nadenken en dat is nu juist iets dat je wilt voorkomen.



En jij? Wat doe jij?

Blader eens terug in je dagboek(en) en beantwoord voor jezelf eens een van de volgende vragen:

* Op welke manier schrijf je?
* Wat vind je prettig aan de manier waarop je schrijft?
* Zou je op een andere manier willen schrijven?
* Lees je wel eens teksten terug?
* Wat doe je daar dan mee?
* Welk advies heb je voor andere dagboekschrijvers en -schrijfsters?
* Volg je eigen advies op!

vrijdag 15 februari 2013

wat je zegt, doe eens zelf....

Een tijdje geleden las ik een prachtige opdracht. Een opdracht om door te geven vind ik eigenlijk. Ik denk dat 'ie van Yoeke Nagel kwam, maar zeker weten doe ik het niet meer. De inhoud is vooral blijven hangen en niet de oorsprong. Het was zoiets als: Stel je schrijft je vriendin een mail met goede raad. Print die mail dan eens uit. Vouw het stukje van de aanhef om en richt het advies eens aan jezelf. Wat gebeurt er dan?

Ik heb het een paar keer uitgeprobeerd. En steeds weer kwam ik tot de conclusie dat ik sommige adviezen misschien wel onbewust meer voor mezelf had geschreven dan voor een ander. Een advies dat regelmatig terugkomt is het schrijven van korte teksten en het vinden van tijd voor korte teksten. Omdat de kinderen een studiedag hadden leek het me een goed idee om dat maar weer eens in de praktijk te brengen.

IJs op het raam. Tegenovergestelde van "steamy Windows"?

Dat moeder natuur me daarbij zou helpen, daar had ik niet echt op gerekend. Na een laagje sneeuw kwam gisteren de ijsregen gevolgd door ijzel. De plannen om met de kinderen naar het winkelcentrum te lopen moest ik in de prullenbak gooien. De straat was een supergladde ijsvloer geworden en in de slaapkamers konden we niet meer gewoon naar buiten kijken. We waren ingevroren!

Er werd gespeeld, tv gekeken, gecomputerd en geknutseld. De rommel was niet te overzien, maar kinderen die lekker bezig zijn, zijn goud waard. Af en toe trok ik me terug om wat schrijven. Ik hoefde niet eens de kamer uit. Gewoon even niet aan de tafel, maar in een hoekje van de bank zitten, was genoeg. De kinderen speelden gewoon door. Ik schreef. Het maakte me bewust van het feit dat het waardevol is om eenvoudige schrijfvormen te gebruiken zoals een tekst van 5 regels, een woorddicht of een elfje. Het dwingt tot het schrijven van de essentie, maar het is ook wat echt even snel tussendoor kan.

donderdag 14 februari 2013

week 6: luchtkasteel traanzaal



Schrijven over verdrietige dingen of schrijven over vreugdetranen dat was min of meer de opdracht van week 6 in de Schrijfcirkel. Waar ik bij de ene fles schrijf over verdriet van langgeleden, komt er bij een andere fles juist weer wat recenter verdriet naar boven. In eerste instantie zijn het alleen maar woorden. Woorden over herinneringen en over wat ik graag gevoeld had willen hebben. 

Op een onbewaakt ogenblik, als ik het het minste verwacht, biggelt er een traan over mijn wang. "Niet stoppen met schrijven, maar juist doorgaan" zegt een stemmetje in mijn hoofd. Het is wat ik ooit geleerd heb en als zo waardevol beschouw. Ik volg mijn hart op het papier. Ik benoem het gevoel in mijn buik. Ik schrijf de woorden die opkomen en laat de woorden over elkaar heen vloeien. Het hoeft niet leesbaar te zijn. Schrijven is even de uitlaatklep om bij mijn emotie te kunnen blijven. Ik voel hoe die ene traan een volgende wordt. Hoe de knoop in mijn maag zich weer rustig losmaakt naarmate de woorden steeds onleesbaarder worden. Schrijven heeft even niet meer het doel om herleesbaar te zijn, maar is een kleurrijke uiting geworden van dat wat gevoeld werd.

woensdag 13 februari 2013

notitieboeken en de crisis?

Het was me nog niet eerder opgevallen, waarschijnlijk omdat mijn voorraad nog redelijk is, maar er liggen minder notitieboeken dan voorheen in de winkel waar ik graag wat rondsnuffel. De vertrouwde blauwe boeken met elastiek zijn geheel verdwenen. Er is een heel schap vol Moleskines en een draairek met Peter Pauper boeken, wat boeken van Lief!, maar verder is er weinig nieuws onder de zon. Misschien moet het nog komen, dat kan....., maar ik vrees dat het aanbod langzamerhand toch weer minder gaat worden. De wat betere notitieboeken zijn toch duurder dan de gelinieerde schriften en notitieboeken van bijvoorbeeld de Hema. Die stapels daar lijken ook altijd eerder te slinken dan bij de boekwinkel.

Zelfs de kantoorboekwinkel in de stad heeft een kleiner assortiment dan voorheen. De stapels zijn minder hoog en merken die een tijd in waren zoals Flash en Conceptum zijn er helemaal verdwenen. Misschien zijn het merken dat nog wel in de een of andere webwinkel te vinden zal zijn. Maar eigenlijk koop ik niet graag een notitieboek via internet, zeker niet als ik het merk niet ken. Het kunnen voelen van papier, het even bladeren in een boekje zijn eigenlijk voor mij net zo belangrijk als het werkelijk afrekenen bij de kassa.

Hoe is het bij jullie? Zie je af en toe nog nieuwe merken notitieboeken voorbij komen of zie je het ook minder worden?

maandag 11 februari 2013

net een plaat die blijft hangen

"We hoeven niet altijd hard te lopen, ook niet bij het schrijven. Maar we moeten wel blijven trainen. Het is geen excuus om niet te schrijven en op de bank bonbons te gaan eten."
Het is een van mijn favoriete zinnen uit Natalie Goldbergs Schrijven vanuit je hart. Het gaat over het laten gisten van teksten. Misschien herken je het wel. Je schrijft en schrijft en schrijft steeds maar weer over hetzelfde onderwerp. Soms is het een herhaling van zetten, soms zijn er ineens nieuwe inzichten of gezichtpunten. Vaak voelt het alsof je weer oude koeien uit de sloot haalt, maar toch is het ergens ook een teken dat nog niet alles gezegd of geschreven is over dat ene onderwerp. Jezelf de tijd en ruimte geven om alles te schrijven, ook over onderwerpen die voor je gevoel uitgemolken zijn, is een eerste stap. Zo kun je blijven schrijven zonder er allerlei gevoelens van afkeer bij te hebben. Een ander hulpmiddel is het afbakenen van de hoeveelheid. Als je weer bij dat ene onderwerp bent aangeland, schrijf er dan eens maximaal 10 regels over of maximaal 5 minuten. Op die manier heb je tijd genoeg om je pen ook andere dingen te laten schrijven.

vrijdag 8 februari 2013

week 5: de keuken

Het beeld van de keuken is me wel duidelijk. Het plaatje van mijn droomkeuken zit goed in mijn hoofd. Maar als het gaat om koken in de kasteelkeuken, dan is het toch wel weer een heel ander verhaal.

De afgelopen week heb ik meer gelet op hoe woorden bij me binnen komen. Dat alleen al vond ik een hele opgave. Het hele proces gaat niet alleen heel erg snel, maar soms is het ook moeilijk om woorden te vinden bij iets dat ik voel. Soms blijkt mijn nare gevoel namelijk niets met de woorden zelf te maken te hebben, maar meer met de intonatie of de intentie waarmee dingen worden gezegd. Al snel bleek dat het eigenlijk een te grote opgave was en dat ik meer specifiek naar bepaalde situaties wilde kijken om in ieder geval ergens een opening te vinden voor de bewustwording van dit proces.

Een van die situaties is het schoolplein. We hebben redelijk strikte regels als het gaat om speelafspraken. Niet altijd even leuk en als de dag op school niet zo goed verlopen is, dan krijg ik meestal als eerste de boze bui over me heen van een van de kinderen. Dat leek me dus een goede situatie om bij mezelf eens te observeren wat er inwendig gebeurt als een van de kinderen dwars gaat.

Het maakte me stiller. Ik nam meer afstand en ging niet mee met de boze bui. Het benoemen van de emoties die ik bij mijn boze kind zag (boosheid, teleurstelling) deed me ook realiseren dat ik daarmee de emotie ook bij de ander laat liggen. Dan kunnen woorden nog altijd raken, maar dan is de eerste lading er eigenlijk wel vanaf. Door vervolgens mezelf voor te houden dat dit woorden van boosheid zijn die in feite niet voor mij zijn en dat het kind daarmee uiting geeft aan zijn/haar gevoel, gaf me de opening om de woorden niet op te eten. Ze hoefden zelfs niet te sudderen of te verbranden. Ze lagen op de stoep als een weggegooid verfrommeld papiertje. De lucht was geklaard.

Dit ene voorval heeft veel duidelijk gemaakt, maar de kasteelkeuken is een vertrek waar ik nog lang niet mee klaar ben. Dat is ook wel helder geworden.

lijstjes schrijven - inspiratie

Lijstjes en dagboekschrijven horen voor mij bij elkaar. Soms maak ik een lijstje om even snel de afgelopen week samen te vatten als ik wat weinig geschreven heb. Soms verzamel ik mooie zinnen die als inspiratie kunnen dienen om later over te schrijven. Lijstjes zijn simpel en vooral handig.

Op de site van Moorea Seal kun je iedere week een thema vinden voor het schrijven van een lijstje. Een mooi initiatief dat je prima in je dagboek kunt meenemen. Bovendien is het lezen van al die lijstjes ook weer een inspiratiebron voor het vinden van mooie onderwerpen om zelf verder over te schrijven. Neem er eens een kijkje. Het is absoluut de moeite waard.

woensdag 6 februari 2013

afgelopen tijd op Twitter

Zo gezegd, zo gedaan:
En verder:

maandag 4 februari 2013

tekenen in je dagboek

speeltuin

Af en toe een kleine tekening aan je dagboek toevoegen heeft echt extra waarde. Het is niet alleen een mooie illustratie, maar je neemt je omgeving ook op een andere manier waar dan dat je normaal met woorden zou doen. Je ziet lijnen, rondingen, schaduwen en licht. Je ziet kleur, misschien zelfs wel textuur of de glinstering van metaal.

Daar komt meteen ook de "denk-valkuil" om de hoek kijken. Want terwijl we waarnemen, komt onze innerlijke criticus even lekker schreeuwen dat we dat nooit na kunnen tekenen. Je kunt twee dingen doen. Je kunt luisteren naar die vervelende stem en dus niet tekenen. Of je besluit een poging te wagen door bijvoorbeeld half blind te tekenen. Dat wil zeggen dat probeert niet naar je blad te kijken als je tekent, maar dat toch af en toe doet. Het gaat niet om mooi, om perfect nagetekent of om het weergeven van de werkelijkheid. Het is meer een impressie van dat wat je ziet. Door te tekenen kijk je niet alleen bewuster, je ziet ook meer details die je bij het schrijven misschien niet gezien zou hebben.

Nog altijd als ik dit plaatje zie, dan zie ik het speeltoestel op het schoolplein in de buurt voor me. Terwijl in werkelijkheid het speeltoestel al jaren geleden is vervangen door een paar schommels.

Probeer het eens uit. Neem je dagboek mee naar buiten en maak een kleine schets als illustratie bij dat wat je daarna gaat schrijven. Of als je dat te veel gedoe vindt, neem een paar correspondentiekaarten mee en een potlood. Dan kun je je tekening later in je dagboek plakken.

vrijdag 1 februari 2013

(leren) tekenen

tekenen

Eind 2012 verscheen het boek The Art of Silliness van Carla Sonheim. Een boek dat vergelijkbaar is met de worksheets van The Art of Silliness cursussen, die ze de afgelopen jaren online gaf. Ik heb er ook ooit een gedaan, met heel erg veel plezier. Toen ik dit boek dan ook onlangs kreeg, had ik meteen een bestemming voor mijn One sketch a day die ik in 2012 voor mijn verjaardag kreeg. Ik teken dan wel niet elke dag, maar aan zo'n 4x per week 10 minuten even iets schetsen kom ik wel. Het boek geeft opdrachten als op z'n kop tekenen, blind tekenen, tekeningen bestaande uit een lijn maken en bijvoorbeeld krassen. Misschien niets nieuws, maar juist de stijl van Carla Sonheim ondersteunt het feit dat het allemaal niet te serieus hoeft te zijn. Lol hebben staat voorop en ongemerkt ga je toch beter kijken en tekenen.

Het tekenboekje is een klein handzaam boekje met vrij dun papier. Dus werken met een bijvoorbeeld een Micron pen is niet echt aan te raden. Een potlood of zwarte balpen zijn prima hulpmiddelen bij het tekenen.

Als je op dit moment nog geen geld hebt om het boek aan te schaffen, kijk dan eens op de site van Carla. Er staan een aantal tutorials op, maar ook wat uitdagingen in de vorm van sidewalk cracks