vrijdag 15 februari 2013

wat je zegt, doe eens zelf....

Een tijdje geleden las ik een prachtige opdracht. Een opdracht om door te geven vind ik eigenlijk. Ik denk dat 'ie van Yoeke Nagel kwam, maar zeker weten doe ik het niet meer. De inhoud is vooral blijven hangen en niet de oorsprong. Het was zoiets als: Stel je schrijft je vriendin een mail met goede raad. Print die mail dan eens uit. Vouw het stukje van de aanhef om en richt het advies eens aan jezelf. Wat gebeurt er dan?

Ik heb het een paar keer uitgeprobeerd. En steeds weer kwam ik tot de conclusie dat ik sommige adviezen misschien wel onbewust meer voor mezelf had geschreven dan voor een ander. Een advies dat regelmatig terugkomt is het schrijven van korte teksten en het vinden van tijd voor korte teksten. Omdat de kinderen een studiedag hadden leek het me een goed idee om dat maar weer eens in de praktijk te brengen.

IJs op het raam. Tegenovergestelde van "steamy Windows"?

Dat moeder natuur me daarbij zou helpen, daar had ik niet echt op gerekend. Na een laagje sneeuw kwam gisteren de ijsregen gevolgd door ijzel. De plannen om met de kinderen naar het winkelcentrum te lopen moest ik in de prullenbak gooien. De straat was een supergladde ijsvloer geworden en in de slaapkamers konden we niet meer gewoon naar buiten kijken. We waren ingevroren!

Er werd gespeeld, tv gekeken, gecomputerd en geknutseld. De rommel was niet te overzien, maar kinderen die lekker bezig zijn, zijn goud waard. Af en toe trok ik me terug om wat schrijven. Ik hoefde niet eens de kamer uit. Gewoon even niet aan de tafel, maar in een hoekje van de bank zitten, was genoeg. De kinderen speelden gewoon door. Ik schreef. Het maakte me bewust van het feit dat het waardevol is om eenvoudige schrijfvormen te gebruiken zoals een tekst van 5 regels, een woorddicht of een elfje. Het dwingt tot het schrijven van de essentie, maar het is ook wat echt even snel tussendoor kan.